BuBlog

Αφού είναι τόσο άχρηστη η ομοιοπαθητική ας μου πει κάποιος γιατί εδώ (Ελβετία) είναι ειδικότητα που μπορεί να πάρει ένας γιατρός, κανονικότατα αναγνωρισμένη από τις ασφαλιστικές. Δεν ειρωνεύομαι, θα ήθελα να δω την άλλη άποψη για να ξέρω τί μου γίνεται όταν πρόκειται για την υγειά μου.

"Αφού είναι τόσο άχρηστη η ομοιοπαθητική ας μου πει κάποιος γιατί εδώ (Ελβετία) είναι ειδικότητα που μπορεί να πάρει ένας γιατρός, κανονικότατα αναγνωρισμένη από τις ασφαλιστικές. Δεν ειρωνεύομαι, θα ήθελα να δω την άλλη άποψη για να ξέρω τί μου γίνεται όταν πρόκειται για την υγειά μου."

Γιατί πάρα πολλοί πιστεύουν ότι δουλεύει και έχετε δημοκρατία.

Παρομοίως φαντάζομαι ότι οι ασφαλιστικές καλύπτουν π.χ. τα έξοδα σωστής ισλαμικής κηδείας, αλλά αυτό δεν είναι απόδειξη ότι ο μακαρίτης πηγαίνει στον Παράδεισο αγκαλιά με παρθένες που του σερβίρουν πιλάφι.

Εμένα με πειράζει όμως γιατί όσο ανεβαίνει το κόστος της υγείας, τόσο ανεβαίνουν και τα ασφάλιστρα. Δλδ αν πάω στον ομοιπαθητικό και δεν με θεραπεύσει θα πρέπει να πάω στον κλασικό γιατρό, διπλό κόστος για την ασφαλιστική. Η ομοιπαθητική είναι μέσα στο βασικό πακέτο υπηρεσιών που είναι υποχρεωμένες από το κράτος όλες οι ασφαλιστικές να προσφέρουν στον καθένα ανεξάρτητα από την ηλικία και κατάσταση υγείας του.

Απ'ότι έχω καταλάβει τα 3 χρόνια που είμαι εδώ κανείς δεν πάει στον ομοιοπαθητικό για κάτι επείγον, αλλά κυρίως για χρόνια προβλήματα όπου η κλασική ιατρική δεν είχε αποτελέσματα π.χ. ρευματικά, αλλεργίες, όπου μια ολιστική αντιμετώπιση (κατάλληλη διατροφή και άσκηση, stress management) δίνουν τουλάχιστον μια εκ των έσω ανακούφιση από τις ενοχλήσεις. Επίσης οι εναλλακτικές θεραπείες χρησιμοποιούνται και σαν υποστήριξη της κλασικής π.χ. βοτανολογία, ρεφλεξολογία, τεχνικές χαλάρωσης.

Σχετικά με τις ειδικότητες:
Όχι μόνο ομοιοπαθητική, αλλά και βελονισμό ή παραδοσιακή κινέζικη ιατρική μπορεί να έχει ένας γιατρός εδώ ως ειδικότητα. Στην Γερμανία υπάρχουν και γιατροί με ειδικότητα αγιουρβέδα (η αντίστοιχη ινδική παραδοσιακή ιατρική).

Μάλλον επειδή υπάρχει έλεγχος και φυσικά υπάρχει ενημέρωση και διαθέσιμες πληροφορίες, αποφεύγονται τα συχνά φαινόμενα τσαρλατανισμού στην Ελλάδα, και η εναλλακτική ιατρική δεν έχει κακή φήμη.

Καλές είναι οι έρευνες αλλά κατά την γνώμη μου καλύτερα τα στοιχεία.Η ξαδέρφη μου είχε μια χρόνια δερματοπάθεια για την οποία και θα πήγαινε στην Κρήτη για επέμβαση.Πριν το επειχηρησει σκεφτηκε να δοκιμάσει και την ομοιοπαθητικη αφου η συμβατική ιατρικη δεν ειχε κατι αλλο να προσφερει.Το αποτελεσμα ειναι μετα από 2-3 μηνες παρακολούθησης το πρόβλημα έχει περιοριστεί αρκετα και με εκτιμηση της γιατρού 2 μηνών θα έχει εξαληφθει.Ακόμη και θέμα ανθυποβολής να ηταν δεν νομίζω πως μπορείς να επιδράσεις στην ψηχολογία των μυκήτων.Ας είμαστε και λιγο ανοικτόμυαλοι... Στο κάτω-κάτω οι σωστοί ομοιοπαθητικοί εχουν τελειώσει συμβατική ιατρική.

Απάτη είναι η έρευνα που δημοσίευσε το Lancet: έβαλε στον ίδιο κουβά κλασσική ομοιοπαθητική, ομοιοπαθητική μειγμάτων, ισοπαθητική, βοτανοθεραπεία, ομοτοξικολογία, και δε συμμαζεύεται... Πρώτα να μαθαίνουμε σωστά και μετά να απορρίπτουμε!
σημ.
1. Η κλινική έρευνα στην κλασσική ομοιοπαθητική δεν γίνεται με τούς ίδιους όρους που γίνεται η κλινική έρευνα στην κλασσική ιατρική - έτσι δεν μπορούμε να συγκρίνουμε άμεσα τις δυο αυτές ΙΑΤΡΙΚΕΣ προσεγγίσεις.
2. Η κλινική αποτελεσματικότητα τής κλασσικής ομοιοπαθητικής είναι διαπιστωμένη και ΔΕΝ οφείλεται στο φαινόμενο placebo
3. Βοτανοθεραπείες, αρωματοθεραπείες, ομοτοξικολογία, ισοθεραπεία, κ.λπ. ΔΕΝ είναι ομοιοπαθητική.

Οτι και να ειναι και οπως και να λεγεται δεν εχει σημασια.Το αποτελεσμα μετραει στα θεματα αυτα.
Η αδελφη μου ειχε ιδιεταιρο προβλημα με την ακμη,απο τα 14 της χρονια,(τωρα ειναι 24!)μονο λιγο το καλοκαιρι ηταν καλυτερα λογω της 8αλασσας.Μεχρι πριν 1 μηνα ειχε σπυρια.Πηρε κατι φαρμακα απο μια φαρμακοποιο στο Κολωνακι.Τωρα εχει baby face!Τη βλεπω και μου φαινεται απιθανο.Για οσους ενδιαφερονται εκανε θεραπεια ομοτοξικη.

Η ομοιοπαθητική αργά η γρήγορα θα γίνει και στην Ελλάδα ιατρική ειδικότητα. Η δραστικότητά της είναι δεδομένη όταν εφαρμόζεται σωστά. Οσες φωνές υποστηρίζουν το αντίθετο το κάνουν από ελλειπή πληροφόρηση, θεωρούν ότι τα όσα 'λογικά' ξέρουν έως τώρα αρκούν για να βγάλουν συμπεράσματα, χωρίς να δοκιμάσουν το σύστημα και να δουν ότι έχει σαφή δράση.

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο

www.vithoulkas.com(βραβευμένος ομοιοπαθητικός)

www.homeopathy.gr (έλληνες ιατροί).

δυστυχωσ οι ερευνα αυτη δεν εγινε με σωστες βασεις μια και συμπεριελαβε και αλλες μεθοδους θεραπειας εκτος απο την κλασσικη ομοιοπαθητικη ,αρα δεν ισχυει.οσο για το πλαψεβο μπορει να μου εξηγησει καποιος πως εχει δραση στα νεογνα και στα ζωα?καλο θα ηταν λοιπον πριν καταδικασουμε κατι να ενημερωθουμε σωστα και ολοκληρωμενα και οχι να λεμε κατι απλα για να το λεμε.

Καλά οι ιατροί εδώ στην Ελλάδα που ασχολούνται με ομοιοπαθητική το κάνουν...για τα λεφτά, από εταιρείες κλπ??? Πάτε δείτε τα περιστατικά τους και μετά αρχίστε την ιερά εξέταση. Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε έρευνα που δικαιώνει την ομοιοπαθητική ακολουθείται από αντίστοιχη που την "καταβαραθρώνει". Πάτε δείτε έναν ιατρό και τα περιστατικά του και μετά μιλάτε...συνάδελφοι. Από πότε τα blog έγιναν μέθοδοι έρευνας κοόρτης??? Τι να πει κανείς...Το θέμα είναι εάν θεραπεύει και αν βρεθεί κάποιος μάγκας να πει πώς, καλώς, αλλιώς ας θεραπεύει και ας μη θησαυρίζουν οι "ορθολογιστές", φαρμακοβιομήχανοι.

Η αταξία είναι του ουρανού η τάξη (Μάλαμας, αλλά θα μπορούσε να είνα και Μαξ Πλανκ...όχι ο καθηγητής σας στο γυμνάσιο πάντως). Καλημέρα, πάω να δω πώς δεν πιάνουν και τα λοιπά αντιβιοτικά σ'αυτό το παλιομικρόβιο τέρας.

Η ομοιπαθητικη για μενα ειναι η καλυτερη μεθοδος θεραπειας γιατι εχει ευεργετικα ψυχοσωματικα αποτελεσματα.Το ζητουμενο ειναι πως αυτος που ακολουθει αυτου του ειδους την θεραπεια αν τηρει κατα γραμμα καποια βασικα απαγορευτικα προϊοντα τα οποια ειναι μονο 7: ΚΑΦΕΣ,COCA-COLA,ΜΕΝΤΑ ,ΚΑΜΦΟΡΑ,ΜΑΥΡΟ ΤΣΑΪ,ΚΑΝΕΛΑ.ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ,ΧΑΜΟΜΗΛΙ ΚΑΙ ΧΟΙΡΙΝΟ ΚΡΕΑΣ (ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΕΜΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ)ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΔΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΟΝ ΣΥΖΥΓΟ ΜΟΥ(ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ)ΤΗ ΣΥΣΤΗΝΩ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ.

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΤΗΣ ΟΜΟΙΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΣΧΥΕΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΛΑΣΣΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ .ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΑΜΑΥΡΩΝΟΥΝ  ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΤΙ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΟΙ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΕΝΔΥΟΥΝ ΕΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ.ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙ ΓΙΑΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΣΠΟΥΔΕΣ-ΠΡΑΚΤΙΚΗ-ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ-ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ 40 ΧΡΟΝΩΝ ΠΟΤΕ ΘΑ ΤΑ  ΠΡΟΛΑΒΕΙ  ΟΛΑ (ΚΑΡΙΕΡΑ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ)?ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΜΕ ΤΗΝ "ΜΕΘΟΔΟ" ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ(ΤΑΞΙΔΙΑ-ΚΟΥΖΙΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΣΠΙΤΙ-ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΛΛΑ BONUS ),ΠΩΣ ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΑ ΙΑΤΡΙΚΗ ΑΦΟΥ ΘΑ ΧΑΘΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑ.

ξερουμε πολυ καλα οτι το placebo δεν ισχυει στα παιδια. Μπορει τοτε αυτος που εγραψε οτι η ομοιοπαθητικη ειναι απατη,να μου εξηγησει πως παρα πολλα παιδια που ξερω (απο μηνων εως και ετων) εχουν ξεπερασει οξειες ωτιτιδες, πυωδεις αμυγδαλιτιδες, βρογχιτιδες κτλ με ομοιοπαθητικα φαρμακα?

Ας μην αναφερω λιστα σοβαρων περιστατικων που η κλασσικη ιατρικη δεν μπορει να κανει τιποτα και η ομοιοπαθητικη ειναι ανελπιστα αποτελεσματικη. Και αν οντως ισχυει οτι η ομοιοπαθητικη ειναι placebo τοτε γιατι η κλασσικη ιατρικη δεν δινει και αυτη placebo αλλα φορτωνει τον κοσμο με βαρεια φαρμακα με το παραμικρο??? απλα γιατι τα φαρμακα ειναι κερδος και για τους γιατρους και τη βιομηχανια.

επισης να συμπληρωσω οτι οποιος αποκαλει την ομοιοπαθητικη ψευδοεπιστημη ειναι ειτε ημιμαθης ειτε περιορισμενης νοημοσυνης. Διοτι εαν ασχοληθει κανεις με την επιστημη αυτη και διαβασει θα καταλαβει οτι ειναι πολυ μπροστα. Εκτος εαν το μυαλο δεν μπορεσε ποτε να απαλλαγει απο τις παρωπιδες που βαζουν απο νωρις το εκπαιδευτικο συστημα, οι κυβερνησεις, η κοινωνια, οι θρησκειες κτλ. Οπου σ'αυτην την περιπτωση ειναι κανεις θυμα απο χερι....θυμα των γιατρων, της τηλεορασης, των φαρμακευτικων, των πολιτικων......καλη τυχη!

Τα μυστηριώδη φαινόμενα PLACEBO ΚΑΙ NOCEBO, το μυστήριο του Placebo και η Σχέση Γιατρού - Ασθενή, γιατί "πουλάει" η φραπελιά, το δηλητήριο του σκορπιού και το νερό του Καματερού, αποτελούν πολύ ενδιαφέροντα ζητήματα που προκαλούν τη σκέψη μου. Γιατί, αν δεν ξέρει ένας Ψυχίατρος, τότε μάλλον δεν ξέρει κανείς!

Ο ιατρός και ο ασθενής, αποτελούν ένα ιστορικό δίπολο, παλιό όσο και η ανθρώπινη ιστορία. Η αλληλεπίδραση της σχέσης του ιατρού με τον ασθενή, παράγει ένα δυσεπίλυτο, σχεδόν μεταφυσικό φαινόμενο, που δεν είναι πλήρως κατανοητό μέχρι και σήμερα: Η δυνατότητα των ανθρώπων να κινητοποιούν αυτο-θεραπευτικές δυνάμεις, είναι θαυμαστή και μυστηριώδης. Παραλλαγές αυτού του φαινομένου υπάρχουν από την αρχαιότητα. Επιχειρώ μια προσέγγιση στην απάντηση των παρακάτω ερωτημάτων:

 * Πόσο τα εκατό, μια θεραπεία οφείλεται πράγματι στο φάρμακο ή στη θεραπευτική μέθοδο;

 * Πως αξιολογούμε το μερίδιο θεραπείας που οφείλεται στο φάρμακο;

 * Πόσο ποσοστό της θεραπείας οφείλεται στον ίδιο τον ασθενή;

 * Γιατί η φύση προίκισε τον άνθρωπο με τέτοιες εξαιρετικές ιδιότητες;

 * Ποιό το πιθανό εξελικτικό κέρδος για το ανθρώπινο είδος από το φαινόμενο placebo;

 * Ποιές δυνάμεις κρύβονται πίσω από την έννοια θεραπεία;

 * Μπορεί να οφείλονται τα θαύματα στο φαινόμενο placebo;

 * Υπάρχουν αδήλωτα οικονομικά συμφέροντα;

 * Πως διαμορφώνεται η οικονομική ισορροπία του φαινομένου placebo;

 * Υπάρχουν μήπως και κάποιοι πανούργοι απατεώνες, που το εκμεταλλεύονται;

Αυτή η μελέτη είναι αυθεντικά πρωτότυπη και αξιοπερίεργη. Αρχικά, συγκεντρώσαμε όλα τα πρόσφατα στοιχεία της ιατρικής βιβλιογραφίας (έως τον Ιούλιο του 2006), σε ένα άρθρο μας. Στην πορεία της μελέτης, μας φάνηκε καλή ιδέα, να εφαρμόσουμε τη μαθηματική θεωρία παιγνίων (game theory) πάνω σε αυτές τις έννοιες. Το απρόβλεπτο αποτέλεσμα, μια πρωτότυπη ανάλυση του φαινομένου placebo, ξάφνιασε και εμάς τους ίδιους. Τελικά, με λίγες γραμμές στοιχειώδους

άλγεβρας (!), δώσαμε και μια κομψή απόδειξη της ισορροπίας του φαινομένου ανάμεσα σε γιατρό και ασθενή.

Αφήνουμε σε εσάς να κρίνετε τα απίστευτα αποτελέσματα!

Η πορεία αυτού του κειμένου, υπαγορεύτηκε από την τύχη. Το αποτέλεσμα όμως δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Μπορείτε να δείτε το πλήρες κείμενο εδώ:

http://psi-gr.tripod.com/placebo.html">http://psi-gr.tripod.com/placebo.html

<a href="http://psi-gr.tripod.com/placebo.html">http://psi-gr.tripod.com/placebo.html">psi-gr</a>

Θοδωρής Δασκαλόπουλος, Ψυχίατρος

http://psi-gr.tripod.com

OPOIOS LEEI OTI I OMOIOPATHITIKI EINAI APATH,EINAI EITE AGRAMMATOS,EITE ADAIS,EITE GNWSTIS TOU OTI I OMOIOPATHITIKI APOTELEI TO KOKKINO PANI TIS KLASSIKIS IATRIKIS.

ARXIKA NA POUME OTI TIN OMOIOPATHITIKI THN EFARMOZOUN PTIXIOUXOI TIS KLASSIKIS IATRIKIS.LETE NA EINAI MALAKES OI GIATROI??TOTE EINAI PTYXIOUXOI MALAKES!

GIA TO THEMA TIS AYTHYPOVOLIS...PWS AFTHIPOVALETAI ENA MWRO,ENA PAIDI,I ENA ZWO???NA MATHW KAI EGW GIATI EXW MIA GATA SPITI KAI THA TO XREIASTW!

KANW OMOIOPATHITIKI 8 XRONIA.OTAN KSEKINISA NOMIZA OTI XANW TON XRONO MOU.APOGOITEVMENOS APO TIN KORTIZONI POU EPAIRNA KAI TA ANTIOVIOTIKA...XRONIO ASTHMA,IGMORITIDA,RINITIDA!E.DEN EINAI KAI LIGA.PIGA ME OKSI PERASTITIKO.ME PRISMENI STAFILI.DEN MPOROUSA NA MILISW.NA PW OTI EIMAI TRAGOIDISTIS KAI EIXA PROVLIMA STIN DOULEIA MOU.AFOU LOIPON EIXA PAREI THN TRELI KORTIZONI KAI DEN KSEPRIZOMOUNA KATELIKSA STON OMOIOPATHITIKO.MOU PIRE ISTORIKO KAI MOU EDWSE ENA ARXIKO XAPI...APIES 200CH....META APO 2 WRES KSEPRISTIKA KAI TIN EPOMENI MERA TRAGOUDOUSA.NA AFTHIPOVLITHIKA XLWMO DIOTI DEN PISTEVA OTI THA GINW KALA.

NA ANAFERW OTI ASTHMA IGMORITIDA KAI OPOIA ALLERGIA EIXA ANHKEI STO PARELTHON..TO MAKRINO KIOLAS.

AS ERTHEI TWRA EMENA KAPOIOS NA MOU PEI OTI DEN EINAI OLA TA LEFTA I OMOIOPATHIKI.

ARKEI NA PW OTI ENAS FILOS XEIROURGOS POU THN EIRWNEYOTANE MOU EIPE OTI O THEIOS TOU EGINE KALA APO NEFRIKI ANEPARKEIA..

LOIPON,,,ROUFIXTE TWRA KAI KALO PASXA!

ξεκινησα  ομοιοπαθητικη πριν  3 περιπου χρονια. απο τα πρωτα φαρμακα που πηρα  μου συνεβη να βλεπω ονειρα ασυνηθιστα για μενα και ιδιαιτερης ποιοτητας δηλαδη πολυ χαρακτηριστικα ανα τακτα χρονικα διαστηματα συνηθως20 μερες μετα τη ληψη 1 φαρμακου.στη συνεχεια αρχησα να μελεταω ομοιοπαθητικη απο βιβλια και εκπληκτος ανακαλυψα οτι τα συγκεκριμενα ονειρα ηταν προιον proving δηλαδη περιλαμβανονταν στο λεξικο συμπτωματων ως χαρακτηριστηκα συμπτωματα των φαρμακων που ειχα παρει και ηταν αποτελεσμα της δρασης του φαρμακου που δειχνει οτι ηταν το σωστο οπως αναφερει και ο dr bill gray στο βιβλιο του 'ομοιοπαθητικη,επιστημη'η μυθος" οτι συμβαινει οταν ενας ανθρωπος ειναι ιδιαιτερα ευαισθητος σε ενα ομοιοπαθητικο φαρμακο. Σημειωνω οτι τα ονειρα αυτα ηταν ιδιαιτερα εντονα και ασυνηθιστα για μενα και αυτο ειχε σαν αποτελεσμα να υποψιαστω οτι προερχονται απο τα ομοιοπαθητικα φαρμακα γεγονος για το οποιο παροτι ρωτησα στη γιατρο μου δεν πηρα καμμια απαντηση μαλλον   για να μην αυτουποβληθω.

Η ομοιοπαθητική δουλεύει, έχει αποτελέσματα δηλαδή, χωρίς να έχει σχέση με το placebo, περισσότερο από όσο όλες οι ιατρικές πράξεις.

Υπάρχει και ένα άλλο βιβλίο στα ελληνικά, της Amy Lansky, http://homeotherapy.gr/books.html  το οποίο απευθύνεται στο ευρύ κοινό και αξίζει της προσοχής σας.

Αν μπορεί κάποιος να μου εξηγησει το φαινόμενο plasebo στην εφαρμογή της ομοιοπαθητικής στα ζώα και τα φυτά θα κερδίσει ένα γλειφιτζούρι (εκτός απ'αυτό που έχει ήδη)

Κάτι ακόμα που ξέχασα να πώ:

Η ομοιοπαθητική έχει αρχές και κανόνες (απαραίτητος όρος για ότι θέλουμε να θεωρείται επιστήμη)

Πέστε μου τις αρχές της "επιστήμης" σας.

Αν δεν έχει (που δεν έχει) πρέπει να χαρακτηριστεί σαν εμπειρική τέχνη (που στην παραγματικότητα είναι).

Για την afroksilanthi:

Ομοτοξικολογία λεγεται και είναι κατι μεταξυ ομοιοπαθητικής με χαμηλες δυναμοποιήσεις(χαμηλή αραιωση που ανιχνεύονται χημικα η ουσίες) και κλασσικής ιατρικής.

Τα φάρμακα της είναι αραιωμένα και δυναμοποιημένα οπως τα ομοιοπαθητικα αλλα χορηγούνται με τον κλασσικο τρόπο (π.χ. έχεις κρυολόγημα -παρε ασπιρίνη)πραγμα που την κανει ποιο απλη.

Γιατι για να λεμε την αλήθεια η ομοιοπαθητική εχει αρκετα δυσκολη προσεγκιση. (υπάρχει περίπτωση και ο ποιο καλος ομοιοπαθητικος να κανει λαθος)

Η άποψη της οτι πρωτα πρέπει να αποτοξινόσουμε τον οργανισμό για να περάσουμε στην συνέχεια στην θεραπεία με βρίσκει συμφωνο.

Παρ'ολο που και οι κλασικοι ομοιοπαθητικοι ειναι αντίθετοι θεωρω πως το ομοιοπαθητικο φαρμακο θα εχει καλλιτερη και γρηγοροτερη ανταποκριση σε καποιον που κανει ομοτοξικολογια παρα σε καποιον που τον εχουν φλομωσει στην αντιβίωση και την κορτιζόνη.

Δυστυχώς στην Ελλάδα υπάρχουν λιγοι γνώστες της ομοτοξικολογίας.

