Δωμάτιο
Ένα δωμάτιο ξεχωριστό από τα άλλα
Άβαφο με τους σωλήνες να κάνουν δειλά την εμφάνισή τους στα τοιχώματα του
σαν φλέβες ασθενικού παιδιού
Με αυτή την έντονη του τσιμέντου και βαριά μυρωδιά της κλεισούρας
ένα δωμάτιο ξεχασμένο και παραμελημένο από τους ιδιοκτήτες που ζουν χρόνια
σ’ αυτό το σπίτι διάλεξε για να κάνει το ιερό του
με ένα μοναδικό παράθυρο με κάγκελα
και πάτωμα χωρίς πλακάκια
κάθε βράδυ το ντύνει με διαφορετικό φόρεμα
άλλοτε γίνετε κελί και μαζί με αυτό ζει την μελαγχολία
του φυλακισμένου το ξημέρωμα
άλλοτε φοράει στους τοίχους μυρωδιές από λιβάδια της παιδικής του ηλικίας
και κυλιέται στο παγωμένο μπετό σαν να ήταν φρεσκοοργωμένο χώμα
το σπίτι είναι όλη του η ζωή μα το δωμάτιο εκείνο , άμορφο , άβαφο , σκονισμένο
είναι η ζωή που δεν έζησε ή ίσως η ζωή που δεν θα ξαναζήσει
είναι πλατωνικός έρωτας και ανεκπλήρωτος
ένα καπρίτσιο της έντεχνης φαντασίας του
μια μέλισσα χωρίς κυψέλη ορφανή μα ελεύθερη
το δωμάτιο αυτό είναι το δοχείο υπερχείλισης της ψυχής του
η λύτρωση στην νωθρότητα του
η κάθαρση στον καθωσπρεπισμό του