Love
is a battlefield τραγουδούσε η Pat Benatar τη δεκαετία του 80’. Ο
μεγάλος Guru παραφράζοντας τραγουδάει (στη νοηματική φυσικά αφού είναι
μουγγός) Love is a minefield και μεταφράζει η αγάπη είναι ναρκοπέδιο,ή
καλύτερα χυλοπιτοπέδιο .Οι κακούργες οι γυναίκες έχουν χυλοπιτοθετήσει
τον χώρο γύρω τους και πρέπει να είσαι ο Ράμπο (και οι τρεις) για να
τις πλησιάσεις .Με μία μύτη που φτάνει σε βαρομετρικά χαμηλά,ένα υφάκι
που λέει «ποιος νομίζεις πως είσαι και θες να μου μιλήσεις,κάνε πρώτα
μία δήλωση του νόμου 105, δέκα μετάνοιες,20 γαργάρες με αγιασμό, φίλα
μου το γοβάκι,σκούπισέ το γιατί το λέρωσες και μετά τα ξαναλέμε» και
αέρα 10 Jolie 20 Σκλεναρίκοβα και 30 Αρβελέρ σου κόβουν τα πόδια .Τις πλησιάζεις και έχουνε
οπλίσει το χυλοπιτοβόλο πριν προλάβεις να κάνεις δύο βήματα .Δεν κάνεις
κίνηση αρχίζουνε τα «οι άντρες είναι δειλοί», «οι άντρες δεν υπάρχουν
πια», «οι άντρες φταίνε που αποκλείστηκαν οι ελληνικές ομάδες απ’το
champions league», σε λίγο θα μας φορτώσουν και το προπατορικό αμάρτημα
.Δεν ξέρουν τι θέλουν ,δε λένε ποτέ τι σκέφτονται και παραπονιούνται
πως δε τις καταλαβαίνουμε .Πρέπει να μυρίσομε τα νύχια μας,να ρίξουμε
τα χαρτιά ,να διαβάσουμε τα άστρα,τον καφέ,τα κουκιά,τα αυγά (είδατε
Αννίτα;),τα βιβλία της Πατέρα και τα ζώδια στις εφημερίδες για να μαντέψουμε τι θέλουν . Συγχωρείστε
μας που δεν έχουμε κληρονομικό χάρισμα .Συγχωρείστε με και μένα,πάλι
ξέφυγα άλλα κάποτε έπρεπε να τα πω .Ας γυρίσω όμως και πάλι στο θέμα
μου.
Η χυλόπιτα είναι ένα Taboo για τους άντρες .Είναι ένα σημείο που πονάει
ακόμα και τους πιο σκληρόπετσους .Είναι ένα ψυχικό τραύμα που κουβαλάμε
όλοι μέσα μας .Όλοι κάπου κάπως κάποτε (ή καλύτερα παντού ποικιλοτρόπως
πάντοτε) την έχουμε πατήσει τη χιλοπιτονάρκη(από χιλοστρακαστρούκα έως
βόμβα χιλοπιτοτόνων) .Για άλλους ήταν το κοριτσάκι της διπλανής πόρτας
,για άλλους η όμορφη συμμαθήτρια , για άλλους μία στρουμπουλή προβατίνα
(για τους κατοίκους της Νέας Ζηλανδίας), ή ο μισός γυναικείος πληθυσμός
για μένα (ο άλλος μισός απλά δε με έχει γνωρίσει) .Μην ακούσω κανέναν
να μου πει πως δεν του έχει συμβεί ποτέ γιατί έξω βρέχει χυλόπιτες και
εγώ δεν είμαι ο μόνος που βρέχεται. Γίνεται χυλοπιτοτσιμπούσι και δεν
είναι μόνο ο δικός μου θερμιδομετρητής που χτυπάει κόκκινο (πάλι καλά
που έχω καλό μεταβολισμό).Ο Guru λέει «δείξε μου έναν άντρα που να μην
έχει φάει χυλόπιτα να σου δείξω τον Άι Βασίλη»
Όμως αυτό δεν πρέπει να μας λυγίζει .Η επιτυχία το μόνο που κάνει είναι
να θρέφει τη ματαιοδοξία μας η αποτυχία είναι μεγάλο σχολείο .Τι
σχολείο,πανεπιστήμιο (κάτι σαν το ΜΙΤ).Όπως λέει και ο Guru «
τα
δύσκολα τα φυλάει η ζωή γι αυτούς που τα αντέχουν .Μόνο όποιος σέρνεται
δεν πρόκειται να πέσει .Και γιατί πέφτουμε ; για να σηκωθούμε
δυνατότεροι .Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό(και απ'ότι ξέρω δεν
πέθαναν πολλοί από χυλόπιτα αν και εγώ στο τσακ τη γλίτωσα απ’την
τελευταία που ήταν ωρολογιακή).Εμείς τουλάχιστον δε φοβόμαστε να φάμε
τα μούτρα μας .Δεν πειράζει και ας γράφει το κοντέρ,από τις νίκες ποτέ
δεν έμαθε τίποτα κανείς .Εμπρός για νέες ήττες για νέες συντριβές που
λένε και οι Τρύπες» Σοφά λόγια ενός ανθρώπου που έφαγε τη ζωή (και τις χυλόπιτες) με το κουτάλι .
Γιατί νομίζεται πως βρέθηκε στο Θιβέτ,για βρούβες ή μήπως για σκι .Είδε
και απόειδε με τις γυναίκες και απαρνήθηκε τα εγκόσμια,τις γυναίκες,το
ποτό,το φαγητό,το ξύσιμο,το αυτομαστίγωμα και τις λοιπές σαρκικές
απολαύσεις. Ο Guru λοιπόν είναι εδώ για να δώσει τα φώτα του (μουγγός
είναι όχι στραβός οπότε μη φοβάστε) και να προτείνει λύσεις. Θα αρχίσει
group therapy ,όπου θα μαζεύονται οι παθόντες θα ανταλλάζουν εμπειρίες
(και δίαιτες) και θα σηκώνονται ένας ένας και θα φωνάζουν με λένε ...
και έφαγα καλά. Μην πτοείστε λοιπόν,οπλισθείτε με θάρρος, υπομονή,
γκαζόζες για την πέψη και πέστε στη μάχη.«Ή ταν ή χυλόπιτα επί τας».
Επειδή παρασύρθηκα και κινδυνεύω να κατηγορηθώ ως μισογύνης,θα τελειώσω με ένα ποίημα του φίλου Πατρίκιου