Κριτική στην Ομοιοπαθητική

Ιωάννης Κουντουράς, Καθηγητής Παθολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Εισαγωγή

Το σκεπτικό της παρούσης προσπάθειας δεν ήταν μια "a priori" πρόθεση αναζητήσεως πλεονεκτημάτων ή αδύνατων σημείων της ομοιοπαθητικής με απώτερο στόχο τη δυνητική καθιέρωση ή απόρριψη εφαρμογής της στο χώρο της θεραπευτικής. Είναι βέβαιο ότι τέτοιος χώρος υπάρχει για κάθε είδους επιστημονικές θεραπευτικές προσεγγίσεις. Εντούτοις, πρόσφατες πληροφορίες, σχετιζόμενες με την ομοιοπαθητική, δίνουν την εντύπωση ότι πολλά διφορούμενα είναι δυνατόν να επισυμβαίνουν ή να ισχύουν στο χώρο της. Επιπλέον, ως μέλη της Εκκλησίας, διαπιστώνουμε ότι πιθανές ή εμφανείς κακοδοξίες των οπαδών της ομοιοπαθητικής είναι δυνατόν να αντιστρατεύονται την ορθόδοξη πίστη. Για την επιβεβαίωση ή την διάψευση αυτής της εντυπώσεως καταγράφονται, δειγματοληπτικά, τα ακόλουθα δεδομένα τα οποία ελήφθησαν αυτούσια από το μοναδικό επίσημο εγχειρίδιο ομοιοπαθητικής που φέρει τίτλο, συγγραφέα και έκδοση: "Η επιστήμη της ομοιοπαθητικής" Γιώργου Βυθούλκα, Εκδόσεις κέντρου ομοιοπαθητικής ιατρικής, Αθήνα 1990. Σημειωτέον ότι κυκλοφορούν άλλα 2 σχετικά  εγχειρίδια, (στην ουσία επαναλήψεις) του ιδίου συγγραφέως, των οποίων αυτούσια πάντα δεδομένα θα αναφερθούν μετά τις σχετικές καταγραφές του πρώτου εγχειριδίου. Επιπλέον, επισημαίνεται ότι τυχόν παρατηρήσεις ή σχόλια που κρίνουμε απαραίτητα θα καταγράφονται με κανονικά στοιχεία, όσα δε αφορούν αποκλειστικά στο κείμενο θα καταγράφονται με παχέα  (bold) γράμματα.

Εξώφυλλο: Ο Γιώργος Βυθούλκας... σπούδασε πολιτικός μηχανικός. Γνώρισε την ύπαρξη της Ομοιοπαθητικής "τυχαία", πριν 20 χρόνια... Άρχισε να μελετάει ομοιοπαθητική στην νότια Αφρική και συνέχισε τις σπουδές του σε διαφορά ομοιοπαθητικά ιατρικά κολλέγια της Ινδίας... Ο συγγραφέας αποτελεί τον βασικό "διδάσκαλο" της Ομοιοπαθητικής στην Ελλάδα και συνετέλεσε όσο ουδείς άλλος στη διάδοσή της. Είναι, επίσης, πολύ γνώριμος σε σχετικούς κύκλους του εξωτερικού. Κατά τον ομοιοπαθητικό Πέτρο Γαρζώνη: "έγινε προσωπικός γιατρός του Κρισναμούρτι", Ινδού φιλοσόφου. Πρόσφατα, όπως κατέγραψε ο Τύπος, έλαβε "διάκριση" στη Σουηδία από κάποιο ιδιωτικό "εναλλακτικό φορέα" που απονέμει τα δικά του "έπαθλα" λίγες ημέρες πριν την απονομή των Βραβείων Νόμπελ από την Ακαδημία της Σουηδίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο φορέας αυτός επιλέγει τον συγκεκριμένο τόπο και χρόνο γι’ αυτή την   απονομή. Ανέκαθεν, οι αποκρυφιστικές-γκουρουϊστικές οργανώσεις κάνουν προσπάθειες να εμφανιστούν ως πανεπιστημιακοί, κοινωνικοί ή φορείς κοινής ωφελείας. Ο εναλλακτικός αυτός φορέας δημιουργήθηκε όταν ένας ιδιώτης "διέθεσε μια πολύτιμη συλλογή γραμματοσήμων" και με το χρηματικό ποσό αθλοθέτησε το βραβείο. Ακόμη, κατόρθωσε να το συνδέσει, στη συνείδηση της κοινής γνώμης, με το Νόμπελ και να το καθιερώσει ως "εναλλακτικό Νόμπελ" χωρίς να έχει ουδεμία σχέση με το Βραβείο Νόμπελ. Αυτού του είδους η σύγχυση πέρασε και στον ελληνικό Τύπο όπου, ιδιαίτερα σε περιοδικά που δηλώνουν τις "εναλλακτικές" τάσεις και τις παραθρησκευτικές προτιμήσεις τους, το κοινό διάβασε: "ο Γ. Βυθούλκας πήρε το Νόμπελ". Κάτι τέτοιο, όμως, αποτελεί ανακριβή πληροφόρηση ενός κοινού, συνήθως εύπιστου στην επιφανειακή δημοσιογραφία. Τελικά, η σχέση του "επάθλου" με τον αποκρυφισμό διαφαίνεται και από το βασικό του "μοτίβο" που είναι το σύμβολο του Ταοϊσμού (Γιν και Γιανγκ) και που κατακλύζει τον ασιατικό θρησκευτικό χώρο.

Πρόλογος (σελίδες XVI-XVII): Έγινε φανερό σε μένα ότι με την είσοδο της ομοιοπαθητικής στο θεραπευτικό στίβο, ο γιατρός μπορεί να επηρεάζει θεραπευτικά, μέσω του ενεργοποιημένου ομοιοπαθητικού φαρμάκου, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του ασθενή. Συνειδητοποίησα ότι με τις αντιλήψεις που η ομοιοπαθητική εισήγαγε στην ιατρική, το έδαφος, πάνω στο οποίο λειτουργούσε μέχρι τώρα η θεραπευτική, μεταφέρεται από το υλικό σώμα στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο... Το "ηλεκτρομαγνητικό πεδίο" του οργανισμού απλώς αναφέρεται χωρίς καν να ορίζεται και να συνδέεται προς αυτόν, χωρίς καν να προσδιορίζεται με ποιον αντικειμενικό-επιστημονικό τρόπο είναι δυνατόν να επηρεαστεί από το ομοιοπαθητικό φάρμακο, δίνοντας εντύπωση προσπάθειας επιστημονικής εκφράσεως με χρήση όρων φυσικής και όχι βιολογίας.

Η πείρα μου με οδηγεί στην ακλόνητη πίστη ότι η ομοιοπαθητική μπορεί να   βοηθήσει αποτελεσματικά την άρρωστη ανθρωπότητα σ' αυτή την προσπάθεια και να αποτελέσει ένα ανεκτίμητο μέσο για μια γοργή πνευματική ανέλιξη του ανθρώπινου γένους... Η ακλόνητη πίστη για πνευματική ανέλιξη, και μάλιστα "γ ο ρ γ ή", του αρρωστημένου ανθρώπινου γένους είναι υποκειμενική   πίστη υποδηλώνουσα σωτηριολογικές εξάρσεις μεσσιανικού χαρακτήρα που δεν έχουν σχέση με την επιστήμη. Πολύ αξιοσημείωτο είναι ότι οι κορυφαίοι εκ των ομοιοπαθητικών πιστεύουν ότι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα όχι μόνον θεραπεύουν τις σωματικές νόσους αλλ' ότι καθαρίζουν τον άνθρωπο από τις πνευματικές νόσους (!!!) Έτσι εξηγείται πώς είναι δυνατή "η πνευματική ανέλιξη του ανθρωπίνου γένους" (!!!)

Εισαγωγή: Σελίδα 3: Να επισημανθεί η βαθύτερη και αναντίρρητη σχέση ανάμεσα στην πνευματική ανέλιξη της ανθρωπότητας και την κατάσταση της υγείας της, χωρίς την κατανόηση της οποίας ο γιατρός δεν θα μπορέσει να επιτύχει μια ριζική και διαρκή θεραπεία... Η χρήση του όρου "πνευματικός (ή πνευματική)" δεν είναι κωδικοποιημένη στην ιατρική γλώσσα. Μερικές φορές, κακώς, συγχέεται με τον όρο "διανοητικός". Τι είναι "πνευματικός" δια την ομοιοπαθητική;...

Σελίδες 5-6: Παρά τα τεράστια βήματα που έκανε σε πολλούς τομείς η ανθρωπότητα σε διάφορες φάσεις της δυτικής ιστορίας, η Ιατρική δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει τη γενικότερη πρόοδο της σκέψης... Αργότερα πάλι, κατά τη χριστιανική περίοδο, όταν συντελέστηκε μια μαζική και βαθιά πνευματική ανέλιξη, η Ιατρική παρέμεινε στο σκοτάδι. Ενώ η ανθρωπότητα έφτανε σε νέα ύφη θρησκευτικής και καλλιτεχνικής έκφρασης στην περίοδο του Βυζαντίου και της Αναγέννησης, η Ιατρική ασχολούνταν με την ανάπτυξη και εφαρμογή της αφαίμαξης και των καθαρτικών. Κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, το επιστημονικό πνεύμα έκανε τεράστια άλματα σε ανακαλύψεις, αλλά το ίδιο ενθάρρυνε τη μαζική εφαρμογή θεραπευτικών μεθόδων που ήταν κάτι παραπάνω από πρωτόγονες. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτή ακριβώς την περίοδο, ένας Γερμανός γιατρός, ο Samuel Hahnemann, διατύπωσε- για πρώτη φορά στην ιστορία της Ιατρικης- ολοκληρωμένους νόμους και αρχές που διέπουν την υγεία και την ασθένεια και τους απέδειξε κλινικά. Κανένας, όμως, δεν τον άκουγε. Προφανώς, οι ιδέες του ήταν πολύ προωθημένες για τον πρωτόγονο τρόπο σκέψης των συναδέλφων του, που έμοιαζαν ανίκανοι να κάνουν το άλμα για να συλλάβουν μια ιδέα αιώνες μπροστά απ’ τη σκέψη τους… Καταφαίνεται η πρόθεση επιβολής του ακόλουθου σκεπτικού: Μέσα στην πρόοδο της ιστορίας η Ιατρική παραμένει στο «σκοτάδι» σε «κάτι παραπάνω από πρωτόγονες» καταστάσεις. Φαίνεται να μη συμβαδίζει με την πνευματική ανέλιξη που συντελέστηκε την περίοδο του Βυζαντίου (δίνοντας έτσι χριστιανική επένδυση στο κείμενο), και της Αναγέννησης όπου η ανθρωπότητα έφτανε σε νέα ύψη θρησκευτικής και καλλιτεχνικής έκφρασης… Ο αναγνώστης παρατηρεί τις εκφράσεις του κειμένου που δεν έχουν σχέση με την ιστορία προφανώς για να καταλήξει στο επιστέγασμα του σκεπτικού: Η έλευση του Χάνεμαν που προσλαμβάνει σχεδόν μεσσιανικό χαρακτήρα αφού μόνο αυτός διατυπώνει τις σωτήριες «ιδέες του που ήταν πολύ προωθημένες για τον πρωτόγονο τρόπο σκέψης των συναδέλφων του, που έμοιαζαν ανίκανοι να κάνουν το απαραίτητο άλμα»… Από τότε μέχρι σήμερα όλο το οικοδόμημα της ομοιοπαθητικής θα στηρίζεται αποκλειστικά στον Χάνεμαν. Ποιος είναι αυτός, τι ιδέες εκφράζει, με ποιο τρόπο θέλει να τις υποστηρίξει, όλα θα φανούν στη συνέχεια από τα ίδια τα γραφόμενα της ομοιοπαθητικής, ώστε ο αμερόληπτος παρατηρητής να βγάλει ασφαλή συμπεράσματα. Εντούτοις προκαταρκτικά επισημαίνεται ότι η επιστημονική μεθοδολογία είναι αδύνατο να δεχθεί τον αφορισμό ότι ο Χάνεμαν «για πρώτη φορά διατύπωσε ολοκληρωμένους νόμους και αρχές που διέπουν την υγεία και την ασθένεια και τους απέδειξε κλινικά». Διατυπώνει κανείς ολοκληρωμένους νόμους και αρχές αφού προηγουμένως τους αποδείξει επιστημονικά και ακολούθως κάνει προσπάθεια εφαρμογής τους στην κλινική πράξη για επιβεβαίωση. Επιπλέον, η κλινική απόδειξη απαιτεί πειράματα, αντικειμενικούς δείκτες ελέγχου ή μακροχρόνιες («follow up”) μελέτες που να μη στηρίζονται μόνο στη συμπτωματολογία (την υποκειμενική) του ασθενούς. Τα κλινικά συμπτώματα, στα οποία στηρίζεται το οικοδόμημα της ομοιοπαθητικής με τρόπο αποκλειστικό, πολλές φορές υφίενται αυτόματα και στη συνέχεια υποτροπιάζουν σε άλλοτε άλλα χρονικά διαστήματα δίνοντας ψευδή αίσθηση θεραπείας, από ομοιοπαθητική ή μη προσέγγιση, με χρονικές περιόδους αυτομάτου υφέσεως. Αυτό συμβαίνει σε ποικίλες νοσηρές καταστάσεις, ιδιαίτερα μάλιστα όπου ο ψυχολογικός παράγων εξασκεί ουσιώδη ρόλο στην ύφεση ή υποτροπή της νόσου. Γι’ αυτό και πλείστες ομοιοπαθητικές μελέτες που είδαν το φως της δημοσιότητας, ενίοτε και σε έγκριτα περιοδικά, χαρακτηρίζονται από μεθοδολογία χαμηλής στάθμης και από ευνοϊκή προκατάληψη των υπευθύνων (editors) και προθυμία δημοσιεύσεως χωρίς τήρηση των αυστηρών κριτηρίων που εφαρμόζονται για έγκριση άλλων εργασιών. Αν οι ίδιες μελέτες είχαν υποβληθεί στα ίδια περιοδικά για κρίση από άλλους ερευνητές (ποιος θα τολμούσε να το επιχειρήσει;), που δεν ανήκουν στα συγκεκριμένα ερευνητικά κέντρα, είναι πολύ αμφίβολο αν θα γίνονταν δεκτές για δημοσίευση. Το παραπάνω σκεπτικό εξάγεται από πρόσφατη ανασκοπική μελέτη που αξιολόγησε αντικειμενικά και κριτικά περίπου 107 ομοιοπαθητικές εργασίες και η οποία δημοσιεύθηκε στο έγκριτο αγγλικό περιοδικό British Medical Journal 1991; 302:316-23. Παρενθετικά να σημειωθεί ότι μερικές από τις κρινόμενες εργασίες της ανασκοπήσεως προέρχονται από γνώριμους συγγραφείς ομοιοπαθητικών νοσοκομείων της Αγγλίας, οπότε πιθανολογείται η ύπαρξη σχέσεως των συγγραφέων των κρινομένων εργασιών ομοιοπαθητικής και των κριτών που τις αξιολογούν. Πράγματι τα συμπεράσματα της ανασκοπικής μελέτης είναι τα ακόλουθα: “At the moment the evidence of clinical trials is positive but not sufficient to draw definite conclusions because most trials are of low methodological quality and because of the unknown role of publication bias" (προς το παρόν οι κλινικές μελέτες είναι θετικές αλλά δεν μπορεί να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα επειδή οι πλείστες αυτές μελέτες έχουν χαμηλή μεθοδολογική ποιότητα και επειδή υφίσταται ένας άγνωστος ρόλος προκαταλήψεως για δημοσίευση). Η ανασκοπική αυτή μελέτη, που ένα περιοδικό του κύρους του BMJ  δημοσιεύει, προέρχεται από επιδημιολογικό ερευνητικό κέντρο του πανεπιστημίου του Maastricht της Ολλανδίας. Επισημαίνεται το τελευταίο επειδή οι επιδημιολογικές μελέτες είναι γνωστό ότι απαιτούν πολύπλοκη και δύσκολη αξιολόγηση πολλών και ποικίλων αντικειμενικών παραμέτρων για να εξαχθούν κατά το δυνατόν επακριβή συμπεράσματα προς δημοσίευση...

Επανερχόμαστε στην παράθεση κειμένου που περιέχεται στην εισαγωγή...

Σελίδα 7: Το βιβλίο αυτό διαιρείται σε τέσσαρα μέρη... Το τρίτο μέρος παρουσιάζει τη Φαρμακολογία της "ψυχής" των κυριοτέρων ομοιοπαθητικών φαρμάκων... Είναι γνωστό ότι η ιατρική δεν ασχολείται με την ψυχή. Ακόμη και η ψυχιατρική αποφεύγει τη χρήση του όρου αν και χρησιμοποιεί παράγωγα του, όπως ψυχικός, με περιεχόμενο σαφώς διάφορο αυτού  της χριστιανικής πίστεως. Αντίθετα, στην ομοιοπαθητική γίνεται συχνή χρήση του όρου της "ψυχής του ομοιοπαθητικού φαρμάκου" ο οποίος μένει εν πολλοίς αδιευκρίνιστος δίνοντας, έτσι, την εντύπωση πνευματικών ιδιοτήτων του φαρμάκου προς επίτευξη "υγείας υψηλού επιπέδου!!!".

Σελίδα 8: Σε σοβαρές ασθένειες, η συνείδηση επιστρατεύεται ώστε να αντιμετωπίσει τη νοσογόνο διαδικασία και τις εκδηλώσεις της και συνεπώς δεν μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να ανελιχθεί και να φτάσει σε μια κατάσταση πραγματικής ευτυχίας. Μ' αυτή την έννοια, βλέπουμε ότι η επίτευξη της υγείας είναι ουσιαστική προϋπόθεση για να εκπληρώσει ο άνθρωπος τον κύριο σκοπό της ζωής: την απόλυτη ευτυχία, η οποία με τη σειρά της να βοηθήσει τον άνθρωπο να ανέβει στα υψηλότερα στάδια... Με χρήση καθαρά ψυχολογικών ή φιλοσοφικών όρων, που ευρίσκονται εκτός της αυστηρής επιστημονικής μεθοδολογίας, γίνεται προσπάθεια συνοψίσεως του ακόλουθου σκεπτικού που έχει μεταφυσικές προεκτάσεις: η επιστράτευση της συνειδήσεως για την ανέλιξη του ανθρώπου στα υψηλότερα στάδια της πραγματικής ευτυχίας πραγματοποιείται με την επίτευξη της υγείας μέσω της φαρμακολογίας της "ψυχής" των ομοιοπαθητικών φαρμάκων που ακολουθεί τις προδιαγραφές του Χάνεμαν. Το σκεπτικό αυτό θεωρούμε ότι είναι σαφώς αντιχριστιανικό. Κατά τη χριστιανική θεώρηση η σωματική ασθένεια δεν στέκεται εμπόδιο στην πνευματική ανέλιξη του ανθρώπου. Απεναντίας, πολλές φορές την ευνοεί.

Σελίδα 15: Για  να επιτύχει [ο ιατρός] πρέπει απαραίτητα να δώσει πρώτα απαντήσεις στα εξής ερωτήματα: Τι είναι το ανθρώπινο ον; Πώς είναι δομημένο; Πώς λειτουργεί στα πλαίσια του Σύμπαντος; Ποιοι  νόμοι και ποιες αρχές ρυθμίζουν τη λειτουργία του, τόσο στην υγεία όσο και στην ασθένεια;... Σελίδα 16: Ιδανικά, το ανθρώπινο γένος θα 'πρεπε να έχει τέτοια συνείδηση και γνώση, ώστε να ζει σύμφωνα με την τάξη του Σύμπαντος και να συμβάλλει σ' αυτή, προκειμένου να απελευθερωθεί και να επιτύχει τις υψηλότερες δυνατότητες ανέλιξης που διαθέτει... Σελίδα 18: Όλες οι περιβαλλοντικές επιδράσεις παράγουν συγκεκριμένα ερεθίσματα, τα οποία συλλαμβάνει ο οργανισμός με δέκτες στο διανοητικό, συγκινησιακό και σωματικό επίπεδο της ύπαρξης… Σελίδα 19: Οι επιδράσεις του ηλιακού συστήματος είναι βαθιές και γνωστές. Τη μεγαλύτερη σπουδαιότητα έχει ο ίδιος ο ήλιος. Οι ηλιακές κηλίδες επηρεάζουν τον καιρό, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της γης και τον ιοντισμό της ατμόσφαιρας και  όλα αυτά με τη σειρά τους επηρεάζουν την υγεία των ανθρώπων. Είναι γνωστό από παλιά ότι η σελήνη ασκεί σημαντική επίδραση στην υγεία… Σελίδα 23: Το ανθρώπινο ον είναι ένα ενιαίο σύνολο που ενεργεί κάθε στιγμή μέσα στα τρία ξεχωριστά επίπεδα: το διανοητικό, το συγκινησιακό και το σωματικό, όπου το διανοητικό κατέχει την ανώτερη και το σωματικό την κατώτερη βαθμίδα σπουδαιότητας… Σελίδα 24: Ostrander… Prentice Hall, 1970 [Είναι μια από τις πολλές ξένες βιβλιογραφίες που στηρίζεται και σχολιάζει ο συγγραφέας Γιώργος Βυθούλκας ως ακολούθως]: Ένα ολόκληρο κεφάλαιο περιγράφει τις αξιόλογες ανακαλύψεις των Ρώσων και Τσεχοσλοβάκων, οι οποίες οδηγούν σε αστρολογικές μεθόδους του ελέγχου γεννήσεων, που έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικές σε πάνω από 30.000 γυναίκες και σε ποσοστό 98%. Η μέθοδος αυτή στηρίζεται στους κύκλους της γωνίας σελήνης-ήλιου σε σχέση με την ίδια γωνία τη στιγμή του τοκετού της γυναίκας… Γίνεται σαφέστατη αναφορά στην αστρολογία στην οποία εμπλέκεται η ομοιοπαθητική, όπως εμπλέκεται (θα φανεί αργότερα) και σε άλλες σχετικές μεθόδους με προσέγγιση συγκρητιστικού-πανθεϊστικού χαρακτήρος. Περαιτέρω είναι αναγκαίο να σχολιασθεί ότι όλοι οι διδάσκαλοι της ομοιοπαθητικής θεωρούν ότι η σωματική και πνευματική υγεία του ανθρώπου ευρίσκεται σε άμεση συσχέτιση με την «συμπαντική ενέργεια» και τις διαταραχές της. Πιστεύουν μάλιστα ότι αυτή η «συμπαντική ενέργεια», χωρούσα σε όλα τα έμψυχα και άψυχα κτίσματα, συντηρεί όλη την κτίση!!! Με αυτήν ακριβώς την «συμπαντική ενέργεια» συντονίζεται το «εκπνευματισμένο» ομοιοπαθητικό φάρμακο και θεραπεύει τις σωματικές και πνευματικές νόσους της ανθρωπότητας!!!

