Ένας μικρός επαρχιώτης στην Αθήνα
Ξεκινά, παίρνει
το αμαξάκι του, καβαλά την Εθνική οδό, και τσουπ, βρέθηκε στην πρωτεύουσα!
Πρώτο μεγάλο
πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσει…
Σε ποια έξοδο της
Αττικής Οδού πρέπει να βγει;;;
Είναι όλες
παρόμοιες μεν, αλλά έχει κατευθυνθεί στον ίδιο
προορισμό ουκ ολίγες φορές, οπότε, κάτι θα έπρεπε να θυμάται…
Μη όντας σίγουρος
όμως, και αναζητώντας την επιβεβαίωση, τηλεφωνεί στον ξάδελφό του, τον “Αθηναίο”
(στου οποίου το σπίτι κατευθύνεται) να
τον διαφωτίσει.
-Έλα, στην έξοδο
Παπάγου βγαίνω;;;
-Όχι, πρώτα
βλέπεις “Περιφερειακή Υμηττού”, μπαίνεις εκεί, και μετά στην έξοδο Χολαργού.
-Α, δεν ξέρω,
τώρα είδα έξοδο για αεροδρόμιο…
-Συγχαρητήρια, έχεις
περάσει την σωστή έξοδο εδώ και 20km.
Είναι φυσικό
βέβαια ο κακομοίρης να μην γνωρίζει σε ποια έξοδο να βγει, αφού ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ κάνει
λάθος…
Μια ώρα μετά, με
μισό ντεπόζιτο λιγότερη βενζίνη, και έχοντας κάνει τα γλυκά μάτια σε όλους τους
ταξιτζήδες και περιπτεράδες της περιοχής, φτάνει στον προορισμό του.
Όμορφα, λέει! Πάω
τώρα στο μετρό να κατέβω στο κέντρο να δω τη γιαγιά μου στο Νοσοκομείο!
Έλα που όμως σαν
σωστός επαρχιώτης δεν θα ζητήσει οδηγίες από τον πρωτευουσιάνο ξάδελφό του
δεύτερη φορά την ίδια ημέρα, αλλά από έναν άλλο γνήσιο επαρχιώτη ο οποίος
βρέθηκε στην Αθήνα για δουλειές…
-Σε ποιο μετρό
κατεβαίνω για να πάω στο “Λαϊκό”;;;
-Κάτσε να δεις
πώς το λένε … Από φωνήεν αρχίζει… Είναι πάνω στην Αλεξάνδρας!! Α, ναι, “Ευαγγελισμός”!!!
(Οφείλω να συμπληρώσω πως ο σταθμός που έψαχναν ονομάζεται “Αμπελόκηποι” και
τον έστειλε αρκετααααά μακριά με την συμβουλή αυτή)
Παίρνει το μετρό,
σταματά στο Ευαγγελισμό, ανεβαίνει στην επιφάνεια, κοιτάζει γύρω του (όχι δεν
βλέπει πρόσωπα όπως ο Γιωργάκης πριν τις εκλογές) και δεν βλέπει τίποτα που να
του θυμίζει την Αλεξάνδρας που έχει περάσει μερικές φορές.
Αποφασίζει να
ρωτήσει σε ένα περίπτερο.
Του λένε πως
είναι μακριά και τον στέλνουν προς Βορρά!
Περπατάει αρκετά,
αλλά μη βλέποντας κανένα νοσοκομείο στον ορίζοντα, αποφασίζει να ξανά ρωτήσει.
Πάνω στην νησίδα
που περπατούσε, βλέπει μια γριούλα, με τσεμπέρι, που για κάποιον ανεξήγητο
λόγο, στο ένα χέρι κρατούσε κάτι κέρματα, και στο άλλο μια σακούλα με
χαρτομάντιλα.
Την ρωτάει, κ του
λέει ότι πάει ανάποδα. Του δείχνει να πάει προς τον Νότο… Ευτυχώς γι αυτόν της έφερε
αντίρρηση, λέγοντας ότι τον έστειλαν αντίθετα από εκεί που του δείχνει.. Τότε
του λέει, θα σε στείλω από άλλον δρόμο, (δείχνοντάς του τον Βορρά)!!!
Συνεχίζοντας,
ήθελε να ξαναρωτήσει αλλά ο μόνος που βρήκε, ήταν ένας μελαψός κύριος που είχε
έναν υαλοκαθαριστήρα στο χέρι, και δεν έκανε τον κόπο σκεπτόμενος, ότι με την
δουλειά που κάνει αποκλείεται να έχει ασφάλεια υγείας, για να ξέρει που είναι
το νοσοκομείο..
Με τα πολλά
έφτασε στο νοσοκομείο, είδε την γιαγιά του, και πήρε τον ξάδελφό του τηλέφωνο
να πάει να τον μαζέψει από εκεί μην τραβήξει πάλι τα ίδια…
Υ.Γ. 1. Η ιστορία
είναι φανταστική, και οποιαδήποτε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι
συμπτωματική.
Υ.Γ. 2. Η ιστορία
γράφτηκε κατά την διάρκεια γραπτής εξέτασης στο πανεπιστήμιο…
Μόλις μάθω τον
βαθμό του μαθήματος θα ενημερώσω το κοινό…