Τα τρία επίπεδα του ανθρώπινου όντος

(Έτσι επιγράφεται το 2ο κεφάλαιο. Παραθέτουμε απόσπασμα):

Σελίδα 26: 1. Διανοητικό-πνευματικό. 2. Συγκινησιακό-ψυχικό. 3. Σωματικό ή φυσικό (όπου συμπεριλαμβάνεται το σεξ, ο ύπνος, η τροφή και οι πέντε αισθήσεις)… Σελίδες 29, 44-45: Πνευματικοί γίγαντες, όπως ο Ramana Maharishi και ο Ramakrishna έπασχαν από καρκίνο, ο οποίος στάθηκε ανήμπορος να θαμπώσει την πνευματική τους διαύγεια και να αμβλύνει την επιρροή που είχαν στους μαθητές τους… Άρα η συνείδηση με την πνευματική της διαύγεια δεν επηρεάζεται από την ασθένεια. Αυτό όμως έρχεται σε αντίφαση με το κείμενο που καταχωρίζεται στη σελίδα 8. Υγεία είναι η απαλλαγή από τον πόνο στο υλικό σώμα [υπάρχει και άυλο;] ώστε αυτό να φτάνει σ’ ένα επίπεδο ευφορίας, απαλλαγή από το πάθος στο συγκινησιακό επίπεδο, που έχει ως αποτέλεσμα μια δυναμική κατάσταση γαλήνης και ηρεμίας και απαλλαγή από τον εγωισμό στη διανοητική σφαίρα, που οδηγεί στην πλήρη ταύτιση με την Αλήθεια… Κατάσταση γαλήνης και ηρεμίας, τύπου νιρβάνα, που προσπαθεί να πείσει να ξεχνούμε τον πόνο και την πραγματικότητα, ναρκώνοντας τις αισθήσεις και τις σκέψεις, με κατεύθυνση την πλήρη ταύτιση με την Αλήθεια (με κεφαλαίο Α). Ποια είναι αυτή η Αλήθεια που υπόσχεται η ομοιοπαθητική και πώς θα μπορούσε να τη μορφοποιήσει σε επιστημονική ιατρική βάση;;;

Η ζωτική δύναμη από τη σκοπιά της σύγχρονης επιστήμης

(Έτσι επιγράφεται το 4ο κεφάλαιο. Παραθέτουμε απόσπασμα):

Σελίδες 80-84: Ο δρ  Kent περιγράφει με λεπτομέρεια τις ιδιότητες της ζωτικής δύναμης, την οποία αποκαλεί "στοιχειώδη ουσία". Οι βαθυστόχαστες συλλήψεις του είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιβεβαιώνονται πανηγυρικά από την έρευνα για πολλές ακόμη δεκαετίες. Α) Η στοιχειώδης ουσία είναι   προικισμένη με μορφοποιητικό νου, διαμορφώνει δηλαδή την οικονομία ολόκληρου του ζωικού, φυτικού και ορυκτού βασιλείου, ενεργώντας με ευφυή τρόπο… Αυτό οφείλεται στο μορφοποιητικό νου της στοιχειώδους ουσίας... Γ) Διαπερνά το σύνολο της υλικής  υπόστασης, χωρίς να τη διαταράσσει ή να την  αντικαθιστά… Δ) Εξουσιάζει και ελέγχει το σώμα που κατέχει… Οποιαδήποτε κίνηση, οφείλεται στη στοιχειώδη ουσία και χάρη σ' αυτή διατηρείται η τάξη στο ίδιο το Σύμπαν… Στην στοιχειώδη ουσία δεν μπορεί να αποδοθεί ποσότητα, αλλά μόνο ποιότητα σε βαθμούς τελειότητας... Είναι αμφίβολο αν έχει ποτέ γίνει πληρέστερη και συνοπτικότερη περιγραφή των στοιχειωδών ιδιοτήτων της ζωτικής δύναμης, άρα και του αμυντικού μηχανισμού...  Συνοψίζοντας τα συμπεράσματά μας, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι υπάρχει μία ζωτική δύναμη, η οποία διαπερνά όλα τα επίπεδα του ανθρώπινου οργανισμού και ότι μία όψη της είναι ο αμυντικός οργανισμός. Επίσης, πως η αυτή η ζωτική δύναμη διαθέτει όλες τις ιδιότητες που ανακαλύπτονται από τη σύγχρονη έρευνα των βιολογικών ηλεκτροδυναμικών  πεδίων και ακόμη περισσότερες. ...Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι κάτι περισσότερο από το απλό άθροισμα των υλικών συστατικών του και αυτό φανερώνεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τη στιγμή της σύλληψης και του θανάτου. Από δω εικάζεται η ύπαρξη μιας ευφυούς ζωτικής δύναμης, η οποία διαποτίζει, κατευθύνει και ισορροπεί τον οργανισμό σε συνθήκες τόσο υγείας όσο και ασθένειας. ...Η φωτογραφία Kirlian είναι μια θεαματική μέθοδος, με την οποία γίνεται άμεσο ορατό το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του ζωντανού οργανισμού. Έχει επίσης αποδειχτεί ότι αυτό το φαινόμενο δεν είναι τεχνητό. Χαρακτηριστικές αλλαγές της εικόνας Kirlian συντελούνται παράλληλα με   διαφοροποιήσεις της διανοητικής και της συγκινησιακής κατάστασης σε συνθήκες τόσο υγείας όσο και ασθένειας... Γίνεται προσπάθεια συσσωρεύσεως ενός συνονθυλεύματος συγκεχυμένων όρων με σκοπό την επιβολή της απόψεως: Η  "ευφυής" ζωτική  δύναμη  (ή  "vis  vitalis" των βιταλιστών των αρχών του αιώνα μας) είναι η κατευθυντήρια δύναμη του οργανισμού, με βαθμούς τελειότητας, που διαποτίζει και κατευθύνει κάθε λειτουργία του και της οποίας μια εκδήλωση είναι ο αμυντικός μηχανισμός. Σ’ αυτήν οφείλεται οποιαδήποτε κίνηση και χάρη σ' αυτήν διατηρείται η τάξη στο Σύμπαν (!!). Η "ζωτική δύναμη" διαθέτει, κατά τους ομοιοπαθητικούς, "τις ιδιότητες που ανακαλύπτονται από τη σύγχρονη έρευνα των βιολογικών ηλεκτρομαγνητικών πεδίων και ακόμη περισσότερες" (!!!). Σαν παράδειγμα αναφέρουν τη φωτογραφία Kirlian (ενεργειακή εικόνα φύλλων φυτών σε φωτογραφίες που ελήφθησαν εντός υψίσυχνου ηλεκτρικού πεδίου) με την οποία ισχυρίζονται ότι είναι δυνατή η πρόβλεψη διαγνώσεως της ασθένειας του φυτού που πρόκειται να εκδηλωθεί (!!). Αυτή η ουσία με μορφοποιητικό νου στηρίζεται από τη σκοπιά της "σύγχρονης επιστήμης" στις "βαθυστόχαστες συλλήψεις" του δρ Kent οι οποίες "είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιβεβαιώνονται πανηγυρικά (!!!) από την έρευνα  [ΠΟΙΑ ΕΡΕΥΝΑ;;] για πολλές ακόμη δεκαετίες"... Αν όλο αυτό το σκεπτικό που λαμβάνεται αυτούσιο από το επίσημο εγχειρίδιο της ομοιοπαθητικής, μπορεί να έχει επιστημονική βάση επαφίεται στην κρίση του κάθε επιστήμονος. Αντέχει όμως, για παράδειγμα, σε επιστημονική κριτική το αναφερόμενο στο εγχειρίδιο ότι "μια όψη της ζωτικής δύναμης είναι ο αμυντικός μηχανισμός"; (!!).

Είναι γνωστό ότι ο αμυντικός ή ανοσιακός μηχανισμός εκτιμάται με ποικίλες αντικειμενικές παραμέτρους χημικής και κυτταρικής ανοσίας, οι οποίες και σχετίζονται στενά με τις εξάρσεις ή και υφέσεις της συμπτωματολογίας των ποικίλων νόσων και κατά συνέπεια αποτελούν αξιόπιστους δείκτες της πορείας των συμπτωμάτων ή της θεραπείας των νοσηρών καταστάσεων. Για παράδειγμα, το αλλεργικό άσθμα με το οποίο ασχολείται μια μεγάλη κατηγορία ομοιοπαθητικών μελετών αποτελεί χρόνια φλεγμονώδη νόσο στην οποία εμπλέκονται παθογενετικά κυρίως ηωσινόφιλα, βασεόφιλα, σιτευτικά και επιθηλιακά κύτταρα των αεραγωγών και μια κατηγορία των Τ-βοηθητικών λεμφοκυττάρων με την επωνυμία Τh2-λεμφοκύτταρα. Οι κυτταρικοί αυτοί πληθυσμοί παράγουν ποικίλες κυτταροκίνες ή μεσολαβητικές ουσίες που εκτιμώνται αντικειμενικά, συμβάλλουν δε στη γένεση ή στην ύφεση της συμπτωματολογίας του άσθματος. Έτσι, η Τh2 λεμφοκυτταρική αντίδραση επάγει την αλλεργική ανοσιακή απάντηση μέσω παραγωγής κυτταροκινών (όπως ιντερλευκίνες IL-4 και 5). Οι ουσίες αυτές ευνοούν τη διήθηση των αεραγωγών με ηωσινόφιλα και σιτευτικά κύτταρα και προάγουν την τοπική παραγωγή της ανοσοσφαιρίνης  Ε (IgE), γεγονότα ουσιώδους σημασίας για πρόκληση φλεγμονής και συμπτωμάτων που χαρακτηρίζουν το βρογχικό άσθμα αλλεργικής αιτιολογίας. Αντίθετα, η λεμφοκυτταρική αντίδραση μιας άλλης κατηγορίας Τ-κυττάρων, των Th1- λεμφοκυττάρων, προάγει την ανοσιακή απάντηση μέσω παραγωγής άλλων κυτταροκινών (κυρίως IL 2 και ιντερφερόνης-γ), συμβάλλει δε στην εκρίζωση νοσογόνων παραγόντων και ύφεση των συμπτωμάτων η θεραπεία της νόσου. Επιπλέον, περιληπτικά και δειγματοληπτικά, αναφέρεται ότι η   ρύθμιση παραγωγής της IgE, που εμπλέκεται στο άσθμα, ελέγχεται από τις κυτταροκίνες IL 4, 13 και IFN-γ, που μετρώνται με εργαστηριακές αντικειμενικές  μεθόδους. Ανάλογες εργαστηριακές μέθοδοι ισχύουν: α) για τις ουσίες των  σιτευτικών κυττάρων που ενοχοποιούνται για την πρόκληση βρογχοσπασμού (όπως ισταμίνης, προσταγλανδίνης D2-PGD2, τρυπτάσης, TNF-α και λευκοτριενίου C4-LTC4), β) για τη δραστηριότητα των ηωσινοφίλων που οδηγεί σε βρογχόσπασμο και εξαρτάται από παράγοντες όπως IL 5, 3, GM-CSF, RANTES, MCR-3 ή ΜΙΡ-1α και ηωταξίνης-Α, και γ) για την παρόμοια δραστηριότητα των βασεοφίλων που εξαρτάται από παράγοντες όπως IL 3, MCP-3 ή MCAF. Επιπλέον, πολλές κυτταροκίνες επάγουν την έκφραση εκτιμωμένων, πάντα εργαστηριακώς, επικουρικών μορίων (όπως VCAM-1) που συμβάλλουν στη φλεγμονή. Επισημαίνεται η μέτρηση των δεικτών αυτών στην αντικειμενική εκτίμηση της δραστηριότητας της νόσου που δεν περιορίζεται πλέον μόνο στην αδρή μέτρηση του τίτλου των IgE αντισωμάτων ή του λειτουργικού ελέγχου αναπνευστικής λειτουργίας. Εντούτοις, τέτοιοι αντικειμενικοί δείκτες εκτιμήσεως της πορείας των συμπτωμάτων του άσθματος (βελτίωση ή υποτροπή) δεν αναφέρονται σε ομοιοπαθητικές μελέτες που δημοσιεύονται ακόμη και σε περιοδικά κύρους όπως πχ. οι μελέτες του Reilly (για το αλλεργικό άσθμα) στο Lancet 1994, 344, 1601-06. Στις μελέτες αυτές του Reilly η ανεύρεση στατιστικά σημαντικής βελτιώσεως μόνο των συμπτωμάτων του  άσθματος (με το ομοιοπαθητικό φάρμακο) που υπόκειται: α) σε μεγάλο βαθμό στην υποκειμενική εκτίμηση του ιατρού που προσδοκά ή ενίοτε επιθυμεί τη βελτίωση (ιδιαίτερα όταν η υποκειμενική αυτή εκτίμηση διενεργείται σε χρονικές περιόδους μεταπτώσεως της συμπτωματολογίας του άσθματος σε αυτόματη ύφεση) ή β) ενίοτε και στον ασθενή που είναι δυνατόν να υποβάλλεται έντονα σε καταιγισμό επιμόνων ερωτήσεων και τελικά, όπως βλέπουμε στην κλινική πράξη, υποκύπτει (για να απαλλαγεί) απαντώντας θετικά για βελτίωση των συμπτωμάτων, οδηγούν σε ανασφαλή συμπεράσματα προς δημοσίευση, ιδιαίτερα σε νόσους ψυχογενούς αιτιολογίας όπως είναι κατ' εξοχήν το βρογχικό άσθμα. Επιπρόσθετα, στις ίδιες μελέτες του Reilly χρησιμοποιήθηκαν μόνο οι αδροί αντικειμενικοί δείκτες εκτιμήσεως του αποτελέσματος της ομοιοπαθητικής θεραπείας και αυτοί δεν βρέθηκαν στατιστικά βελτιωμένοι. Χαρακτηριστικά συνοψίζει τα συμπεράσματα του ο Reilly ως ακολούθως: A difference in visual analogue score (of overall symptom) in favour of homeopathic immunotherapy appeared within one week of starting treatment and persisted for up to 8 weeks (p=0.003). There were similar trends in respiratory function and bronchial reactivity tests. Δηλαδή, «υπήρχε βελτίωση σημαντική στη συμπτωματολογία του άσθματος» και αναφέρει το στατιστικό «p=0,003»  και μετά καταλήγει: «υπήρχαν επίσης τάσεις βελτιώσεως των αδρών δεικτών αναπνευστικής λειτουργίας και βρογχικής αντιδραστικότητας», αλλά δεν αναφέρει το  στατιστικό p (μήπως επειδή δεν ήταν στατιστικώς σημαντικό;). Έτσι στη σελίδα των αποτελεσμάτων αναγκάζεται π.χ. να γράψει : IgE antibody titles tended to increase throughout the study with a greater but not statistically significant rise in the homeopathy group. Δηλαδή, ο αδρός αντικειμενικός δείκτης: τίτλος IgE αντισωμάτων δεν επηρεάστηκε σημαντικά από την ομοιοπαθητική θεραπεία. Αυτά τα αποτελέσματα δημοσιεύονται στο περιοδικό Lancet (!!) χωρίς καν να εκτιμηθεί έστω ένα μέρος των -διεθνώς πλέον- καθιερωμένων αντικειμενικών αυτών δεικτών προκειμένου να ελεγχθεί το αποτέλεσμα της ομοιοπαθητικής ανοσοθεραπείας... Έτσι εξηγείται και η αυστηρή κριτική για αυτές τις ομοιοπαθητικές μελέτες σε ανασκοπικά άρθρα που εκφράζουν εύλογες απορίες για την αποδοχή των προς δημοσίευση μολονότι η μεθοδολογία τους είναι χαμηλού βαθμού... Για αντιπαράθεση αναφέρεται ότι πολλές μελέτες (όχι μόνο για το άσθμα αλλά και για άλλες νοσηρές οντότητες) μετρούν τους αναφερόμενους αντικειμενικούς δείκτες για έλεγχο και αποφυγή, κατά το δυνατόν, ψευδώς θετικών αποτελεσμάτων (π.χ. J Immunol  1992; 149:1432. J Allergy Clin Immunol 1991; 88:637. Annu Rev Immunol 1992; 10:411. Blood 1989; 73:1504. J   Exp Med 1990; 172:1577. J Immunol 1993; 151:2390 ή Gastroenterology 1997; 112:1307 -1997; 112:193).

Η ζωτική δύναμη και ασθένεια

(Έτσι επιγράφεται το 5ο κεφάλαιο. Παραθέτουμε απόσπασμά του):

Σελίδες 95-96. 1. Μπορεί να λεχθεί ότι η ζωτική δύναμη είναι συνώνυμη του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου του σώματος… 4. Κάθε ουσία χαρακτηρίζεται από μια ιδιαίτερη συχνότητα συντονισμού, στην οποία δονείται με μεγαλύτερη δύναμη όταν ερεθίζεται από ένα κύμα παρόμοιας συχνότητας. Η συχνότητα συντονισμού μπορεί να είναι ευδιάκριτη, όπως στην περίπτωση ενός ομοιογενούς σώματος, ή δυσδιάκριτη όπως στην περίπτωση ενός ανομοιογενούς σώματος όπως το ανθρώπινο σώμα…

3. Αμέσως μετά την  αλλαγή της συχνότητας συντονισμού μεταβάλλεται και η ευαισθησία του οργανισμού στην ασθένεια... 5. Και οι ευεργετικές επιδράσεις υπόκεινται στο  νόμο του συντονισμού, όποια θεραπευτική μέθοδος κι αν εφαρμόζεται...   [Γίνεται διευκρινιστικά (!) λόγος για] "συχνότητα δόνησης" που θεωρείται ο αριθμός κυμάτων ή "κύκλων" ανά χρονική μονάδα, για ύψος ενός κύματος που ονομάζεται "πλάτος" κι όσο ψηλότερο το πλάτος τόσο μεγαλύτερη η δύναμη, για ομοιογενή ουσία που πάλλεται δυνατά με τη "συχνότητα συντονισμού" και πιο αδύναμα στις αρμονικές συχνότητες, για σχετικά παραδείγματα διαφοράς δύναμης κυμάτων με ένα πετραδάκι ή ένα μεγάλο λιθάρι που πετιέται στα νερά μιας λίμνης, καθώς επίσης με χτύπημα διαπασών του ντο μείζονα ή ντο ελάσσονα, για δυναμικό πεδίο ικανό να αντιδρά στα περισσότερα συνήθη ερεθίσματα στα οποία είμαστε διαρκώς εκτεθειμένοι, και να προσαρμόζεται, χωρίς καμιά αισθητή συνέπεια για το διανοητικό, το συγκινησιακό ή το σωματικό επίπεδο, για αρχική ακαριαία αλλαγή παλμικού επιπέδου που μεταβάλλει και την ευαισθησία του ατόμου σε επιβλαβείς επιδράσεις της ίδιας φύσης, για διαγράμματα που απεικονίζουν διάφορες δονητικές συχνότητες ευαισθησίας σε ασθένειες όπως κατάθλιψη, σχιζοφρένεια, αυτοκτονίες, μυασθένεια, ερυθηματώδη λύκο, γονόρροια ή δερματικά μικροπροβλήματα ή για ευεργετικό ερέθισμα ανταποκρινόμενο στη σωστή συχνότητα συντονισμού που μεταβάλλει τη δονητική συχνότητα σε ευνοϊκή για την υγεία κατεύθυνση ή ή …Εκτός από την παρατηρηθείσα ήδη σύγχυση όρων, εδώ έχουμε και την ταύτιση του "βιολογικού ηλεκτροδυναμικού πεδίου" με τη ζωτική δύναμη. Πώς εκτιμάται αυτή η "ζωτική δύναμη"; Επίσης, η συχνότητα της διαταραγμένης "ζωτικής δύναμης" στα ιατρογενή ή μη νοσήματα πώς εκτιμάται; Οι ευεργετικές επιδράσεις που υπόκεινται στο νόμο του συντονισμού, τι λέει ο νόμος, πού θεμελιώνεται η θεωρία του; Πώς εκτιμώνται και τα δυο; Η βάση της νέας "Ενεργειακής Ιατρικής" πώς εφαρμόζεται; Για το τελευταίο, όπως θα αναφερθεί στο αμέσως επόμενο κεφάλαιο, υπάρχει απάντηση γιατί επιτελείται αποτελεσματικά από "υψηλής πνευματικής στάθμης άτομα"(!!!).

Ο βασικός θεραπευτικός νόμος

(Έτσι επιγράφεται το 6ο κεφάλαιο. Παραθέτουμε αποσπάσματα):

Σελίδες 99-102, 104-107, 108. Αφού η δραστηριότητα του αμυντικού μηχανισμού γίνεται στο δυναμικό επίπεδο, είναι φανερό ότι η λογικότερη θεραπευτική ενέργεια θα ήταν να δυναμώσουμε αυτό το επίπεδο, επαυξάνοντας έτσι την αποτελεσματικότητα της θεραπευτικής προσπάθειας... Γενικά στη θεραπευτική επιστήμη αυτό μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: 1) Ο θεραπευτικός παράγοντας (π.χ. το φάρμακο) να επηρεάσει πρώτα ένα από τα τρία επίπεδα και με τη μεσολάβηση του δυναμικού επιπέδου να επηρεάσει έμμεσα και τα άλλα επίπεδα. 2) Ο θεραπευτικός παράγοντας να επιδράσει κατ' ευθείαν στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και έτσι να ενδυναμώσει άμεσα τον αμυντικό μηχανισμό... Μια άλλη θεραπευτική μέθοδος που μπορεί να επηρεάσει άμεσα το δυναμικό επίπεδο είναι η "δι' επιθέσεως των χειρών" από ένα  υψηλής πνευματικής στάθμης άτομο. Μ' αυτό δεν εννοούμε τη συνήθη ψυχοθεραπεία, τη θεραπεία δια της πίστεως ή τα μασάζ ۠ όλα αυτά επηρεάζουν τη ζωτική δύναμη μόνο έμμεσα, μέσω του ενός από τα τρία επίπεδα. Η "επίθεση των χειρών" από έναν υψηλής πνευματικής στάθμης άνθρωπο, που στην πραγματικότητα είναι κανάλι παγκοσμίων ενεργειών, μπορεί άμεσα να ενδυναμώσει τον αμυντικό μηχανισμό και, ως εκ τούτου, να επιφέρει μακροχρόνια θεραπεία. Το μειονέκτημα εδώ είναι ότι πάντα θα υπάρχουν ελάχιστοι άνθρωποι τέτοιας πνευματικής στάθμης οι οποίοι να χειρίζονται αποτελεσματικά τα προβλήματα υγείας της εποχής μας..

Τρίτη θεραπευτική μέθοδος με  την οποία διεγείρεται άμεσα το δυναμικό επίπεδο είναι δια της χορηγήσεως του ομοιοπαθητικού δυναμοποιημένου φαρμάκου... Πώς όμως στην ομοιοπαθητική θα βρούμε το θεραπευτικό παράγοντα, ο οποίος θα συντονιστεί άμεσα με τη συνισταμένη συχνότητα του οργανισμού στο δυναμικό επίπεδο; Τεχνολογικά είμαστε πολύ μακριά ακόμα... Για να επηρεάσουμε άμεσα το δυναμικό επίπεδο, πρέπει να βρούμε μια ουσία αρκετά όμοιας συχνότητας με τη δονητική συχνότητα του δυναμικού επιπέδου, ώστε να επιτύχουμε συντονισμό... Η παρόμοια δονητική συχνότητα μιας τέτοιας oυσίας καθώς βρίσκεται πολύ κοντά στη συνισταμένη δονητική συχνότητα του πάσχοντος, μπορεί, βάσει του συντονισμού, να ισχυροποιήσει αφάνταστα τον αμυντικό μηχανισμό. Αυτή η γνώση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος   της ομοιοπαθητικής επιστήμης: Similia similibus curentur, όπως είχε τονίσει ο S. Hahnemann "To όμοιο θεραπεύεται με το όμοιο". Κάθε ουσία που μπορεί να δημιουργήσει ένα σύνολο συμπτωμάτων σε υγιές άτομο, μπορεί να θεραπεύσει το ίδιο σύνολο συμπτωμάτων στον άρρωστο... Η ομοιοπαθητική (από το όμοιον και πάθος, που σημαίνει αρρώστια) αναγνωρίζει ότι τα συμπτώματα είναι η καλύτερη προσπάθεια του αμυντικού μηχανισμού να θεραπεύσει το "πάθος"... Συχνά τα πιο αξιόλογα συμπτώματα είναι πρακτικά εκείνα που ονομάζουμε "περίεργα, σπάνια και ιδιόρρυθμα"...Samuel Hahnemann: ... της αξιοθαύμαστης αυτής ευφυίας που ανακάλυψε, ανέπτυξε και συστηματοποίησε τους θεμελιώδεις νόμους της θεραπείας... από πολύ μικρός παρουσίασε αξιόλογες ικανότητες... Ο πατέρας του συνήθιζε να κλειδώνει το μικρό Samuel σε μια σοφίτα με "ασκήσεις σκέψης"...

Περίληψη του κεφαλαίου 6.  ...3. Τρεις θεραπευτικοί παράγοντες μπορούν να δράσουν απ' ευθείας στο δυναμικό επίπεδο: ο βελονισμός, η "δι' επιθέσεως των χειρών" θεραπεία από ένα πνευματικό άτομο και η ομοιοπαθητική 6. Ο Hahnemann συστηματοποίησε αυτό το νόμο (των ομοίων), κάνοντας πειράματα -provings- τα οποία είναι λεπτομερής καταγραφή των συμπτωμάτων που δημιουργούνται σε κατά τεκμήριο υγιείς οργανισμούς από διάφορες αιτίες... Γίνεται σαφής προσπάθεια, με μεταφυσικές προσεγγίσεις και όχι με κωδικοποιημένες επιστημονικά ορολογίες, καταγραφής των ακόλουθων θεραπευτικών σκεπτικών: δραστηριοποίηση του ανοσιακού μηχανισμού στο δυναμικό επίπεδο (ποιο άραγε είναι αυτό;) "δι' επιθέσεως των χειρών" (μυστικισμός) από άτομα υψηλής πνευματικής στάθμης (γκουρουϊσμός) που είναι (έστω και λίγα αριθμητικά) κανάλια παγκοσμίων ενεργειών (!!!) ۠ με τον τρόπο αυτό ενδυναμώνεται άμεσα ο αμυντικός μηχανισμός και επέρχεται μακροχρόνια θεραπεία (!!). Τονίζεται η παραπάνω πρώτη θεραπευτική μέθοδος επειδή, από τη δεύτερη θεραπευτική προσέγγιση της ομοιοπαθητικής, που σχετίζεται με την εκάστοτε ανεύρεση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου που θα συντονίσει τον οργανισμό στην ιδιοσυχνότητα του δυναμικού επιπέδου για να έχουμε αποτέλεσμα, τεχνολογικά είμαστε πολύ μακριά (πάντα κατά τους ομοιοπαθητικούς), λόγω αδυναμίας να καθορίσουμε επακριβώς αυτή  τη συχνότητα. Η όλη ορολογία είναι δανεισμένη από τον ηλεκτρομαγνητισμό και συγκεκριμένα από τα συντονιζόμενα κυκλώματα στα οποία ευρίσκουν χρήση οι  όροι ιδιοσυχνότης ή συχνότης συντονισμού. Και βέβαια ένα ταλαντούμενο κύκλωμα,    όταν συντονίζεται, εμφανίζει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα, τα οποία χρησιμοποιούμε ευρέως στις τηλεπικοινωνίες. Τι άραγε όμως να είναι ο συντονισμός του οργανισμού και πώς ορίζεται η ιδιοσυχνότητά του; Οι οπαδοί της ομοιοπαθητικής θεωρούν ότι είναι δυνατόν να γίνουν λάθη και η θεώρηση "το όμοιο θεραπεύεται με το όμοιο" (για παράδειγμα αντιμετώπιση διαβήτου ή διάρροιας με χορήγηση υπεργλυκαιμικού και διαρροϊκού ομοιοπαθητικού παράγοντα, αντίστοιχα, είναι δυνατόν   να οδηγήσει σε καρδιοαγγειακές επιπλοκές ή οξεία νεφρική ανεπάρκεια) μπορεί να αποβεί δαμόκλειος σπάθη, όπως και συνέβη. Γι' αυτό είναι επιφυλακτικοί. Υποστηρίζουν ότι απαιτείται προσέγγιση των ανθρώπων που αποτελούν "κανάλια-παγκοσμίου ενεργείας" ή, ενδεχομένως, εφαρμογή του βελονισμού. Εντούτοις, η  ευθύνη βαραίνει τον "ιατρικό κόσμο" τα μέγιστα, όταν προσεγγίζει τον ασθενή με μεθόδους, που ξεπερνούν τη συνήθη ψυχοθεραπεία... Και σαν επισφράγισμα στο κείμενο εξαίρεται η ευφυία του Χάνεμαν που μόνον αυτός (!!!!) αναγνώρισε τη σπουδαιότητα του νόμου των ομοίων  ۠ αυτός που από μικρό παιδί εκπαιδευόταν από τον πατέρα του, όταν τον κλείδωνε (!!) σε μια σοφίτα για "ασκήσεις σκέψης" (πόσο θυμίζει διαλογισμό αυτό το ακραίο παράδειγμα συσχετίσεως πατέρα και παιδιού, που χρήζει ερμηνείας από ειδικούς του χώρου της ψυχαναλύσεως!) και που συστηματοποίησε, με τα "provings'', μια ολόκληρη θεραπευτική επιστήμη. Ποια είναι αυτά τα "provings" θα φανεί, έστω δειγματοληπτικά, αργότερα από τα γραφόμενα του εγχειριδίου ώστε ο αμερόληπτος αναγνώστης να λάβει άμεση γνώση...

Ο θεραπευτικός παράγοντας στο δυναμικό επίπεδο

(Έτσι επιγράφεται το 7ο κεφάλαιο. Παραθέτουμε αποσπάσματα):

Σελίδες 111-114: Για να έχουμε θεραπευτικά αποτελέσματα που θα διαρκέσουν, είναι απαραίτητο να αυξήσουμε την ένταση του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου του θεραπευτικού παράγοντα ή, με άλλα λόγια, πρέπει να ελευθερώσουμε την ενέργεια που περιέχεται μέσα στην ουσία με τέτοιο τρόπο, που να μπορεί (η ουσία) πιο εύκολα να επιδράσει στο δυναμικό επίπεδο του οργανισμού. Σ' αυτό το σημείο ο Hahnemann έδωσε τη δεύτερη εμπνευσμένη προσφορά του στην Ιατρική, εισάγοντας την τεχνική της δυναμοποίησης. Ακόμα και σήμερα δεν ξέρουμε πώς ακριβώς έφτασε ο Hahnemann στην τεχνική αυτή, αν προήλθε από την προηγούμενη ενασχόλησή του με τη Χημεία ή από καθαρά θεία έμπνευση. Το γεγονός είναι ότι βρήκε έναν πολύ απλό τρόπο να ανασύρει τη θεραπευτική ενέργεια μέσα στην ουσία, χωρίς να αλλάζει τη δονητική της συχνότητα. Έτσι, το  αποτέλεσμα, που είναι το "ομοιοπαθητικό φάρμακο", είναι μια μορφή ενισχυμένης ενέργειας, η οποία μπορεί ακόμα, παρά τη νέα μορφή της, να χορηγηθεί σύμφωνα με τη βασική αρχή του συντονισμού του Νόμου των Ομοίων, αλλά τώρα με μεγαλύτερη ικανότητα να επηρεάσει το δυναμικό επίπεδο του οργανισμού και γι' αυτό επιτυγχάνει σ' ολόκληρο τον οργανισμό θεραπεία επί μακρόν...

Σύμφωνα με τους νόμους της Χημείας, υπάρχει ένα όριο στο πόσες διαδοχικές αραιώσεις μπορούν να γίνουν, ώστε να μην εξαφανιστεί τελείως η ουσία. Αυτό το όριο είναι ο αριθμός του Avogadro και αντιστοιχεί περίπου με την 24x ομοιοπαθητική δυναμοποίηση,  η οποία είναι ισοδύναμη με την 12c. αντιστοιχεί με την 12c [για διαδοχικές διαλύσεις που γίνονται με βάση 1/10 και 1/100, οι σκάλες ονομάζονται "δεκατιαία" και "εκατοστιαία", σημειώνονται δε με το " x " και το "c",  αντίστοιχα)]. Έτσι, κάθε δυναμοποίηση πέρα από την 24 x  ή 12c, προφανώς δεν έχει καμία πιθανότητα να περιέχει έστω και ένα μόριο της αρχικής ουσίας. Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς ότι η περαιτέρω δυναμοποίηση δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα ۠ στην πραγματικότητα, όμως, και μετά από αυτό το όριο οι δυναμοποιήσεις συνεχίζουν να αυξάνουν σε ισχύ. Μέχρι τώρα δεν έχει βρεθεί κανένα απαγορευτικό όριο και οι ομοιοπαθητικοί χρησιμοποιούν συχνά με επιτυχία   δυναμοποιήσεις   πάνω   από  100.000c… Η δυναμοποίηση 100.000c αντιπροσωπεύεται με το κλάσμα 1/1000, με σύνολο 100.000 μηδενικών, δηλαδή ασύλληπτα μακριά από το σημείο όπου κανένα μόριο της αρχικής ουσίας δεν έχει παραμείνει...

Από ότι είναι γνωστό, δεν έχει βρεθεί μέχρι τώρα η εξήγηση του φαινομένου αυτού από τη σύγχρονη Φυσική ή Χημεία. Φαίνεται πως κάποιος καινούργιος τύπος ενέργειας απελευθερώνεται μ' αυτή την τεχνική. Η ενέργεια που εμπεριέχεται σε συμπυκνωμένη μορφή στην αρχική ουσία, με κάποιο τρόπο απελευθερώνεται και μεταφέρεται στα μόρια του διαλύτη. Αφού η αρχική ουσία δεν υπάρχει πια, η ενέργεια που απομένει στο διαλύτη μπορεί συνεχώς να ενισχύεται επ' άπειρον. Τα μόρια του διαλύτη έχουν "πάρει" πάνω τους την ενυπάρχουσα ενέργεια της αρχικής ουσίας. Από τα κλινικά αποτελέσματα ξέρουμε πια ότι η θεραπευτική ενέργεια διατηρεί τη "δονητική συχνότητα" της αρχικής ουσίας, η οποία όμως έχει ενδυναμωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε είναι ικανή να διεγείρει ικανοποιητικά το δυναμικό επίπεδο του ασθενούς και να επιφέρει θεραπεία... Παρατηρεί κανείς ότι η "κινητική του ομοιοπαθητικού φαρμάκου" ουδεμία σχέση έχει με την παραδοσιακή φαρμακολογία, αλλά, μέσω αυθαίρετης και άκρως συγκεχυμένης μεταφοράς της ορολογίας της φυσικο-χημείας προς τη βιολογία-ιατρική, προδίδει σαφέστατα κίνηση της δυναμικής του φαρμάκου εντός του χώρου του μυστικισμού.

Στην  περίληψη  του  ίδιου  κεφαλαίου  καταγράφονται εκ νέου τα ακόλουθα: Δεν υπάρχει όριο στη δυναμοποίηση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, ακόμα κι όταν ο αριθμός του Avogadro ξεπερνιέται και κανένα μόριο της αρχικής ουσίας δεν υπάρχει στο διάλυμα. Μέχρι τώρα δεν υπάρχει επιστημονική εξήγηση του φαινομένου αυτού, παρ' όλο που η αξία του είναι αναντίρρητη. Με κάποιο άγνωστο τρόπο, η ισχύς του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου της αρχικής ουσίας μεταδίδεται στα μόρια του διαλύτη, χωρίς όμως να αλλάζει τη δονητική συχνότητα...  Χωρίς επιστημονική εξήγηση και με το γνωστό μυστηριακό τρόπο προσέγγισης, η αναντίρρητη (;) αυτή αξία του φαινομένου πού στηρίζεται; Απαντά το κείμενο (αυθαίρετα): στα κλινικά αποτελέσματα. Η εκτίμηση όμως των τελευταίων, όπως ήδη σχολιάστηκε  προηγουμένως, υπόκειται σε υποκειμενικές παρεμβάσεις ιατρών και όχι αντικειμενικούς δείκτες αναφοράς. Εξάλλου, για μια πλέον αντικειμενική εκτίμηση των κλινικών αποτελεσμάτων της θεραπείας απαιτείται η συμμετοχή ιατρών (όχι ενός αποκλειστικά ομοιοπαθητικού ιατρού), που να μη γνωρίζουν εάν οι ομάδες ασθενών έλαβαν ή όχι το ομοιοπαθητικό φάρμακο, ώστε με "τυφλό" τρόπο να καταγράφουν τη βελτίωση ή όχι της κλινικής συμπτωματολογίας των ασθενών. Τέτοιες όμως ομοιοπαθητικές μελέτες δεν είδαν το φως της δημοσιότητας. Επισημαίνεται το τελευταίο, αφού ακόμη και σε περίπτωση εργαστηριακών-αντικειμενικών δεικτών παρακολουθήσεως των ασθενών, η εκτίμησή τους απαραιτήτως ελέγχεται τουλάχιστον από 2 ανεξάρτητους ιατρούς που δεν έχουν γνώση των ασθενών και της θεραπείας τους (π.χ. σε μελέτες ασθενών με ιογενή ηπατίτιδα που έλαβαν ή όχι αντιική θεραπεία γίνεται (σε βάση ρουτίνας) εκτίμηση του αποτελέσματος με βιοψιακή, ιστολογική εξέταση του ήπατος από 2 παθολογοανατόμους ξεχωριστών εργαστηρίων, χωρίς να έχει γνώση ο ένας για τον άλλο.

Προδιάθεση στην αρρώστια

(Έτσι επιγράφεται το 9ο κεφάλαιο. Παραθέτουμε αποσπάσματα):

Σελίδες 138-9, 140-41, 144-5, 147. Τελικά ο Hahnemann περιέγραψε τρία βασικά μιάσματα τα οποία πίστευε ότι ήταν η πρωταρχική αιτία των χρονίων ασθενειών. Σε κάθε ασθενή, υπάρχει ένα μίασμα ή συνδυασμός περισσοτέρων. Το πρώτο που περιέγραψε ήταν το Ψωρικό Μίασμα (η ορολογία προέρχεται απ' την ελληνική λέξη ψώρα που σημαίνει κνησμώδες εξάνθημα). Θεώρησε ότι αυτό είναι το πρώτο-πρώτο μίασμα που επηρέασε το ανθρώπινο είδος και συνεπώς είναι το θεμελιώδες υποκείμενο στρώμα αδυναμίας, πάνω στο οποίο προστέθηκαν στη συνέχεια τα άλλα. Ο Hahnemann συνέδεσε με την "ψώρα" ένα μεγάλο φάσμα ασθενειών από τις εμφανείς σωματικές αρρώστιες συμπεριλαμβανουμένου του καρκίνου, διαβήτου, της αρθρίτιδας κ.λ.π. μέχρι τις πιο σοβαρές ψυχοδιανοητικές όπως επιληψία, σχιζοφρένεια και ηλιθιότητα... Αυτή η πίστη του Χάνεμαν είναι διάχυτη σ' όλο το κείμενο. Η θεώρησή του για το Ψωρικό Μίασμα -που δεν έχει επιστημονικό έρεισμα (πώς μπορούσε να έχει;)- κατά το ομοιοπαθητικό εγχειρίδιο είναι μέρος των ιδεών του Χάνεμαν που "ήταν πολύ προοωθημένες για τον πρωτόγονο τρόπο σκέψης   των συναδέλφων του, που έμοιαζαν ανίκανοι να κάνουν το απαραίτητο άλμα για να συλλάβουν μια ιδέα αιώνες μπροστά απ' τη σκέψη τους". Με βάση αυτό το κείμενο ο αναγνώστης είναι σε θέση να λάβει μια γεύση της "προωθημένης" (!!) ιδέας ή των ιδεών του Χάνεμαν που καταγράφονται στη συνέχεια ως εξής: Σαν δεύτερο μίασμα που επηρέασε το ανθρώπινο γένος, θεώρησε το Συφιλιδικό... Ο Hahnemann πίστευε ότι οι ασθενείς που φέρουν το Συφιλιδικό Μίασμα, το έχουν αποκτήσει είτε μετά από δική τους προσβολή από σύφιλη ή κληρονομική, από κάποιον προσβληθέντα πρόγονο - τα χαρακτηριστικά του οποίου μεταφέρονται από γενεά σε γενεά. Το τρίτο μίασμα ... ήταν το Συκοτικό (από την ελληνική λέξη "σύκο"). Αυτό το μίασμα θεώρησε ότι προήλθε από τη γονόρροια, που την παρουσίασε είτε ο ίδιος ο ασθενής, είτε κάποιος πρόγονός του...  Η πιο σημαντική προσφορά των ερευνών του Hahnemann στο πεδίο των μιασμάτων είναι η ιδέα ότι κάτω από τα αδύναμα  και παροδικά ενοχλήματα που αναπτύσσονται, υπάρχουν αρκετά στρώματα προδιάθεσης που πρέπει να έχουμε υπ' όψη όταν θέλουμε να θεραπεύσουμε τελείως... Κάθε μίασμα εκδηλώνεται σαν μια συγκεκριμένη εικόνα-σύνολο συμπτωμάτων, στην οποία κάθε σύμπτωμα έχει ένα ορισμένο βαθμό έντασης. Για να απομακρύνουμε ένα στρώμα, πρέπει να συνταγογράψουμε το ειδικό φάρμακο που συντονίζεται με τη δόνηση αυτού του επιπέδου. Τότε, με τον καιρό, το υποκείμενο στρώμα θα παρουσιαστεί με μια νέα εικόνα συμπτωμάτων, η οποία μπορεί να είναι παρόμοια με την προηγούμενη, αλλά που όμως διαφέρει έστω και ελαφρά. Ένα νέο φάρμακο δίνεται γι' αυτό το στρώμα και η διεργασία προχωρεί. Μ' αυτό τον τρόπο, ο ασθενής φτάνει τελικά, μετά τη συστηματική απομάκρυνση όλων των δυνατών μιασματικών προδιαθέσεων, σε μια κατάσταση μόνιμης θεραπείας... Το εγχειρίδιο προσπαθεί να απαλύνει τη λέξη "μίασμα" με την έκφραση "μιασματική προδιάθεση"… Εντούτοις, διερωτάται κανείς με τις, μη κωδικοποιημένες επιστημονικά, μυστικιστικές αυτές αφηγήσεις πάνω σε, έστω, μιασματικές προδιαθέσεις, που εκδηλώνονται σε στρώματα, των οποίων τα συμπτώματα διαφέρουν "έστω και ελαφρά" και ο ομοιοπαθητικός πρέπει να έχει ιδιαίτερες ή "ιδιάζουσες" ικανότητες, γιατί πρέπει να χορηγεί διαφορετικό ομοιοπαθητικό φάρμακο, όταν διαπιστώνει αλλαγή "ε λ α φ ρ ά" των συμπτωμάτων των στρωμάτων… Ένα εντελώς αστάθμητο κριτήριο για θεραπευτική χορήγηση φαρμάκων που πρέπει να συντονίζονται με τη δόνηση του εκάστοτε επιπέδου... Προβληματίζεται όντως ο στοιχειώδης νους επειδή αδυνατεί να παρακολουθήσει τέτοιου είδους ανεξέλεγκτους μιασματικούς αφορισμούς του Χάνεμαν στους οποίους η ομοιοπαθητική προσηλώνεται με δέος και στηρίζει τις θεραπευτικές στρατηγικές "των στρωμάτων" χωρίς να παρεκκλίνει στο ελάχιστο... Κι όταν μάλιστα τολμά να δημοσιεύει τέτοιου είδους θεραπευτικές   προσεγγίσεις  ποια (ανύπαρκτη!) στατιστική βελτίωση των συμπτωμάτων των διαφόρων στρωμάτων θα μπορούσε να διανοηθεί να καταγράψει με τη χορήγηση των εκάστοτε φαρμάκων της;... Και συνεχίζει το κείμενο...: "Μερικές φορές, η ξεκάθαρη γνώση των μιασμάτων μπορεί να έχει τρομακτικά καθοριστική αξία για την πειστική επιβεβαίωση της θεωρίας. Μια μέρα, ήρθε στο ιατρείο μια 20χρονη κοπέλα με τον πατέρα της, για έντονους χρόνιους πονοκεφάλους. Μετά τη λήψη του ιστορικού, το σύνολο των συμπτωμάτων υπαγόρευε πολύ καθαρά το Medorrhinum, που είναι ένα πολύ καλά αποδεδειγμένο φάρμακο παρασκευασμένο από γονοκοκκική ροή. Σκέφτηκα ότι ήταν απίθανο ο πατέρας, που ήταν σημαντικό κυβερνητικό στέλεχος και πολύ διακεκριμένος άνθρωπος, να έχει περάσει γονόρροια. Παρ' όλα αυτά, τον πήρα στο διπλανό δωμάτιο και τον ρώτησα εμπιστευτικά αν, "ίσως", κάποτε, είχε περάσει γονόρροια στη νεαρή του ηλικία. Μ' έκπληξη απάντησε: "Ποιος δεν πέρασε;". Έτσι η ασθενής πήρε Medorrhinum και πολύ γρήγορα θεραπεύτηκε"... Το σκεπτικό: η ξεκάθαρη γνώση των μιασμάτων έχει αξία για την επιβεβαίωση της θεωρίας. Πώς; Με μια περίπτωση κοπέλας που έπασχε από χρόνιους πονοκεφάλους (συχνό φαινόμεvo ποικίλης ψυχογενούς ή μη αιτιολογίας, που συχνά παρέρχεται ή υποτροπιάζει και που δεν αποτελεί εκδήλωση βλενόρροιας για την οποία δεν ελέγχθηκε η κόρη) αλλά ωστόσο θεραπεύτηκε με χορήγηση φαρμάκου από γονοκοκκική ροή και τούτο γιατί ο πατέρας της έπαθε γονόρροια σε νεαρή ηλικία και φαίνεται να τη "μεταβίβασε" στην κόρη του γιατί το κείμενο τονίζει: "Η μιασματική προδιάθεση δεν είναι απλώς υπόθεση του DNA, αφού αρρώστιες που αποκτούμε κατά τη διάρκεια της ζωής, μπορούν να μεταβιβάσουν την επίδραση τους στις επόμενες γενεές"... Και όλα αυτά συνέβηκαν στο "ιατρείο" και όχι σε ένα στοιχειώδες ερευνητικό νοσηλευτικό κέντρο για τον έλεγχο της πιθανής αποτελεσματικότητας της θεραπείας της περιπτώσεως αυτής, έστω από μια ομάδα θεραπευτών. Γενικά, η επιβεβαίωση μιας προκαταρκτικά υποστηριχθείσης (επιστημονικά) θεωρίας, πολύ δε περισσότερο της "θεωρίας των μιασμάτων" (;;), με μια τέτοιου είδους περίπτωση!!! (ή ενδεχομένως και άλλες σχετικές περιπτώσεις!), απαιτεί κριτικό έλεγχο με πολλαπλή προσέγγιση ομάδων θεραπευτών ποικίλων ειδικοτήτων, οι οποίοι να είναι γνώστες της "θεωρίας των μιασμάτων"(!!) (ποια η γνώση και ποιο το επιστημονικό της στήριγμα;;;). Κατά συνέπεια, το αν υπάρχει λογική συνάφεια ή κάποιο στοιχειώδες επιστημονικό στήριγμα σ’ αυτό το σκεπτικό της θεραπείας (την οποία βεβαιώνει μόνο ο συγγραφέας του εγχειριδίου) με φάρμακο τύπου γονοκοκκικής ροής (ή από συφιλιδικό έκκριμα για περίπτωση συφιλιδικού μιάσματος!!), αυτά χρήζουν ερμηνείας κυρίως από το χώρο της ψυχιατρικής • απαιτούνται όμως και επείγουσες ενέργειες για τη διασφάλιση της ζωής των ασθενών. Το τελευταίο ενισχύεται, μεταξύ των άλλων, και από το κείμενο του εγχειριδίου που ακολουθεί...

Παρασκευή των φαρμάκων

(Έτσι επιγράφεται το 11ο κεφάλαιο. Παραθέτουμε αποσπάσματα):

Σελίδες 169, 172: Μέσα στις τεχνικές προδιαγραφές για την παραγωγή των ομοιοπαθητικών φαρμάκων, πρέπει κατ' αρχήν να τονίσουμε ότι το φυτό, το ορυκτό ή το nosode [πηγές παραγωγής αυτών των φαρμάκων] πρέπει να υποστεί μια αρχική προπαρασκευή, ώστε να αποκτήσει μορφή που να επιδέχεται δυναμοποίηση [απαραίτητος ο μυστικιστικός όρος]... Τα nosodes παρασκευάζονται από προϊόντα ασθενειών όπως γονορροικό έκκριμα                        (Medorrhinum), συφιλιδικό έκκριμα (Syphilinum), φυματινικά σπήλαια (Tuberculinum), ιό της γρίπης (Influenzinum), σίελο λύσσας (Hydropbobinum) και άλλα και ακόμη από φάρμακα... Εκείνο που ενδιαφέρει είναι η καθαρότητα, η απλότητα και το χημικά διαθέσιμο... Αυτού του τύπου "θεραπευτικά ομοιοπαθητικά σκευάσματα" υποδηλώνουν, μεταξύ των άλλων, τη βαθειά προσήλωση και πίστη των ομοιοπαθητικών στις ιδέες (ή ιδεοληψίες;) των μιασμάτων της "αξιοθαύμαστης αυτής ευφυίας" του Χάνεμαν "που ήταν πολύ προωθημένες για τον πρωτόγονο τρόπο σκέψης των συναδέλφων του, που έμοιαζαν ανίκανοι να κάνουν το απαραίτητο άλμα για να συλλάβουν μια ι δ έ α  α ι ώ ν ε ς  μ π ρ ο σ τ ά  α π ό  τ η  σ κ έ ψ η  τ ο υ ς"!!! Και προς επιβεβαίωση, στις σελίδες του υπολοίπου κειμένου που θα αναφερθούν πάλι δειγματοληπτικά, γίνεται συχνά αναφορά για πρακτική εφαρμογή των μιασμάτων στη θεραπευτική προσέγγιση  των ασθενών…

Σελίδες 253, 254, 255: Ασθενείς με περισσότερα από δύο στρώματα μιασματικής προδιάθεσης... παρουσιάζουν, συγκριτικά, μεγαλύτερη δυσκολία. ...Η αποτελεσματικότητα της ομοιοπαθητικής θεραπείας εξαρτάται πρωταρχικά από τη μιασματική σοβαρότητα της περίπτωσης... Είναι πολύ σημαντικό για το γιατρό να μάθει να εκτιμά το βάθος της μιασματικής επίδρασης σε μια δεδομένη περίπτωση,  γιατί έτσι μπορεί να προβλέψει προβλήματα και ν' αποφύγει λάθη στο χειρισμό των περιπτώσεων όπως π.χ. μια εσφαλμένη αισιοδοξία. ...Αν ψάξουμε καλά το οικογενειακό αναμνηστικό αυτών των ασθενών (κατά το κείμενο αυτοί οι ασθενείς έχουν): ένα ή δύο μόνο στρώματα προδιάθεσης, έχουν καλύτερη πρόγνωση πιθανόν γιατί η ιδιοσυγκρασία είναι ισχυρή και είναι δυνατόν να περιλαμβάνουν οποιονδήποτε τύπο ασθένειας όπως σχιζοφρένεια, καρκίνο, σκλήρυνση κατά πλάκας, μυασθένεια Gravis, μυοπάθεια, και άλλα.., θα βρούμε ότι οι γονείς τους είχαν σχετικά καλή υγεία, χωρίς κάποια μακρά αλλοπαθητική θεραπεία, η οποία θα μπορούσε να είχε εγγράψει μιασματικές επιδράσεις στον οργανισμό τους... Γίνονται τέτοιου είδους σαφείς υπαινιγμοί εναντίον της μακράς "αλλοπαθητικής" θεραπείας η οποία μπορεί (κατά  τους  ομοιοπαθητικούς) να εγγράψει μιασματικές  επιδράσεις στον οργανισμό… Αν αυτά που καταγράφονται με τρόπο αυθαίρετο και δογματικό θα μπορούσε να τα δεχθεί, έστω στιγμιαία, ο στοιχειώδης νους, τότε θα μπορούσε επίσης να δεχθεί φευγαλέα, τις αποτελεσματικές δράσεις της "ψυχής" των ομοιοπαθητικών φαρμάκων που αντιπαραθέτει το κείμενο ως ακολούθως:  Σελίδες 225, 228: Μελετάμε… προσεκτικά το φάρμακο στη Materia Medica. Εάν η «ουσία» (ψυχή) του φαρμάκου φαίνεται να ταιριάζει με την «ουσία» (ψυχή) του ασθενούς και αν η ομάδα των σπουδαιότερων συμπτωμάτων καλύπτεται, τότε το φάρμακο μπορεί να δοθεί ανεπιφύλακτα. ...Έτσι, στην περίπτωση που ταιριάζει η «ψυχή» του φαρμάκου τόσο καλά με την «ψυχή» του ασθενούς, η διεργασία της ανάλυσης της περίπτωσης θα γίνει εξαιρετικά γρήγορα στα χέρια ενός προχωρημένου ομοιοπαθητικού... Τέτοιου είδους συσχετίσεις "ψυχών"   φαρμάκου και ασθενούς, συμβατές με θεωρίες αποκρυφισμού-παμψυχισμού, τονίζεται στο εγχειρίδιο ότι ελέγχονται επιτυχώς στα χέρια προχωρημένων ομοιοπαθητικών (!!). Οι αρχάριοι, όμως, τι πρέπει να κάνουν για να φτάσουν στα επίπεδα των προχωρημένων; Και ποια είναι η ομάδα των σπουδαιότερων συμπτωμάτων που πρέπει να καλύπτεται ώστε να δράσει το ομοιοπαθητικό φάρμακο; Αυτά καταγράφονται στο 2ο εγχειρίδιο της ομοιοπαθητικής, τα οποία θα αναφερθούν μόνο περιληπτικά, αφού προηγουμένως γίνει, χωρίς σχολιασμό, έτσι χάριν παρενθέσεως, μια τελική αναφορά της πρακτικής χορηγήσεως των ομοιοπαθητικών φαρμάκων που καταχωρείται στο κείμενο του 1ου  εγχειριδίου.  Σελίδες 281-282: Η καλύτερη ώρα για να πάρει κανείς το φάρμακο είναι το πρωί, πριν από το πρόγευμα και πριν από το βούρτσισμα των δοντιών με κάποια οδοντόπαστα. Ο λόγος είναι ότι έτσι δεν υπάρχουν έντονες οσμές στο στόμα (ιδιαίτερα αρωματικές οσμές όπως κάμφορα, μέντα, οσμή κρεμμυδιών, σκόρδα κ.λ.π.) οι οποίες είναι δυνατόν να αδρανοποιήσουν το φάρμακο τη στιγμή ακριβώς που τοποθετείται επάνω στη γλώσσα... (!!!)

Γεωργίου Βυθούλκα. Ομοιοπαθητική... Η νέα ιατρική. Εκδόσεις Αδάμ, 1992.

Σελίδα 97: (Σχετικά με τι πρέπει να κάνει ο αρχάριος σπουδαστής): Θα πρέπει να εφαρμοστούν ειδικές ανατομικές ασκήσεις, ώστε να νιώσει ο σπουδαστής τα διάφορα θετικά συναισθήματα που κλιμακώνονται από τη γαλήνη ως την έκσταση. Πρέπει ακόμα να υποβληθεί σε συστηματική αυτοπαρατήρηση, ώστε φθάνοντας στην αυτογνωσία να μπορεί αργότερα να διακρίνει αν ο ασθενής του, με τη θεραπεία στην οποία τον υποβάλλει, βαδίζει προς την ανάρρωση ή πάει στο χειρότερο... Το σκεπτικό υποδηλώνει ότι τέτοιου είδους ασκήσεις, τύπου γιόγκα, που προφανώς υπαινίσσεται ο συγγραφέας, ώστε ο σπουδαστής της ομοιοπαθητικής να φτάσει στη γαλήνη, στην έκσταση και μετά στην αυτογνωσία ώστε να ελέγχει τον ασθενή και τη θεραπεία του, απαιτούν πιθανόν μεταβάσεις στις χώρες του αποκρυφισμού για να βιώσουν οι αρχάριοι ανάλογες εμπειρίες και ακολούθως να τις μεταφέρουν στη Δύση. Η βάσει ανατολικού μυστικισμού θεώρηση αυτή της ομοιοπαθητικής, φαίνεται ότι κατέχει κεντρική θέση, επιβεβαιώνεται δε και από τα ακόλουθα που καταγράφονται στην ίδια σελίδα: Αγωνιώδης προσπάθεια του ανθρώπου όσο ζει είναι να ελευθερωθεί από τα δεσμά που του επιβάλλουν, στο σώμα ο πόνος, στην ψυχή το πάθος, στο πνεύμα ο εγωισμός. Αυτό σημαίνει ότι ο όρος Υγεία είναι σχεδόν ταυτόσημος με τον όρο ελευθερία. Η υγεία λοιπόν θα μπορούσε να ορισθεί κάπως έτσι: Ελευθερία του σώματος με την κατάργηση του πόνου και με κατάσταση την ευεξία, ελευθερία της ψυχής με την κατάργηση των παθών και των αρνητικών συναισθημάτων και με κατάσταση τη γαλήνη, ελευθερία του πνεύματος με την απαλλαγή από τις εγωιστικές και εσφαλμένες ιδέες και με κατάσταση την πνευματική ευφορία και καθαρότητα. Το σκεπτικό των γραφομένων, που ταυτίζονται με τη θεωρία του βουδισμού, έχει δυνητικό σκοπό τη διείσδυση της θεωρίας αυτής στις χώρες του χριστιανισμού μέσω του καμουφλαρισμένου προσωπείου της ομοιοπαθητικής. Στην άκρως φιλοσοφική αυτή θεώρηση, που δεν έχει καν σχέση με επιστήμη και ιδιαίτερα με Ιατρική, εμείς παραθέτουμε σχετικό σχολιασμό του καθηγητή κοινωνιολογίας Π. Κανελλόπουλου από το βιβλίο του: Ο χριστιανισμός και η εποχή μας. Αθήνα 1953. Σελίδες 174-5: "Ο Βούδας ξεκινάει από τον πόνο, αλλά, αντίθετα από τον Ιησού, δε σταματάει στον πόνο, δεν αποθεώνει τον πόνο. Ο Βούδας είν' ένας σοφός γιατρός, χρησιμοποιεί -όπως λέει ο Κάυζερλινγκ- την ψυχανάλυση για την κατάπνιξη του πόνου, δεν είναι "σωτήρ". Στωϊκότερος κι από τους Έλληνας και Ρωμαίους στωικούς... ο Βούδας ζητάει να πείσει τους ανθρώπους να ξεχνούν τον πόνο τους, τους προσφέρει  ψυχικά  ναρκωτικά, σκοπός  του είναι  η  νάρκη,  η έναρξη  του αιώνιου ύπνου μεσ' στην ίδια τη ζωή, η παντοδυναμία του Νιρβάνα. Ο πόνος είναι η πραγματικότητα, αλλά η αναισθησία το ιδεώδες. Η συνταγή του [του Βούδα] αποβλέπει να σε σώσει από τους πόνους, από την πραγματικότητα, ναρκώνοντας τις αισθήσεις και τις σκέψεις σου. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει σωτηρία σημαίνει μόνο αυταπάτη. Ο Βούδας δεν είναι "σωτήρ". Ο Ιησούς, ο Σωτήρ, δε θέλει, αντίθετα, να σε σώσει από τον πόνο, αλλά θέλει, αντίθετα, να σε σώσει  μ έ σ ω  του πόνου"... Εξάλλου, είναι γνωστό ότι το "Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε ۠ αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον" αποτελεί κεντρική διδασκαλία του χριστιανισμού που η ιστορία και η ζωή το επιβεβαιώνουν. Αυτά είναι γεγονότα ουσιώδους σημασίας που κάνουν τον Χριστιανισμό να βρίσκεται σε τελεία αντίθεση με την αποκρυφιστική θεώρηση της ομοιοπαθητικής ή με ανθρώπους που ασπάσθηκαν και εφήρμοσαν τον αποκρυφισμό (όπως για  παράδειγμα άτομα με  θεωρίες τύπου Καρλ Γιουνγκ)... Κατά συνέπεια, είναι επιτακτική η ανάγκη αναλήψεως ευθύνης εκ μέρους της Επίσημης Εκκλησίας για οριστική τοποθέτηση έναντι του ζητήματος αυτού που έχει κριτική σημασία και δυνητικές συνέπειες στο ανθρώπινο δυναμικό της...

Επανερχόμαστε στο 2ο εγχειρίδιο της ομοιοπαθητικής: Σχετικά με τα συμπτώματα που προκαλεί ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο όταν χορηγηθεί σε φυσιολογικά άτομα και που πρέπει να τα γνωρίζει καλά ο ομοιοπαθητικός όταν πρόκειται να χορηγήσει το ίδιο φάρμακο σε ασθενή, που με τη σειρά του πρέπει να εκδηλώνει τα ίδια συμπτώματα, γίνεται εκτενής σχετική αναφορά στην ομοιοπαθητική φαρμακολογία που τη θεμελίωσε ο Χάνεμαν. Έτσι, ως κλασικό παράδειγμα, αναφέρονται, στις σελίδες 123-138, τα ακόλουθα λίγα από τα πολλά συμπτώματα που προκαλεί το Lycopodium (αυτό ο Χάνεμαν το μελέτησε και ανέπτυξε τις δυνάμεις του. Αποτελεί δε μνημείο δόξας του Hahnemann). Μεταξύ των άλλων καταγράφονται: Ο Lycopodium άρρωστος δεν μπορεί να φάει στρείδια. Τον αρρωσταίνουν... Επίσης το Lyc. παρουσιάζει μια θρησκευτική ψύχωση, που έχει μια ήπια και απλή αρχή, μια βάση μελαγχολίας... Ο Lycopodium άρρωστος κλαίει σαν υποδέχεται ένα φίλο ή συναντάει έναν γνώριμο. Μια ασυνήθιστη λύπη με κλάμα διαπερνάει τον άρρωστο, όταν παίρνει ένα δώρο... Όταν είναι  κατάκοιτος και υποφέρει από ύπουλους τύπους εμπύρετων νοσημάτων, παρουσιάζει παραλήρημα   και απώλεια συνείδησης. Πιάνει φανταστικά πράγματα στον αέρα, βλέπει μύγες και κάθε είδους μικροπράγματα να πετούν στον αέρα... Στο τριχωτό του κεφαλιού βρίσκουμε εξανθήματα σε λείες, μαλακές πλάκες, με ταυτόχρονη πτώση των τριχών... Το έκζεμα απλώνεται από το πίσω μέρος του αυτιού, στο αυτί και το τριχωτό του κεφαλιού. To Lyc. είναι πολύ σπουδαίο φάρμακο για το έκζεμα των παιδιών. Έκζεμα σ' ένα λιπόσαρκο, πειναλέο, ζαρωμένο παιδί... Έκζεμα σε ένα παιδί που κλωτσάει τα κλινοσκεπάσματα, που το αριστερό του πόδι είναι κρύο και το άλλο ζεστό, με ιδιότροπη όρεξη, που τρώει πολύ, έχει ασυνήθιστη πείνα και μεγάλη δίψα... Το παιδί αναπνέει μόνο με ανοιχτό το στόμα και όταν κλαίει ή φωνάζει, βγάζει διαπεραστική φωνή, τέτοια όπως όταν η μύτη είναι βουλωμένη. Με τη ρινοσκόπηση η μύτη φαίνεται γεμάτη από πυώδη ουσία, που υποκρέμεται οπισθορινικά... Το παιδί συνεχίζει μ' αυτά τα ενοχλήματα, ώσπου να σχηματισθούν μέσα στη μύτη μεγάλες κίτρινες κρούστες, άλλοτε σκούρες, άλλοτε πρασινωπές... Ο Lyc. άρρωστος έχει εντονωτάτη δυσκοιλιότητα. Η κένωση είναι σκληρή, δύσκολη… Το πρώτο μέρος της κενώσεως είναι σκληρό και δύσκολο να αποβληθεί, ενώ το τελευταίο είναι μαλακό, λεπτό και ορμητικό, και ακολουθείται από λιποθυμία και αδυναμία. Ο Lyc. άρρωστος έχει διάρροια και όλα τα είδη των κενώσεων. Γι' αυτό όταν μελετάτε τα εγχειρίδια θα δείτε, ότι το χαρακτηριστικό του Lyc. δεν είναι τα κόπρανα. Με Lyc. μπορεί να θεραπευθεί κάθε είδος διάρροιας... Τα νεφρά παρέχουν πολλά συμπτώματα και ίσως αυτά ανοίγουν πολλές φορές το δρόμο για το Lyc. Και εδώ παρουσιάζεται αδράνεια στην ουροδόχο κύστη, όπως και στο  απευθυσμένο. Ενώ δηλ. ο άρρωστος σφίγγεται και προσπαθεί πάρα πολύ, περιμένει αρκετή ώρα για να ουρήσει. Τα ούρα ρέουν αργά... Συχνά είναι  θολά από άλατα ή κόκκινη ψάμμο... Σε ένα τέτοιο "απλό" και πολύ περιληπτικό παράδειγμα συμπτωμάτων, "μνημείο δόξας του Hahnemann", (!!!) θα πρέπει να στηρίζεται ο κάθε ομοιοπαθητικός για την προσέγγιση του ασθενούς. Ο στοιχειώδης νους βλέπει και κρίνει σε τι βάσεις συμπτωματολογίας στηρίζεται τo σκεπτικό της χορηγήσεως των ομοιοπαθητικών φαρμάκων...

Γεωργίου Βυθούλκα. Η νέα διάσταση στην ιατρική. Εκδόσεις Αδάμ.

Ως επιβεβαιωτική ανακεφαλαίωση των όσων ελέχθησαν καταγράφονται τα ακόλουθα από το 3ο αυτό εγχειρίδιο της ομοιοπαθητικής: Σελίδα 53: Στην Άπω Ανατολή, ιδιαίτερα στις Ινδίες, το διάβασμα της σκέψης είναι ένα συχνό φαινόμενο ιδιαίτερα σ' εκείνους που εξασκούνται ειδικά γι' αυτό το λόγο. Αλλά και σε όλους εμάς υπάρχουν ανάλογες εμπειρίες, όπου πολλές φορές προλαβαίνουμε να εκφράζουμε τη σκέψη ενός άλλου. Ο Krishna Menon, Υπουργός εξωτερικών των Ινδιών, ήταν γνωστός για την ικανότητα του να διαβάζει τη σκέψη όσων τον επισκέπτονταν για κάποιο αίτημα… Σελίδα 85: Καθένας από μας αποτελεί μια συσκευή που δέχεται κι αποκρυπτογραφεί κοσμικά ενεργειακά κύματα, τα οποία περιέχουν εξειδικευμένα μηνύματα και εξυπηρετούν εξειδικευμένους σκοπούς, ειδικά κατά τη διάρκεια του ύπνου... Σελίδα 86: Η πιο πιθανή υπόθεση για την κατάσταση ύπνου είναι ότι 'κολυμπάμε σε μια διαχεόμενη θάλασσα λεπτής ενέργειας'. Αυτό το είδος ενέργειας έχει δεχθεί διάφορες ονομασίες από διαφορετικούς ανθρώπους σε διαφορετικές εποχές της ιστορίας. Έχει αποκληθεί: Πράνα, από τους Ινδουιστές... Αστρικό φως από τους Καβαλιστές. Αζώθ, από τους Αλχημιστές... Ζωικός μαγνητισμός, από τον Μέσμερ... Ζωτική ενέργεια ή ζωτική δύναμη ή ζωτικό σώμα, από τη βιταλιστική σχολή... Βιόπλασμα, από Σοβιετικούς επιστήμονες... "Συμπαντική ενέργεια", αυτός ο όρος προσδιορίζει καλύτερα μια από τις βασικές ιδιότητές της: τη συμπαντικότητα... Σελίδα 97: ΣΤ. Η έκσταση στη γιόγκα και τις θρησκείες. Υπάρχουν πολλές αναφορές για τους γιόγκι, ειδικά αυτούς από την Ινδία, που βρίσκονται σε έκσταση για μέρες, "βγαίνουν" από το σώμα τους, το οποίο παραμένει εντελώς άκαμπτο. Φυσικά, τέτοιες καταστάσεις είναι εξαιρετικά ζωογόνες... Σ' αυτό το είδος αποσύνδεσης το άτομο χάνει τον ενσυνείδητο έλεγχο πάνω στο φυσικό σώμα και "ανοίγει" την ύπαρξή του στην επίδραση κοσμικών (συμπαντικών) πεδίων που είναι περισσότερο όμοια με τα δικά του σε συχνότητα ή σε ποιότητα δόνησης... Σελίδες 101-103: Θα υπάρξει ελπίδα επιβίωσης γι' αυτό τον πλανήτη μόνο αν εμφανιστεί ένας νέος τύπος ανθρώπου, που θα συγκεράσει και θα χρησιμοποιήσει ολόκληρη τη γνώση, σε όλες τις εκφράσεις, όπως μας την κληροδότησαν αιώνες αναζητήσεων και διαλογισμού... Για να πραγματοποιηθεί η αναζωογόνηση, ο ενσυνείδητος νους μαζί με τις πέντε σωματικές αισθήσεις πρέπει να υποταχτούν μ' έναν φυσικό τρόπο, δηλαδή με ύπνο, με καταστάσεις αυτοσυγκέντρωσης, με αυτοΰπνωση, με διαλογισμό, με έκσταση, με βαθιές θρησκευτικές εμπειρίες, με εξωσωματικές εμπειρίες των γιόγκι, κλπ. Με άλλα λόγια, το άτομο πρέπει να διακόπτει τη σύνδεση του με το φυσικό κόσμο... Οι μύστες των αρχαίων χώρων, όπως της Ελλάδας, της Αιγύπτου και της Ινδίας χρησιμοποιούσαν συγκεκριμένα άτομα που ήταν προικισμένα με ιδιαίτερη ευαισθησία ή με την "έκτη" αίσθηση και μέσα από τη μαγεία μιας μυστικής τελετής και με τη βοήθεια ειδικών ουσιών, τα άτομα αυτά ήταν σε θέση ν' αποκαλύψουν μυστήρια και να προβλέψουν καταστάσεις του μέλλοντος... Σελίδες 104-105: Η επίτευξη μιας προσωρινής "κατάστασης   αλλαγμένης συνειδητότητας" είναι πολλές φορές δυνατό να εκπληρωθεί με διαλογισμό, προσευχή, περίσκεψη ή ακόμα με φάρμακα... Η καθαρότητα, η διαύγεια και η συνάφεια των ενεργειακών πεδίων του ατόμου θα καθορίσει την ποιότητα της "κοσμικής ενέργειας", με την οποία το άτομο θα έρθει σε επαφή... Όλα τα καταγραφόμενα δηλώνουν ότι μέσω συγκρητισμού-αποκρυφισμού και πνευματισμού με τις σχετιζόμενες λυκοφωτικές-υπνωτικές καταστάσεις νιρβάνας, η ομοιοπαθητική επαγγέλεται την ελπίδα επιβίωσης στον πλανήτη με την εμφάνιση νέου τύπου ανθρώπου που θα συγκεράσει και θα χρησιμοποιήσει ένα συνονθύλευμα αναζητήσεων και διαλογισμού. Αλλά για επιστημονική κριτική και ανάλυση τέτοιων κειμένων; Ούτε λόγος !!!

Συμπερασματικά, τα αναφερόμενα στην Ομοιοπαθητική ξεπερνούν, οπωσδήποτε, τα όρια της επιστημονικής λογικής και εκτείνονται στον χώρο του "μεταφυσικού". Ουσιαστικά διαφαίνεται ότι η ομοιοπαθητική ουδεμία σχέση έχει με την επιστήμη της ιατρικής, θεμελιώνεται δε επί του Ανατολικού μυστικισμού-αποκρυφισμού προσπαθώντας να παραπλανήσει με τη χρήση επιστημονικών όρων το περιεχόμενο των οποίων, όμως, αλλοιώνει. Κατά συνέπεια, εδώ έχουν κατεξοχήν λόγο ψυχαναλυτικές ή άλλες προσεγγίσεις των οποίων το αντικείμενο μελέτης είναι  ο  Ανατολικός μυστικισμός-αποκρυφισμός στον οποίο, όπως εδείχθη, θεμελιώνεται η ομοιοπαθητική θεραπευτική στερουμένη επιστημονικής βάσεως.

Μάστερ Ομοιοπαθητικής από... μηχανικούς

Με αφορμή την ίδρυση μεταπτυχιακού προγράμματος ομοιοπαθητικής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, εξήντα δύο καθηγητές πανεπιστημίου και ερευνητές υπέγραψαν και έστειλαν στην «Κ.Ε.» το παρακάτω κείμενο:

«Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε από τον ημερήσιο τύπο ότι στο Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου θα λειτουργήσει το τρέχον ακαδημαϊκό έτος μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών (Μάστερ), με τίτλο "Ολιστικά Εναλλακτικά Θεραπευτικά Σχήματα - Κλασική Ομοιοπαθητική" (βλέπε www.syros.aegean.gr/homeopathy/el/index_el.htm). Φοιτητές του θα είναι "πτυχιούχοι των ιατρικών και των οδοντιατρικών σχολών του πανεπιστημιακού τομέα της ημεδαπής ή τμημάτων αναγνωρισμένων ομοταγών ιδρυμάτων της αλλοδαπής, σύμφωνα με τις διατάξεις του ν. 2083/1992".

* Θεωρούμε ότι αποτελεί ντροπή για το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και γενικά για την ανώτατη εκπαίδευση της χώρας μας η εισαγωγή ενός αντιεπιστημονικού αντικειμένου σε προγράμματα σπουδών των ΑΕΙ μας, καθώς και σοβαρότατο παράπτωμα του υπουργείου Παιδείας που ενέκρινε το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Τα πανεπιστήμια είναι ταγμένα να προάγουν και να διδάσκουν αξιόπιστες γνώσεις, γνώσεις δηλαδή που προκύπτουν μετά από επιστημονική έρευνα, ακολουθώντας την επιστημονική μέθοδο. Χαρακτηριστικό της αξιόπιστης γνώσης είναι ότι μπορεί να αποδειχθεί λανθασμένη με βάση την επιστημονική μέθοδο. Η ομοιοπαθητική έχει αποδειχθεί ότι είναι λανθασμένη ως στηριζόμενη σε αντιεπιστημονικές υποθέσεις που διατυπώθηκαν πριν από δυο αιώνες. Ως εκ τούτου, μελέτη της δεν έχει καμιά θέση στο πανεπιστήμιο. Επιπροσθέτως, η παντελής έλλειψη σχέσεως με το γνωστικό αντικείμενο του Τμήματος που προωθεί το πρόγραμμα αυτό είναι χαρακτηριστική της αναξιοπιστίας του όλου εγχειρήματος, και μόνο εξω-επιστημονικές σκοπιμότητες μπορεί να υπηρετεί.

* Φαίνεται πως ισχυρά οικονομικά συμφέροντα προωθούν την ομοιοπαθητική και τα "φάρμακά" της σε βάρος αδαών, αφελών, αλλά και ταλαιπωρημένων από αρρώστιες συνανθρώπων μας, δυστυχώς, με τη βοήθεια του Εθνικού Οργανισμού Φαρμάκων και μιας μικρής μερίδας γιατρών (λόγω επιστημονικής άγνοιας ή/και επαγγελματικών αδιεξόδων τους). Πιθανόν να ακουστεί ως αντίλογος ότι και σε ορισμένα πανεπιστήμια του εξωτερικού λειτουργούν αντίστοιχα προγράμματα.

* Οντως αυτό ισχύει σε ορισμένα περιθωριακά, κυρίως βρετανικά πανεπιστήμια, τα οποία έχουν υποστεί έντονη κριτική από τους πλέον έγκυρους επιστημονικούς οργανισμούς (βλ. σχετικές δημοσιεύσεις 1, 2 στο έγκριτο περιοδικό "Nature"). Κανένα από τα πλέον έγκριτα πανεπιστήμια του εξωτερικού (Oxford, Cambridge, Harvard, Yale, ΜΙΤ, Princeton, Columbia κ.ά.) δεν παρέχει διπλώματα στην ομοιοπαθητική.

* Θέλουμε να τονίσουμε ότι η διαμαρτυρία μας αυτή δεν στρέφεται εναντίον ορισμένων μορφών εναλλακτικής θεραπείας, που έχουν ενσωματωθεί στην κλασική ιατρική ως υποστηρικτικές αγωγές καθιερωμένων ιατρικών θεραπειών (π.χ. φυσικοθεραπεία), αλλά εναντίον της ομοιοπαθητικής και του φαρμακευτικού σκέλους της ως στερούμενων στοιχειώδους επιστημονικής τεκμηρίωσης. Οποιο τυχόν θετικό αποτέλεσμα έχει παρατηρηθεί, έχει επιβεβαιωθεί ότι οφείλεται στο πασίγνωστο placebo effect, δηλαδή την ευεργετική επίδραση που προκύπτει από τις προσδοκίες ενός ασθενή σχετικά με μια θεραπεία, παρά από την ίδια τη θεραπεία (3).

* Εν καταλήξει, καλούμε το υπουργείο και όλους τους εμπλεκόμενους φορείς να αναθεωρήσουν άμεσα αυτή την εσφαλμένη απόφασή τους, η οποία θέλουμε να πιστεύουμε ότι βασίζεται μόνο σε επιστημονική πλάνη».

1. Colquhoun D. Science degrees without the science. Nature. 2007 Mar 22-446 (7134): 373-4.

2. Giles J. Degrees in homeopathy slated as unscientific. Nature. 2007 Mar 22-446 (7134): 352-3.

3. Shang Α, Huwiler-Muntener Κ, Nartey L, Juni Ρ, Dorig S, Sterne JA, Pewsner D, Egger Μ. Are the clinical effects of homoeopathy placebo effects? Comparative study of placebo-controlled trials of homoeopathy and allopathy. Lancet, 2005 Aug 27-Sep 2:366 (9487): 726-32.

________________________________________

Οι 62 υπογραφές

Γεωργάτσος Ι., ομότιμος καθηγητής Βιοχημείας, ΑΠΘ, Γεωργίου Χρ., αν. καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Βιολογίας, Παν. Πατρών, Αγγελής Γ., αν. καθηγητής Μικροβιολογίας, Τμήμα Βιολογίας, Παν. Πατρών, Αλέξης Μιχ., υπεύθυνος προγράμματος Μοριακής Ενδοκρινολογίας, Ινστιτούτο Βιολογικών Ερευνών και Βιοτεχνολογίας, Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Αλετράς Αλ., αν. καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Χημείας, Παν. Πατρών, Αλιφέρης Κων., επ. καθηγητής, Τμήμα Βιοϊατρικής Πληροφορικής, Vanderbilt University, ΗΠΑ, Αντιμησιάρη Σοφία, αν. καθηγήτρια Φαρμακευτικής, Παν. Πατρών, Αντωνάκης Γ., επ. καθηγητής Γυναικολογίας, Ιατρική Σχολή, Παν. Πατρών, Βεζεριάνος Αν., καθηγητής, Ιατρικής Σχολής, Παν. Πατρών, Βύνιος Δ., καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Χημείας, Παν. Πατρών, Γεωργάτσου Ελενα, επ. καθηγήτρια Βιοχημείας-Μοριακής Βιολογίας, Τμήμα Ιατρικής Παν. Θεσσαλίας, Γιαννακούρος Θ., αν. καθηγητής, Εργ. Βιοχημείας, Τμήμα Χημείας, ΑΠΘ, Γιαννουκάκος Κ., Ερευνητής Β', Μοριακή Διαγνωστική, ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος, Γκούτος Γ., ερευνητής Ba, Bioinformatics/Biochemistry/Genetics, Department of Genetics, University of Cambridge, Δενάζης Σπ., επ. καθηγητής, Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών, Παν. Πατρών, Δραΐνας Διονύσης, καθηγητής Βιοχημείας Τμήμα Ιατρικής, Παν. Πατρών, Δραΐνας Κων., καθηγητής Βιοχημείας-Μοριακής Γενετικής και Βιοτεχνολογίας, Τμήμα Χημείας, Παν. Ιωαννίνων, Κανελλής Αγγ., αν. καθηγητής Βιοτεχνολογίας Φαρμακευτικών Φυτών, ΑΠΘ, Καλπαξής Δ., καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Ιατρικής, Παν. Πατρών, Κολίσης Φρ., καθηγητής ΕΜΠ και διευθυντής ΙΒΕΒ, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Κολοκούρης Αντ., επ. καθηγητής, Τομέας Φαρμακοχημείας Τμήμα Φαρμακευτικής, ΕΚΠΑ, Κουτσούκος Π., καθηγητής, Τμήμα Χημικών Μηχανικών Παν. Πατρών, Λαδιάς Ι., αν. καθηγητής, Ιατρική Σχολή, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, Λάζου Αντιγόνη, καθηγήτρια Φυσιολογίας, Τμήμα Βιολογίας, ΑΠΘ, Λιανίδου Εύη, αν. καθηγήτρια, Τμήμα Χημείας, ΕΚΠΑ, Λεωνίδας Δημ., ερευνητής Β', Ινστιτούτο Οργανικής και Φαρμακευτικής Χημείας, Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Μανιάτης Γ., ομότιμος καθηγητής Γεν. Βιολογίας, Τμήμα Ιατρικής, Παν. Πατρών, Μαστέλλος Δ., ερευνητής Γ', Ινστιτούτο Ρ-ΡΠ, ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», Μαχαίρας Π., καθηγητής, πρόεδρος Τμήματος Φαρμακευτικής ΕΚΠΑ, Μόσιαλος Γ., αν. καθηγητής, Τμήμα Βιολογίας, ΑΠΘ, Μπονάνου Σοφία, αν. καθηγήτρια Βιοχημείας, Τμήμα Ιατρικής, Παν. Θεσσαλίας, Μυλωνάκης Γ., επ. καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, Παν. Πατρών, Νικολακάκη Ελένη, επ. καθηγήτρια Βιοχημείας, Τμήμα Χημείας, ΑΠΘ, Ξενάκης Α., δ/ντης ερευνών, Ινστιτούτο Βιολογικών Ερευνών και Βιοτεχνολογίας, Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Οικονομάκος Ν., διευθυντής Ινστιτούτου Οργανικής και Φαρμακευτικής Χημείας, Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Παναγιώτου Γ., διευθυντής Ινστιτούτου Μοριακής Ογκολογίας, ΕΚΕΒΕ Φλέμιγκ, Παπαγεωργακοπούλου Ν., αν. καθηγήτρια Βιοχημείας, Παν. Πατρών, Παπαδοπούλου Λευκοθέα, επ. καθηγήτρια, Εργαστήριο Φαρμακολογίας, Τμήμα Φαρμακευτικής, ΑΠΘ, Παρασκευά Ευφροσύνη, επ. καθηγήτρια Κυτταρικής Φυσιολογίας, Τμήμα Ιατρικής, Παν. Θεσσαλίας, Πατρινού-Γεωργούλια Μερόπη, ερευνήτρια Β', Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών, Πέτρου Χρ., φαρμακοποιός M.Sc, Ph.D, συνεργάτης ερευνητής, Κέντρο Εφαρμοσμένων Ερευνών και Τεχνολογίας, Κύπρος, Πολίτου Αναστασία, επ. καθηγήτρια Βιολογικής Χημείας, Τμήμα Ιατρικής, Παν. Ιωαννίνων, Πουλάς Κων., λέκτορας Βιοχημείας, Τμήμα Φαρμακευτικής, Παν. Πατρών, Ράλλης Μ., επ. καθηγητής, Τμήμα Φαρμακευτικής, ΕΚΠΑ, Σακελλάρης Γ., κύριος ερευνητής, Ινστιτούτο Βιολογικών Ερευνών και Βιοτεχνολογίας, ΕΙΕ, Σγούρας Δ., εντεταλμένος ερευνητής, Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ, Σίμος Γ., επ. καθηγητής Βιοχημείας, Τμήμα Ιατρικής Παν. Θεσσαλίας, Σταματόπουλος Κ., λέκτορας Τομέας Βιολογίας Ζώων, Τμήμα Βιολογίας, Παν. Πατρών, Στρατίκος Ε., ερευνητής Γ', ΙΡΡΠ, ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», Σφενδουράκης Σπ., επ. καθηγητής Οικολογίας και Βιογεωγραφίας, Τμήμα Βιολογίας , Παν. Πατρών, Τζάρτος Σ., καθηγητής Ανοσοβιολογίας, Παν. Πατρών, Τοπούζης Στ., επ. καθηγητής Φαρμακολογίας-Τοξικολογίας, Φαρμακευτικό Τμήμα, Παν. Πατρών, Τριανταφυλλίδης Κ., καθηγητής Γενετικής, Τμήμα Βιολογίας, ΑΠΘ, Τρούγκος Κων., αν. καθηγητής, Βιοχημείας-Μοριακής Βιολογίας, Ιατρική Σχολή, ΕΚΠΑ, Τσαμαρδίνος Ι., εντεταλμένος επ. καθηγητής, Τμήμα Βιοϊατρικής Πληροφορικής, Vanderbilt University, ΗΠΑ, Τσάπανος Β., αν. καθηγητής Μαιευτικής-Γυναικολογίας - Εμβρυομητρικής Ιατρικής Παν. Πατρών, Τσιφτσόγλου Αστ., καθηγητής Φαρμακολογίας και πρόεδρος του Τμήματος Φαρμακευτικής, ΑΠΘ, Τσιτήλου Σόνια, επ. καθηγήτρια Μοριακής Βιολογίας, ΕΚΠΑ, Φραγκούλης Εμ., καθηγητής Βιοχημείας, ΕΚΠΑ, Χατζοπούλου-Κλαδαρά Μαργαρίτα, καθηγήτρια Βιοχημείας-Βιολογίας Ανάπτυξης, ΑΠΘ, Χριστοφορίδης Σ., επ. καθηγητής, ΙΒΕ/ΙΤΕ, Παν. Ιωαννίνων, Χρόνη Αγγελική, ερευνήτρια Γ', Ινστιτούτο Βιολογίας, ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Β. ΑΒΡΑΜΙΔΗ

ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΟΥ- ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Η … Ομοιοπαθητική

  Υπό το πρίσμα της Ιατρικής Επιστήμης

Ιδρυτής της Ομοιοπαθητικής θεωρείται ο Γερμανός ιατρός Samuel Hahnemann (1755 – 1843), από το Μέϊσεν της Σαξονίας, αν και, πολύ πριν από αυτόν, ο Stahl ήταν εκείνος ο οποίος υποστήριξε την πεποίθησή του, ότι: «η αρρώστια γιατρεύεται και εξαφανίζεται με φάρμακα, τα οποία μπορούν να προκαλέσουν μια παρόμοια διαταραχή, (Similia Simibiliis Curentur) και όχι με τα αντίθετα (Contraria Contrariis Curentur), που χρησιμοποιεί η κλασική ιατρική». Όχι δε μόνον, διότι: κατά τους μελετητές της Ομοιοπαθητικής, κάτι ανάλογο εμπεριείχετο στην τέχνη της μαγείας, με τον αρχαίο ινδό θεραπευτή να βασίζεται στην «ομοιοπαθητική μαγεία»˙ είναι επίσης διατυπωμένο από τον Ιπποκράτη στο «Περί τόπων των κατ’ άνθρωπον», από τον Κέλσιο, τον Πλίκο, τον Παράκελσο, τους αλχημιστές με την «Αρχή των Υπογραφών» και άλλους. Καθιερώθηκε όμως να θεωρείται ο Hahnemann ως ο ιδρυτής της, κυρίως ύστερα από το βιβλίο του «Organon der Rationallen Helkunde», το 1810 [1,3]. Στο βιβλίο του όμως «Όργανον της Θεραπευτικής Τέχνης», με τους 291 «αφορισμούς», (αφ.) ή «δόγματα» ή «κανόνες» ή «αρχές» ή «κώδικες», γίνεται αναφορά σε θεραπευτική μέθοδο απλώς, και όχι σε κάποιο διαφορετικό είδος ή ειδικότητα ιατρικής, πράγμα το οποίο δεν συνέχισαν οι μεταγενέστεροι.

1. Περί τίνος πρόκειται, λοιπόν, στην Ομοιοπαθητική;

Ο Hahnemann ενόμιζε, ότι «ανεκάλυψε» κάτι το πολύ σπουδαίο, πίνοντας αφέψημα (δηλαδή το προϊόν του βρασμού) των φλοιών του φυτού, από το οποίο παράγεται το κινίνο, φάρμακο για την ελονοσία. «Πειραματιζόμενος» λοιπόν στον εαυτό του, παρετήρησε, όπως ισχυρίσθηκε, όλα τα συμπτώματα της ελονοσίας, πίνοντας το αφέψημα αυτό. Αυτή ήταν η «μεγάλη του ανακάλυψη»˙ και υπέδειξε: να μελετά κανείς τις ενέργειες των διαφόρων φαρμακευτικών ουσιών σε υγιείς ανθρώπους και, αν συμβεί ένας άρρωστος να παρουσιάζει τα ίδια με κάποιαν απ’ αυτές φαινόμενα, να χρησιμοποιεί αυτή την ουσία ως φάρμακο, αυτή που προκαλεί «το όμοιον πάθος», για να θεραπευθεί από την αρρώστια του. Είναι ο «πρώτος νόμος» του Hahnemann και, από αυτόν, η τέτοια θεραπευτική τακτική ονομάσθηκε «Ομοιοπαθητική». Τον νόμο αυτόν ο Hahnemann τον θεώρησε ως τον «αιώνιο, φυσικό νόμο θεραπείας», τον οποίο όμως… όπως ο ίδιος έγραψε, «κανείς άλλος πριν από αυτόν δεν πρόσεξε». «Όταν όμως ήρθε η ώρα, Εκείνος (ο Δημιουργός δηλαδή) επέτρεψε να εφευρεθεί η ομοιοπαθητική, ως η μόνη σωστή θεραπευτική (όπως γράφει στους «αφορισμούς» 17 και 62 του βιβλίου του) και έτσι, όπως συμπληρώνει, «μπόρεσε ο Θεός να παρουσιάσει την σοφία του, ύστερα από αιώνες»… αποκαλύπτοντας την προσωπικώς σ’ αυτόν, αποκλειστικώς(!)

Επρόκειτο όμως περί «αυταπάτης», του Hahnemann, όπως διαβεβαίωνε και ο καθηγητής της Πειραματικής Φαρμακολογίας Γ. Ιωακείμογλου, παγκοσμίως γνωστός για το ερευνητικό του έργο, γράφοντας και ότι: «εκατομμύρια ανθρώπων λαμβάνουν είτε το αφέψημα των φλοιών της κινίνης είτε και κινίνην, χωρίς να προσβάλλονται από τα συμπτώματα της ελονοσίας». [2]

Οι ομοιοπαθητικοί χρησιμοποιούν το φάρμακο Chamomillia (δηλαδή το γνωστό μας χαμομήλι) για να θεραπεύουν τον «διαλείποντα πυρετό», και μάλιστα, όπως λένε, μέσα σε λίγες ώρες. Ο διαλείπων πυρετός όμως είναι σύμπτωμα πολλών ασθενειών, αρκετές από τις οποίες είναι δυσκολοθεράπευτες ή και ανίατες με τα υπάρχοντα θεραπευτικά μέσα. Συνιστούν δε το χαμομήλι για τον διαλείποντα πυρετό, διότι δήθεν… «προκαλεί το όμοιον πάθος», δηλαδή τα συμπτώματα του διαλείποντος πυρετού. Όμως κανένας άλλος από όσους το χρησιμοποιούν (εκτός από τους ομοιοπαθητικούς), δεν παραπονέθηκε ποτέ, ότι το χαμομήλι του προκαλεί διαλείποντα πυρετό. Και πρόκειται για εκατομμύρια, πολλά εκατομμύρια ανθρώπων.

Ο Kent, ο μεγαλύτερος θεωρητικός της ομοιοπαθητικής μετά τον Hahnemann (τόσο που γίνεται λόγος και για «Κεντική Ομοιοπαθητική»), ισχυρίσθηκε, ότι θεραπεύει με την ομοιοπαθητική όλες τις οξείες ασθένειες, όσο κακοήθεις ή επίπονες κι αν είναι, … ακόμη και σηπτικούς πυρετούς, μέσα σε λίγες ώρες. [1,3]

Στα βιβλία τους οι πλέον ονομαστοί ομοιοπαθητικοί, αφήνοντας έκπληκτους τους αναγνώστες, αναφέρουν ένα ευρύτατο φάσμα ασθενειών που θεραπεύουν, από όλες τις ειδικότητες, εκτός της χειρουργικής, αν και κάποιοι προφανώς ευφάνταστοι και εκεί τολμούν. Λένε λοιπόν, ότι θεραπεύουν: 1) λοιμώδη νοσήματα, 2) απόστημα πνεύμονος και πλευρίτιδες, 3) χολοκυστίτιδες και χολολιθίαση, 4) σπειραματονεφρίτιδα, νεφρωσικό σύνδρομο και νεφρολιθίαση, 5) σακχαρώδη διαβήτη, βρογχοκήλη απλή ή τοξική και σύνδρομο Cushing, 6) αρθρίτιδες, ακόμη και εκφυλιστικές με υποστροφή των οστεοφύτων, 7) ερυθηματώδη λύκο και οζώδη περιαρτηρίτιδα, 8) ινομυώματα και κύστεις ωοθήκης, 9) σχιζοφρένεια απλή ή παρανοϊκή, μελαγχολική ή μανιοκαταθλιπτική ψύχωση και… σεξουαλικές παρεκτροπές, 10) διάφορες μορφές καρδιακής ανεπαρκείας και την αρτηριοσκλήρωση, 11) οξεία και χρόνια λευχαιμία, 12) αφροδίσια νοσήματα, τον έρπητα των γεννητικών οργάνων, αναφέροντας, ειδικώς, και το AIDS, 13) διάφορες μορφές καρκίνου (o Kent όμως «δίσταζε στη δημοσίευση της θεραπείας επιληψίας, σχιζοφρένειας, καρκίνου κ.λπ., γιατί φοβόταν μήπως του πουν, ότι διαστρέφει την αλήθεια»), 14) διαταραχές μνήμης, αθηροσκλήρωση αγγείων του εγκεφάλου,… 15) σκλήρυνση κατά πλάκας…, 16) το σύνδρομο Down (μογγολοειδής ιδιωτία) [1,3,4,33] κ.α.

Από αυτά, απορεί κανείς, τι να πρωτοθαυμάσει: Να μιλήσει για αφέλεια; Να μιλήσει για πλάνη; Ή για αυταπάτη της εμπειρικότητας;

Οι αναλυτές τέτοιων περιπτώσεων, όταν δίδονται στοιχεία, διαπιστώνουν ότι αναφέρονται σε μεμονωμένα προσωπικά περιστατικά, όπου οι ομοιοπαθητικοί με «πολύ ενθουσιασμό» διαπιστώνουν «επιθυμητά αποτελέσματα», τόσο και έτσι, που να δίνουν την εντύπωση, ότι πρόκειται για «λήψη του ζητουμένου»!

Πρόσφατα, πάντως, υπήρξε και καταδικαστική απόφαση του Πρωτοβάθμιου και του Δευτεροβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου, εις βάρος καθηγητού της ομοιοπαθητικής, για τον ισχυρισμό του να θεραπεύει ομοιοπαθητικώς το AIDS˙ είναι μάλιστα εκείνος, που υπέδειξε και τον κώδικα δεοντολογίας της ομοιοπαθητικής.[4] Έπεται όμως και συνέχεια αφ’ ότου έχει εκσπάσει και πόλεμος μεταξύ τους. Γίνονται δε αλληλοκατηγορίες και υπάρχει σωρεία καταγγελιών, για τις οποίες επελήφθη η Δικαιοσύνη, έγιναν συλλήψεις και προσαγωγή σε ανάκριση για …. «πολλά»!

2. Τι είναι το ομοιοπαθητικό φάρμακο

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα περιέχονται στην φαρμακολογία του Materia Medica και προέρχονται από το ορυκτό, το φυτικό και το ζωικό βασίλειο. Κατά τον Hahnemann, μέσα στην ουσία τους υπάρχει «εσωτερική δύναμη, ένα νέο είδος ενέργειας κρυμμένης, η οποία απελευθερώνεται με την αραίωση, ανατρέποντας τους νόμους της φύσεως». Απλές πράγματι ουσίες, οι οποίες όμως, κατά τον Kent[1], είναι… «προικισμένες»(!) με… διαπλαστική νοημοσύνη, η οποία με ευφυΐα (αν είναι ποτέ αυτό δυνατόν;) χειρίζεται και διαμορφώνει την οικονομία του ζωικού, φυτικού και ορυκτού κόσμου.[1] (Τι ανεδαφικοί, αλήθεια, βερμπαλισμοί!).

Η αραίωση, η οποία επαναλαμβάνεται απεριόριστα, γίνεται, των μεν διαλυτών ουσιών μέσα σε απεσταγμένο νερό ή οινόπνευμα με μια αναλογία 1 προς 100, των δε μη διαλυτών με ανάμειξη σε γαλακτοσάκχαρο ή άμυλο και κονιοποίηση, σε αναλογία 1 προς 100 (αφ. 270), με κάθε επόμενη αραίωση.

Η προοδευτική αραίωση της ουσίας φθάνει μέχρι του σημείου ώστε, ύστερα από κάποιο βαθμό, να μην υπάρχει ούτε ίχνος της ουσίας πλέον, ούτε μόριο καν από αυτήν, στο αραίωμα [1,3,4]. Υπάρχει όμως μέσα σ’ αυτό, όπως πιστεύουν, μια «νέα μορφή ενέργειας», η οποία μάλιστα αντίθετα προς όλους τους γνωστούς νόμους της φύσεως και της φυσικής περί ύλης, μάζης και ενεργείας, επαυξάνεται όλο και περισσότερο κατά τις συνεχείς περαιτέρω αραιώσεις, με την «δυναμοποίηση». (Δηλαδή, όσο αραιότερη η ουσία στο διάλυμα – πράγμα παράδοξο, βεβαίως – τόσο και μεγαλύτερη γίνεται η θεραπευτική της δύναμη). Αυτός είναι ο «δεύτερος νόμος» της ομοιοπαθητικής. Με την «δυναμοποίηση», … «εκπνευματίζεται η ύλη, [όπως υποστηρίζει ο Hahnemann] αποκτώντας μια πνευματοειδή φαρμακευτική δύναμη, η οποία θεραπεύει ακόμη και με την όσφρηση»[1]. Και, …. «όσο μεγαλύτερη η αραίωση της ουσίας, τόσο πιο ελεύθερη και πιο άυλη και αιθέρια γίνεται, με όλο και μεγαλύτερη την μαγική ιαματική της δύναμη» (αφ. 269) – πράγμα, βεβαίως, άκρως παράδοξο και παράλογο. Με τους νόμους των «ομοίων» και της «δυναμοποίησης», «ανέτρεψαν, κατά τα λεγόμενά τους, τις καθιερωμένες ιατρικές αντιλήψεις» [Α].

Αλλά ανατρέπουν και τους νόμους της φαρμακολογίας, κατά την οποία, για κάθε φαρμακευτική ουσία υπάρχει μια ελάχιστη ποσότητα, κάτω από την οποία δεν ασκείται καμία φαρμακολογική ενέργεια. Είναι ο νόμος του Avogadro. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν έχουν παρενέργειες. Είναι «αθώα» λένε. Θα ήταν όμως πολύ παράδοξο, το σκέτο νεράκι ή η ζάχαρη από γάλα ή το άμυλο, να μην ήσαν «αθώα»! Εκτός αν είναι κάποιος… αλλεργικός σ’ αυτά. Όλα τα πραγματικά φάρμακα έχουν παρενέργειες και, για τη φαρμακολογία της κλασικής ιατρικής, «φάρμακο χωρίς παρενέργειες, δεν είναι φάρμακο»! Είναι αδρανής ουσία. Τέτοια είναι και τα ομοιοπαθητικά!... Όμως όχι μόνον[Β].

Είναι δε πολύ επικίνδυνο να θεραπεύεις πραγματικούς αρρώστους με τέτοιες φαρμακοδυναμικώς αδρανείς ουσίες, δήθεν «φυσικές και αθώες». Ευτυχώς δε που δεν περιέχουν τίποτε από ουσία, διότι με τη λογική των «ομοίων» θα έπρεπε για την υπέρταση, να έπαιρνε ο άρρωστος ουσία που προκαλεί υπέρταση, για τη διάρροια, φάρμακο που φέρνει διάρροια, για την ταχυκαρδία, φάρμακο που προκαλεί ταχυκαρδία, κ.ο.κ.!

3. Πώς γίνεται η δυναμοποίηση

Αυτό που ονομάζουν «δυναμοποίηση» γίνεται με «ισχυρότατες δονήσεις», δηλαδή με ταρακουνήματα της διαλελυμένης σε νερό ή οινόπνευμα και σταδιακώς αραιουμένης ουσίας, για τις διαλυτές. Ενώ για τις μη διαλυτές, με την τριβή  (λειοτρίβηση, τρίψιμο, κοπάνισμα) της κονιοποιημένης ομοιοπαθητικής ουσίας, στο γουδί του φαρμακοτρίφτη.

Ο Hahnemann, την πραγματοποιούσε κρατώντας το σωληνάριο με το διάλυμα στο δεξί του χέρι και κτυπώντας το ρυθμικά δυνατά στην παλάμη του αριστερού χεριού, 100 φορές. Ή σ’ ένα βιβλίο με δερμάτινο δέσιμο (σε σκληρό ελαστικό σώμα (αφ. 270). Αυτό το επαναλάμβανε με κάθε αραίωση, μέχρι τη «δύναμη» που ήθελε. Έτσι προέκυψε το «δυναμοποιημένο φάρμακο». Αυτή υπήρξε «η μεγάλη ανακάλυψη της διορατικότητας του προικισμένου αυτού ερευνητού», όπως λένε οι οπαδοί του [3], επιτυγχάνοντας να ενεργοποιήσει σε απίστευτο βαθμό τις «κρυμμένες - όπως έλεγε και ο ίδιος – και αποκοιμισμένες δυνάμεις στα ακατέργαστα φάρμακα» (αφ. 118, 128). Μόνος αυτός και οι όμοιοί του, και κανένας άλλος.

Ο τρόπος παρασκευής του ομοιοπαθητικού φαρμάκου είναι πολύπλοκος και χρονοβόρος. Πρέπει να γίνεται, κατά τον Hahnemann, με το χέρι και το γουδί, όπως δε τον περιγράφει (αφ. 270), με μια ολόκληρη… «ιεροτελεστία» και, μάλιστα, από τον ίδιο τον ομοιοπαθητικό, για κάθε μια περίπτωση. Ένα τρόπο με τον οποίο θα… «εκπνευματίζεται» η ύλη! …. Τα σφαιρίδια, (που 100 από αυτά ζυγίζουν 1 κόκκο, δηλαδή όλα μαζί 0,6 γραμμάρια, ή 6 εκατοστά του γραμμαρίου), «αφήνονται στον ζαχαροπλάστη να τα παρασκευάσει, από αμυλάλευρο και ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο, κάτω από τη δική μας [όπως γράφει ο ίδιος] παρακολούθηση». Μ’ αυτόν τον τρόπο, όπως λέει ο Hahnemann, η ύλη διαλύεται ολοσχερώς στη δική της ατομική «πνευματοειδή» φύση, …. «για να επιδράσει στην αυτενεργό ζωτική δύναμη (ζωική αρχή), την πανταχού παρούσα στον οργανισμό, ώστε να επανακτήσει ο άνθρωπος την υγεία του».

Ευνόητο είναι από αυτά ότι, με μια βερμπαλιστική τακτική, αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν τους αρμόζοντες επιστημονικούς όρους, τους οποίους εδώ και πολλούς αιώνες χρησιμοποιεί η κλασική ιατρική για τη δράση και τις ενέργειες των φαρμακευτικών ουσιών στον ανθρώπινο οργανισμό, με τη φαρμακοχημεία και την βιοχημεία. Το ίδιο συμβαίνει, π.χ. και με την «βιοενέργεια» των φαρμάκων τους, η οποία είναι… «πνευματοειδής» κατ’ αυτούς, χωρίς όμως να έχει μια οποιαδήποτε σχέση με την ενέργεια η οποία παράγεται στον οργανισμό από τις καύσεις λιπών ή υδατανθράκων, για τις διάφορες βιολογικές λειτουργίες του, τις λειτουργίες της ζωής. Μπερδεύουν όμως έτσι τους ανθρώπους νομίζοντας ότι λένε κάτι το οποίο οι «αντιπαθητικοί ή ετεροπαθητικοί» (και κατά Hahnemann), δεν έχουν καν αντιληφθεί. Εκτός και θέλουν να κάνουν…. «πνεύμα», και να δημιουργήσουν… «σκοπούμενες» εντυπώσεις. Πιθανόν όμως να πρόκειται και για κάτι…. «άλλο». Λίγη υπομονή λοιπόν, και βλέπουμε!

4.Το είδος της «δυνάμεως»

Οι ομοιοπαθητικοί  την χαρακτηρίζουν ως «φυσική». Δεν είναι όμως σε θέση να προσδιορίσουν τη φύση της. Ούτε καν να την ανιχνεύσουν. Πολύ περισσότερο να την μετρήσουν με τις γνωστές, για τις φυσικές δυνάμεις και μορφές ενέργειας, μεθόδους μετρήσεως. Επιχειρηματολογούν, όμως, αν και με αρκετή αφέλεια, για πολλά. Όπως: α)  με  τα  σωματίδια  Brawn,  που  όμως  αυτά  έχουν μια  παθητική τρομώδη κίνηση

αιωρούμενων μορίων με αυξημένη κινητικότητα και μόνον, χωρίς καμιά ενεργειακή δυνατότητα, β) με τα ένζυμα και τις βιταμίνες, για να τονίσουν την αποτελεσματικότητα των μικρών ποσοτήτων, γ) τις αλλεργικές εκδηλώσεις, ως αντίδραση σε απειροελάχιστες ποσότητες ύλης, (ύλης πάντως και μάλιστα βλαπτικής), δ) τα εμβόλια, λανθασμένως όμως και αυτά, όταν μ’ αυτά προπαρασκευάζεται ο οργανισμός για αμυντικές αντιδράσεις σε περίπτωση εισβολής παθογόνων μικροβίων ή ιών, ε) επικαλούνται ακόμη και τη διάσπαση του ατόμου για να πουν ότι και στην περίπτωση αυτή, όπως και στην ομοιοπαθητική, όσο περισσότερο κατατέμνεται η ύλη τόσο περισσότερη ενέργεια απελευθερώνεται˙ ξεχνώντας προφανώς ότι η απελευθερουμένη ενέργεια γίνεται με διάσπαση του ατόμου, όχι δε με τεμαχισμό, και ότι είναι πάντοτε ανάλογη και όχι αντιστρόφως ανάλογη της μάζας που διασπάται.

Από τα τέτοιας φύσεως επιχειρήματα όμως, αποδεικνύονται ως ελάχιστα γνωρίζοντες ή μη…. σεβόμενοι την πραγματικότητα αυτών που επικαλούνται, ούτε, επίσης, και τα θερμοδυναμικά αξιώματα, το αξίωμα ύλης και ενέργειας, εκείνο περί αμετατροπίας της ενέργειας κ.α. όπως π.χ. εκείνο της εντροπίας, συγχέοντάς το και με τον «εκφυλισμό».

Τελευταίως, θεωρούν ότι ελύθη το βασανιστικό πρόβλημά τους από της ιδρύσεως της Ομοιοπαθητικής, εκείνο της «δυναμοποιήσεως». Αυτό, δε, δια των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων με τα πειράματα του καθηγητού του Πολυτεχνείου Περικλή Μπούρκα και των συνεργατών του. [5]

Από τα Γυμνασιακά χρόνια, μας είναι γνωστό ότι στα διαλύματα χημικών ενώσεων γίνεται κάποιος ελάχιστος ιοντισμός, που είναι ευχερέστερος σε κάπως μεγαλύτερα αραιώματα (ενώ δεν γίνεται κάτι τέτοιο σε αναμείξεις με άλλες ουσίες, π.χ. με γαλακτοσάκχαρο, το οποίο χρησιμοποιείται στα μη διαλυτά ομοιοπαθητικά φάρμακα). Όσο όμως οι αραιώσεις γίνονται μεγαλύτερες και λιγοστεύουν τα μόρια στην κάθε επόμενη αραίωση, τόσο και ο ιοντισμός λιγοστεύει και οι αντιστάσεις μεγαλώνουν. Αυτό παρετήρησε και ο καθηγητής Μπούρκας στις πολύ μεγάλες αραιώσεις, χωρίς όμως να υπάρχει τίποτε το «παράδοξο» σ’ αυτό.

Το παράδοξο βρίσκεται στη «διαπίστωση» (;) ότι, στις αραιώσεις όπου δεν υπάρχει ούτε μόριο ουσίας εκτός από νερό, βρήκε ηλεκτρομαγνητικά κύματα της ουσίας, συνεχώς αυξανόμενης εντάσεως στις ακόμη μεγαλύτερες αραιώσεις. Και από εδώ αρχίζει, πράγματι, το παράδοξο και… περίεργο!

Το περίεργο λοιπόν είναι ότι, ενώ ο καθηγητής Μπούρκας παραδέχθηκε στο …. Συνέδριο της Διεθνούς Ακαδημίας Κλασικής Ομοιοπαθητικής [5] και είπε ότι: «μετά την 11η δύναμη δεν υπάρχει πλέον ιοντισμός», προσέθεσε ότι: «παρά ταύτα, παραμένει η ενεργειακή κατάσταση της προηγούμενης δυναμοποιήσεως», … και ότι «το διάλυμα έχει την πληροφορία από τις προηγούμενες αραιώσεις και σε όλες τις μετέπειτα δυναμοποιήσεις». Ρωτήθηκε όμως κατά το Συνέδριο αυτό ο καθηγητής Μπούρκας, να επαναλάβει τα πειράματά του μπροστά στους «Δασκάλους» της ομοιοπαθητικής (για τους οποίους έγινε το Συνέδριο), για να δουν και αυτοί το αποτέλεσμα των παρατηρήσεών του με το χαμομήλι (Chamomillia), και να βεβαιωθούν ότι το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό από εκείνο με το νερό ή το «εικονικό» φάρμακο. Και δεν το έπραξε! Και όταν του είπαν το επιχείρημα, ότι… «συχνά συμβαίνει να μη μπορεί κανένας άλλος να αναπαράγει τα ίδια αποτελέσματα», απήντησε: … «βρισκόμαστε μόλις στην αρχή των πειραμάτων μας και μη με ρωτάτε για όλες τις απαντήσεις τώρα, από ένα και μόνο πείραμα». Επανέλαβε δε κάτι που και άλλοτε είχε πει, ότι δηλαδή,… «μπορεί ούτε τα δισέγγονά μου να μη μπορέσουν να ολοκληρώσουν τα πειράματα τα οποία τώρα έχουμε αρχίσει».

Συνεπώς, δεν είναι αντικειμενικοί, τουλάχιστον, οι ομοιοπαθητικοί, όταν ισχυρίζονται ότι ελύθη το, από της ιδρύσεως της ομοιοπαθητικής, πρόβλημα της φύσεως της δυνάμεως του… δυναμοποιουμένου φαρμάκου. Ενός φαρμάκου το οποίο, «τόσο ισχυρότερο γίνεται – όπως διαλαλούν – όσο μεγαλύτερες είναι οι αραιώσεις του», αντίθετα μάλιστα και προς τον νόμο του Αϊνστάιν «περί μάζης και ενεργείας», που έχει την εξίσωση E = m ∙ c2 . Κατ’ αυτήν, η ενέργεια είναι ανάλογη της μάζας (και όχι αντιστρόφως ανάλογη, όπως επιμένουν οι ομοιοπαθητικοί για τα φάρμακά τους), επί το τετράγωνον της ταχύτητας του φωτός. Πρέπει δε να υπάρχει και μάζα, για να εκλυθεί ενέργεια. Όταν όμως στα μεγάλα αραιώματα των φαρμάκων τους δεν υπάρχει ούτε μόριο πλέον από την ουσία τους, όπως και οι ίδιοι παραδέχονται [1,3,4], τότε το γινόμενο m ∙ c2 θα είναι… «μηδέν», δηλαδή ενέργεια Ε=0 (μηδέν). Στα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν μένει πλέον ίχνος ουσίας μετά την 10η δυναμοποίηση, στην οποία η ποσότητα της ουσίας υπολογίζεται σε 10CH, (ο αριθμός Avogadro)[Γ]. Αυτή η ποσότητα είναι το 1/100 του γραμμαρίου εις την 10η δύναμη: 1/100.00.00.00.00.00.00.00.00.00, με 20 μηδενικά δηλαδή! στην 30η δύναμη, με 60 μηδενικά!  Και στην 200η (υπάρχουν και τέτοια) με 400 μηδενικά! Προσπαθήστε, παρακαλώ, να διαβάσετε έναν τέτοιο αριθμό.

Παρά ταύτα, εξακολουθούν να πιστεύουν – περίεργη πράγματι πίστη κι αυτή – ότι κάποια ηλεκτρομαγνητικά κύματα βγαίνουν από την τριβή της ουσίας του φαρμάκου τους με το νερό, ή στο γουδί, (μιας ανύπαρκτης βεβαίως ύλης στις αραιώσεις τους), και από αυτήν εκλύεται «βιοενέργεια», η οποία θεραπεύει. «Μυστήριο» και αυτό, όπως και τόσα άλλα. Τι μένει όμως από αυτά τα κύματα στο φάρμακό τους, αν βεβαίως υπήρξαν και ποτέ, όταν ακόμη και αυτός που τα «μέτρησε», ο καθηγητής Μπούρκας, απαντώντας στις ερωτήσεις των Συνέδρων είπε ότι αδειάζει το φάρμακο όπως μια μπαταρία … και μάλιστα δεν μένει τίποτε όταν αφήνεται στον ήλιο! Και για όσα μένουν στα ράφια των φαρμακείων, τι γίνεται; Δεν «κατακάθεται» ό,τι δημιουργήθηκε με το ταρακούνημα της δυναμοποίησης, αυτή η «μυστηριώδης», και για τους ίδιους, και μέγα «επιστημονικό παράδοξο», δύναμη του «τίποτε» της ουσίας;… «Η μαγική αυτή ιαματική δύναμη», όπως γράφει (αφ. 269) και ο Hahnemannn;

Μια τέτοια δύναμη, βεβαίως, αποκλείεται να είναι φυσική. Είναι: η αφύσικη, η εξω-φυσική, η υπερ-φυσική! Υπάρχει κάτι άλλο; … Μάλλον, ναι!

5. Η φύση της αρρώστιας και το φάρμακο

Οι αιτίες των ασθενειών, έλεγε ο Hahnemann, «δεν είναι υλικές, αλλά ενεργειακές – δυναμικές». Είναι, κατ’ αυτόν, «διαταραχές της πνευματοειδούς δυνάμεως, που ζωογονεί το σώμα του ανθρώπου… που όμως δεν είναι δυνατόν να εξηγηθεί», αποδεικνύοντας έτσι και την ανεδαφική αντίληψή του για την παθογένεια των ασθενειών. Ο δε Kent[1], επεξηγώντας έλεγε: «δεν είναι δηλαδή τα βακτηρίδια αυτά καθ’ εαυτά, τα μικρόβια ή οι ιοί υπεύθυνοι για τις ασθένειες, αλλά αυτό που φέρουν εν δυνάμει στο εσωτερικό τους˙ η ψυχή τους θα λέγαμε που, καθώς είναι σε δυναμική κατάσταση, μπορεί να επιφέρει δυναμικές – ενεργειακές αλλαγές στον οργανισμό του υγιούς, που έχει προδιάθεση να προσβληθεί από αυτούς τους νοσογόνους παράγοντες»[1,3].  Και ο Kent, ο πιο φημισμένος διάδοχος του και σπουδαιότερος θεωρητικός της ομοιοπαθητικής, συμπλήρωσε: «Ο βάκιλλος δεν είναι η αιτία της φυματιώσεως – όπως θα σας πουν – διότι δεν έρχεται παρά μόνο μετά την αρρώστια. Ενώ οι αλλοπαθητικοί – συνεχίζει – παίρνουν λανθασμένα το αποτέλεσμα σαν την αιτία»[1,4]. Αυτά τα παράδοξα, είναι θέσφατα για τους ομοιοπαθητικούς. «Η καταπολέμηση του βακίλου της φυματιώσεως με τα αντιφυματικά φάρμακα», τα οποία χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη ιατρική, «δεν αποτελεί, για τους ομοιοπαθητικούς, αιτιολογική θεραπεία». Αιτιολογική θεραπεία γι’ αυτούς είναι «η αποκατάσταση της κράσεως η οποία έχει διαταραχθεί». Λένε λοιπόν  ότι «η ομοιοπαθητική διεγείρει και ενδυναμώνει τις ενεργειακές δυνάμεις του οργανισμού, δραστηριοποιώντας την εσωτερική ζωτική δύναμη, την οποία απελευθερώνει ο οργανισμός για να εξουδετερώσει την επίδραση των νοσογόνων παραγόντων ˙ …. είναι “η βιοενέργεια”, και είναι άυλη». Το ομοιοπαθητικό φάρμακο λοιπόν έρχεται να επαναφέρει (άλλος βερμπαλισμός, αυτός) την τάξη και να αποκαταστήσει την υγεία με μια «άυλη» δύναμη… «μυστηριώδη». Ποια όμως είναι αυτή; Και από πού… «εκπορεύεται» η «πνευματοειδής» αυτή «μαγική, ιαματική δύναμη»; Αυτό ας το δούμε λίγο αργότερα.

Κάθε φάρμακο για να δράσει, χρειάζεται μια κάποια ποσότητα, κάτω από την οποία δεν προκαλεί κανένα φαρμακευτικό αποτέλεσμα[2]. Το πόση ποσότητα περιέχεται σε κάθε δόση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, το αντιλαμβάνεται κανείς αν πληροφορηθεί, ότι από ένα χάπι της γνωστής σε όλους μας ασπιρίνης, με τις συνεχείς αναμείξεις και κονιοποιήσεις με γαλακτοσάκχαρο, μέχρι την 30ή δύναμη αραιώσεως, θα προκύψει μια ποσότητα ομοιοπαθητικού φαρμάκου… τριών τόνων.[4] Με τέτοιες αραιώσεις, όμως, ούτε μόριο ουσίας Ασπιρίνης έχει μείνει και το δήθεν φάρμακο είναι σκέτη ζάχαρη ή σκέτο νεράκι, αλλού δε οινόπνευμα μόνον, αναλόγως με τον διαλύτη που χρησιμοποιείται. Βάλετε τώρα μπροστά σας ένα χάπι Ασπιρίνης, και δίπλα… τρεις τόνους γαλακτοζάχαρης, που περιέχουν ένα άλλο τέτοιο χάπι σκορπισμένο σε σκόνη, ομοιόμορφα όμως, στον τεράστιο αυτό όγκο ζάχαρης, που σε εμπορική συσκευασία θα γέμιζε μια ευρύχωρη αίθουσα…. κινηματογράφου, τι θα πάρετε εσείς για τον κεφαλόπονό σας, αν η Ασπιρίνη ήταν (για τους ομοιοπαθητικούς) το κατάλληλο φάρμακο; Ασπιρίνη ή ζάχαρη;

Το δύσκολο όμως είναι, η πάθηση ή η νόσος ή η ασθένεια, που βρίσκεται πίσω από μια ομάδα συμπτωμάτων «ομοίων». Ποια θα διαγνώσει ο ομοιοπαθητικός (όντας ακόμη και μη γιατρός[Δ]) πίσω από μια ζάλη με ίλιγγο, ναυτία ή και εμέτους, με ή χωρίς κεφαλόπονο; Διότι, μπορεί να πρόκειται μεν για μια απλή ημικρανία αλλεργική ή αγγειοκινητική, αλλά και για έναν όγκο του εγκεφάλου, ή κάτι άλλο από πλήθος νοσήματα, μεταξύ των οποίων και εκείνα τα οποία χρειάζονται χειρουργική αντιμετώπιση. Μήπως θα κατασιγάσει απλώς τα συμπτώματα (αν το πετύχει και αυτό) με κάποιο ομοιοπαθητικό φάρμακο, από εκείνα τα οποία επηρεάζουν νευροφυτικές αγγειοκινητικές διαταραχές, και μόνον; Και ο άρρωστος που έχει το «άλλο» νόσημα, αυτός τότε τι γίνεται; Αν, π.χ., τα συμπτώματα ήσαν από ένα καρκίνο του εγκεφάλου! Στην περίπτωση αυτή ο άρρωστος θα εφησυχάζει με το ότι «όλα θα πάνε καλά», ενώ η αρρώστια θα προχωρεί και θα χάνεται πολύτιμος χρόνος, που όμως θα ήταν σωτήριος, αν υπήρχε η χρονική δυνατότητα, που όμως χάθηκε, για μια θεραπευτική επέμβαση. Οπότε γίνεται πλέον και επικίνδυνη η ομοιοπαθητική, δημιουργώντας πλείστα όσα δράματα. Έχουν δε ανακοινωθεί πολλά τέτοια[6,22]. Αναφέρονται μάλιστα και «δικαστικές μάχες», για διακοπή θεραπείας εκ μέρους γονέων, που  προτίμησαν μια «εναλλακτική θεραπεία», αντί της κλασικής με ινσουλίνη ενός σακχαρώδους διαβήτου, ή της χημειοθεραπείας για λευχαιμία σε παιδιά[33] (κάτι ανάλογο δηλαδή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, που αρνούνται μετάγγιση αίματος σε παιδί τους, ενώ την έχει ανάγκη). Υπάρχουν δε και καταδικαστικές αποφάσεις[26].

6. Μπροστά στον άρρωστο

Ο Ομοιοπαθητικός, ο οποίος δεν είναι πάντοτε ή υποχρεωτικά και γιατρός, πρέπει κάθε φορά να υπολογίσει σ’ έναν άρρωστο, επακριβώς το είδος και τη διαταραχή της «εσωτερικής ζωτικής δυνάμεως», για να μπορέσει να επιλέξει το πλέον κατάλληλο φάρμακο της ομοιοπαθητικής φαρμακολογίας (Materia Medica) για την περίπτωση, ανάμεσα σε πολλά με τα όμοια συμπτώματα.

Είναι δε αυτό που θα φέρει την ίαση «ένα» και μόνον, (ποτέ δύο, συγχρόνως – αφορισμός 273) με την αρμόζουσα και αυτό δυναμοποίηση, ανάλογα με το είδος, την ποικιλία και την ένταση των συμπτωμάτων. Διαφορετικά δεν θα προκύψει το επιδιωκόμενο θεραπευτικό αποτέλεσμα. Η ομοιοπαθητική είναι «μονοθεραπευτική», χρησιμοποιεί δηλαδή ένα μόνο φάρμακο κάθε φορά, ανάλογα με την ομάδα των συμπτωμάτων του αρρώστου, που μπορεί να είναι και διαφορετικό ακόμη και στην ίδια αρρώστια, αν εμφανίζεται με διαφορετική ομάδα συμπτωμάτων. Είναι επομένως θεραπεία καθοδηγούμενη (αφ. 235) από την τέτοια ή τη διαφορετική ομάδα συμπτωμάτων, και όχι από μια διάγνωση της αρρώστιας, όπως την γνωρίζουμε, η οποία προκύπτει από την παθοφυσιολογία και την παθολογοανατομική, στην Επιστημονική Ιατρική. Δηλαδή, σαφώς «συμπτωματική»! Και σ’ αυτήν ο Hahnemann έχει αφιερώσει πολύ μεγάλο αριθμό από τους «αφορισμούς του».[1]

Η μελέτη των συμπτωμάτων και η λήψη του ιστορικού, αποτελεί για τους ομοιοπαθητικούς, την εξέταση του αρρώστου. Ουδείς λόγος γίνεται περί της σωματικής εξετάσεως του αρρώστου, τόσο από τον Hahnemman όσο και από τον Kent. Οι μεταγενέστεροι μόνον κάνουν λόγο για κάποιες εργαστηριακές εξετάσεις, αλλά και πάλι η διάγνωση συνάγεται από τις «αποχρώσεις» των συμπτωμάτων, έχοντας ως οδηγό την «φαρμακευτική ασθένεια». Οι πιο σύγχρονοι ομοιοπαθητικοί, δίνουν κάποια σημασία και στη σωματική εξέταση του αρρώστου. «Τόσο όμως η εργαστηριακή μελέτη, όσο και η σωματική εξέταση του αρρώστου, δεν μπορούν να καθοδηγήσουν τον ομοιοπαθητικό γιατρό στο φάρμακο, το οποίο θα χορηγήσει, αφού τίποτε από αυτά δεν καταγράφει τις παραμέτρους της παθήσεως για την επιλογή του ομοιοπαθητικού φαρμάκου»[33]. Επόμενο είναι, συνεπώς, ακόμη και ένας καλά εκπαιδευμένος ως κλινικός γιατρός, με τον καιρό, να καθίσταται όλο και περισσότερο ανεπαρκής για κλινική άσκηση της ιατρικής.

Τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα για την επιλογή του κατάλληλου φαρμάκου, όταν πρόκειται για περισσότερες αρρώστιες, οι οποίες όμως αρχίζουν με τα ίδια ή πολύ παρόμοια συμπτώματα. Όπως π.χ. οι διάφορες ιώσεις. Όλες τους αρχίζουν με τα ίδια πρώτα συμπτώματα, περίπου. Άλλωστε, τα συμπτώματα είναι πιθανότητες, που μπορεί να υπάρχουν με μεγαλύτερη ή μικρότερη συχνότητα ή και ένταση, χωρίς να συνιστά η ποικιλία αυτή διαφορετική νόσο. Όμως ο ομοιοπαθητικός οφείλει να βγάλει διαφορετική κάθε φορά διάγνωση, για την κάθε τέτοια ή τέτοια ομάδα, και να επιλέξει διαφορετικό φάρμακο. Η ομοιοπαθητική, δηλαδή, η οποία ισχυρίζεται ότι βλέπει τον άνθρωπο «ολιστικά», τάχα, ως ένα σύνολο «σώματος, νου και ψυχής»[Ε], παρασύρεται από τις ιδιοτροπίες των συμπτωμάτων για να θέσει εξ υπαρχής μια νέα και διαφορετική διάγνωση, χρησιμοποιώντας διαφορετικό φάρμακο κάθε φορά, ενώ στην πορεία της αρρώστιας  μπορεί να τροποποιούνται πολλά από τα συμπτώματα. Κάτι το οποίο συμβαίνει συχνά και πολλές φορές ταχύτατα. Άρα, οφείλει να αλλάζει κάθε φορά το φάρμακο, που πάντοτε είναι «το ένα και το μοναδικό». Και πρέπει να συνταιριάζει την ποικιλία των μεταβαλλόμενων αυτών συμπτωμάτων, με εκείνα του φαρμάκου με το «όμοιον πάθος», ή που προκαλεί την όμοια «φαρμακευτική ασθένεια». Διαφορετικά δεν θα προκύψει αποτέλεσμα, και με την κατάλληλη, διαφορετική δε κάθε φορά, «δυναμοποίηση». Ούτε ένα βαθμό περισσότερο ή λιγότερο. Διαφορετικά, και πάλι δεν θα υπάρξει «συνήχηση», και δεν θα προκύψει θεραπευτικό αποτέλεσμα.

Πώς όμως να συνταιριάσει κανείς τα συμπτώματα ενός αρρώστου με τα π.χ. 294 του έχοντος το «όμοιον πάθος» Arsenicum Album, τα οποία μέτρησε ο Hahnemann το 1818, τα έφθασε στα 431 το 1824 και, αργότερα, άλλοι στα ……1231 συμπτώματα; Όταν μάλιστα στα «provings», κατά τον Γ. Βυθούλκα, «η περιγραφή κάθε συμπτώματος πρέπει να περιλαμβάνει με παραστατική και ποιητική λεπτομέρεια»…. και εντρυφήσεις αυτόχρημα μυθιστορηματικές; Τα ξεμπλέκουν άραγε; Σ’ αυτή την επίπονη διαδικασία πάντως δαπανάται, ίσως και ασκόπως, για ασήμαντες λεπτομέρειες και με άκρα σχολαστικότητα (αφ. 89, 90 κ.α.), σημαντικές όμως κατ’ αυτούς, (αλλά και «για να νοιώθει ο άρρωστος ότι ο γιατρός ενδιαφέρεται πραγματικά γι’ αυτόν»[33]), το μέγιστο του χρόνου της συνεργασίας για τη λήψη του ιστορικού του αρρώστου, δείχνοντας, κατά τον Kent (παράγραφος 26), και την ανάλογη θλίψη, με εκείνη του αρρώστου. Διότι τότε ο άρρωστος θα σκεφθεί: … «ο γιατρός αυτός μπορεί να με καταλάβει». Προσθέτει  ο Kent και ότι: ο Hahnemann, χρησιμοποίησε αυτόν τον τρόπο για τη θεραπεία της ψυχοπάθειας. Διότι δημιουργείται  ένας «δεσμός συμπαθείας»… όχι, βεβαίως, από συμπάθεια προς τον άρρωστο, αλλά ως μέθοδος «τεχνικής». Όμως αυτό είναι που εντυπωσιάζει και ζυγίζει, στην εκτίμησή του απέναντι στον ομοιοπαθητικό θεραπευτική: η προσοχή με την οποία τον ακούει. Και προσκολλάται με «θρησκευτική ευλάβεια» σ’ αυτόν˙ ζηλευτή! Και ό,τι πει ο θεραπευτής του είναι «θέσφατο», είναι «νόμος», και τηρείται χωρίς παρέκκλιση. Το ζει κανείς, ιδίως αν συμβεί ένας τέτοιος άρρωστος να καλέσει ένα γιατρό της «ορθόδοξης» ή «αλλοπαθητικής» (και «αντι-παθητικής», αφού χρησιμοποιεί τα «αντίθετα») ιατρικής. Δύσκολη η «απεμπλοκή» από μια τέτοια περίπτωση. Ακόμη και αν τα πράγματα πιέζουν και ένα πρόκειται για κάτι επείγον, που δεν επιδέχεται καθυστερήσεις ή, απειλεί και τη ζωή του αρρώστου. Να με συγχωρείτε που θα το πω, αλλά για τέτοιες περιπτώσεις, καλά είναι  να έχει ο «αντιπαθητικός» γιατρός και μια δήλωση του ν.105 υπογεγραμμένη από τον άρρωστο για την άρνησή του να δεχθεί τις υπηρεσίες του, ώστε να μην του ζητούν ύστερα και ευθύνες «για μη παροχή οφειλομένης βοήθειας». (Άρθρο 441 του Π.Κ.).

Ας επανέλθουμε όμως και πάλι στις ιώσεις; Ίωση είναι το «κοινό κρυολόγημα», ίωση και η λοιμώδης μονοπυρήνωση, η γρίππη, πολλές από τις ηπατίτιδες, η Β, η C και πολλές άλλες, επικίνδυνες οι περισσότερες. Ίωση και η αιτία για το σύνδρομο της επίκτητης ανοσοποιητικής ανεπάρκειας, το AIDS δηλαδή. Αρχίζουν όλες τους ως οξέα νοσήματα, με τα αυτά γενικώς βασικά συμπτώματα. Οι ομοιοπαθητικοί ισχυρίζονται ότι τα οξέα νοσήματα τα θεραπεύουν μέσα σε λίγες ώρες και, τόσο πιο γρήγορα, αποτελεσματικά και οριστικά, όσο πιο νωρίς αρχίζουν τη θεραπεία. Ποιο λοιπόν θα είναι το «ένα και το μοναδικό φάρμακο» που θα τα θεραπεύει όλα αυτά; Όποιος ισχυρισθεί κάτι τέτοιο, ασφαλώς δεν είναι δυνατόν να λέει την αλήθεια.

Ας πούμε όμως ότι άργησε κάπως η έναρξη της θεραπείας και ότι η ίωση πήρε τη διαδρομή μιας γρίππης. Η γρίππη εκδηλώνεται με μια ποικιλία συμπτωμάτων σε αριθμό, ένταση αλλά και ποιότητα. Ο της κλασικής ή ορθόδοξης επιστημονικής ιατρικής θεράπων ιατρός το πιθανότερο, θα εφαρμόσει συμπτωματική αγωγή, αναλόγως των ενδείξεων, ή και τίποτε, εκτός από λίγο αντιπυρετικό. Ο ομοιοπαθητικός όμως θα ενεργήσει πολύ διαφορετικά. Θα ενδιατρίψει στις λεπτομέρειες των συμπτωμάτων και θα τα κατατάξει σε μια από τις έξι ομάδες των συμπτωμάτων της γρίπης. Αυτό δε διότι η ομοιοπαθητική έχει έξι διαγνώσεις γρίπης. Για την κάθε μια, υπάρχει και ειδικό φάρμακο ως το κατάλληλο γι’ αυτήν την ομάδα συμπτωμάτων. Για να καλυφθούν δε όλες οι διαγνώσεις, θα «πρέπει ο ομοιοπαθητικός να γνωρίζει καλά πενήντα περιγραφές αυτού του είδους», όπως γράφει στο βιβλίο του ο ιδρυτής της ομοιοπαθητικής στην Ελλάδα Γ. Βυθούλκας[3], ο οποίος μάλιστα δεν είναι καν γιατρός. Αυτά τα… ολίγα, για τα απλούστερα από τα οξέα νοσήματα, όπως είναι σχεδόν κατά κανόνα οι ιώσεις.

7. Τι γίνεται όμως με τα χρόνια νοσήματα;

Γι’ αυτά, οι ομοιοπαθητικοί  δέχονται τη θεωρία του Hahnemann περί «μιασμάτων»[1,3,4], τα οποία είναι τα εξής τρία:

1) το «ψωριασικό» που είναι και το πιο παλαιό, το οποίο αναπτύχθηκε από γενεά σε γενεά (αφ. 81) κληρονομικώς, εξαιτίας της «απαράδεκτης» κατ’ αυτούς θεραπευτικής της κλασικής ιατρικής, θεραπεύοντας «λανθασμένα», όπως ισχυρίζονται, το εξάνθημα της ψώρας. Κατά τον Kent, μάλιστα [1,3,4] ο καθένας μας είναι «ψωριασικός»… και ένα καινούριο μόλυσμα έρχεται με κάθε παιδί που γεννιέται. Η «ψώρα» καταστρέφει τα πάντα. Είναι η αιτία κάθε λοιμώδους ασθένειας και τα 7 / 8 των χρονίων παθήσεων, κατά τον ομοιοπαθητικό Winer, προέρχονται από αυτήν [33], (επιληψία, φρενοβλάβεια, κακοήθεις νόσοι, όγκοι, φυματίωση, έλκη, εξανθήματα, οργανικά νοσήματα της καρδιάς κ.α.). Αν δεν είχε την ψώρα ο άνθρωπος, δεν θα είχε ούτε τα άλλα δύο χρόνια μιάσματα, το συφιλιδικό και το συκωτικό[33].    

2) Το «συφιλιδικό» μίασμα, ως νεότερο, που όμως και αυτό δημιουργήθηκε – όπως λένε – από την «αλλοπαθητική» καταπίεση του συφιλιδικού έλκους στο δέρμα, τα γεννητικά όργανα και το στόμα, σπρώχνοντας στην προσβολή βαθύτερων και ευγενέστερων εσωτερικών οργάνων, ώστε να δημιουργηθούν τα χρόνια νοσήματα της ομάδας αυτού του μιάσματος.

3) Τo «γονορροϊκό» ή «συκωτικό» μίασμα, και αυτό από την επιζήμια θεραπευτική της κλασικής ιατρικής, η οποία – όπως ισχυρίζονται – ευθύνεται για τις βαθύτερες διαταραχές της ιδιοσυγκρασίας, για την «προδιάθεση» με την «διαταραχή της εσωτερικής ζωτικής δυνάμεως» και την δημιουργία των χρονίων νοσημάτων των βαθύτερων και ευγενών οργάνων. Αυτό δε, από την ετεροπαθητική ή αντιπαθητική ή αλλοπαθητική αντιμετώπιση των κονδυλωμάτων. Μεταξύ αυτών η «αλλοπαθητική ευθύνεται» - γράφουν – και για το AIDS, θεραπεύοντας με αντιβιοτικά τις δερματικές εκδηλώσεις της γονόρροιας και της σύφιλης. Αυτό η ετεροπαθητική θεραπευτική είναι εκείνη που το προκαλεί και όχι ο ιός όπως, ακόμη και ένα μικρό παιδί πλέον, γνωρίζει.

Κατά τους ομοιοπαθητικούς, λοιπόν, η επιστημονική ή κλασική ή ορθόδοξη επιστημονική ιατρική ευθύνεται για την δημιουργία των μιασμάτων και των χρονίων νοσημάτων. Προκειμένου λοιπόν να τα θεραπεύσει όλα αυτά ο ομοιοπαθητικός, θα «πρέπει να ακολουθήσει την αντίθετη της δημιουργίας τους διαδρομή». Δηλαδή: να θεραπεύσει πρώτα, με τα ομοιοπαθητικά φάρμακα, τις χρόνιες αρρώστιες των εσωτερικών οργάνων, στο συκώτι, την καρδιά, τον εγκέφαλο, τα νεφρά κλπ. Όταν το πετύχει, … τότε θα ξαναφανεί π.χ. το αρθριτικό σύνδρομο, το οποίο προηγήθηκε αυτών. Τρανή απόδειξη αυτού, όπως λένε, είναι ότι «όλα πάνε καλά». Τότε, θα ασχοληθεί με την θεραπεία του αρθριτικού συνδρόμου, μετά την επιτυχή αντιμετώπιση του οποίου … θα ξαναφανεί – όπως λένε – το πρωταρχικό δερματικό νόσημα ή εξάνθημα, (το φλυκταινώδες εξάνθημα της ψώρας με τις κνησμώδεις φυσαλίδες, το συφιλιδικό έλκος, ή τα κονδυλώματα) ώστε να ασχοληθεί πλέον και με αυτών τη θεραπεία. Σύμφωνα και με τον «νόμο του Hering (1800 – 1880), κατά τον οποίο, τα συμπτώματα εξαφανίζονται: α) από μέσα προς τα έξω, β) από πάνω προς τα κάτω και, γ) από τα πιο σημαντικά στα ολιγότερο σημαντικά, και με αντίστροφη σειρά από εκείνη που εμφανίσθηκαν.  

Υπάρχει δε και «κάποιο στοιχείο ηθικής, κατά τον Winer[33], στον τρόπο με τον οποίο έβλεπαν την ψώρα ο Hahnemann και οι διάδοχοί του, υπονοώντας ότι είναι μια συμβολική εκδήλωση του Προπατορικού Αμαρτήματος»[4,33]. Και μια εύλογη απορία εξ αυτού: Εφ’ όσον η ομοιοπαθητική θεραπευτική είναι «ολιστική» και θεραπεύει σε τρία επίπεδα, «σώματος, νου και ψυχής», τι κάνει για τη θεραπεία και του «Προπατορικού Αμαρτήματος», ώστε αυτή να είναι «οριστική και πλήρης», για να μην ξαναεμφανισθεί η… ψώρα;

Όλη αυτή η διαδικασία είναι μακρά, χρονοβόρος και δαπανηρή. Είναι δε και επικίνδυνη, όταν σταματά κανείς την επιστημονική θεραπευτική αγωγή για κάποιο χρόνιο νόσημα εσωτερικού οργάνου, για να παραδοθεί στην ομοιοπαθητική [6,22,26].

Η όλη θεωρία τους, των μιασμάτων, είναι άκρως αντιεπιστημονική όταν τόσο παράλογα περιφρονεί την από αιώνων θεμελιωμένη, επιστημονικώς τεκμηριωμένη, αλλά και αποδεικνυόμενη, παθογένεια των νόσων, ιδίως μάλιστα των λοιμωδών. Ο Kent, θεωρούσε την μελέτη της αιτιολογίας των νόσων από την «Ορθόδοξη Ιατρική» ως «θαυμάσια φάρσα»[1]. Αλλά και ο Αμβρόσιος Bierce, στις αρχές του αιώνα μας χαρακτήρισε την ομοιοπαθητική ως τον «χιουμορίστα» του ιατρικού επαγγέλματος! (DENTAL FORUM / 23-1966). Απορεί δε κανείς για την τέτοια εμμονή των νεωτέρων εκ των ομοιοπαθητικών στη «θεωρία» του Hahnemann. Δεν μελετούν (διερωτάται κανείς) τα της εξελίξεως των επιστημών; Ή τους έγινε «έμμονη ιδέα» (idée fixe);

Γι’ αυτό, προφανώς, και  αρνούνται, ακόμη και να ακούσουν, για τις προόδους π.χ. της μοριακής βιολογίας, τη δράση των αντιβιοτικών με τις κυτταροκίνες (ειδικές πρωτεΐνες), οι οποίες παρεμβαίνουν, η μια μετά την άλλη και μάλιστα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, διεγείροντας ένα κύκλο αντιδράσεων για την καταπολέμηση των μικροβίων, έννοιες και γνώσεις αδιανόητηες την εποχή του Hahnemann. Είναι όμως και… ακατανόητο το να μη θέλουν να εκσυγχρονιστούν σε γνώση περί τα τοιαύτα, όπως και για την αντικειμενική και μετρούμενη επενέργεια πλήθους από νεο-ανακαλυπτόμενες ουσίες. Και εμμένουν στην κυριολεκτικώς «αιθεροβάμονα» αντίληψή τους, περί «πνευματιστικής» επενέργειας των φαρμάκων τους, κατά τρόπο επιστημονικώς απαράδεκτο. Προτείνοντας ένα….. «Νέο Θεραπευτικό Μοντέλο», ωσάν να πρόκειται …. για… «σχεδιαστές…. μόδας»!

Τα «περίεργα και τα παράδοξά τους», όμως, δεν περιορίζονται μόνον σ’ αυτά. Όταν π.χ. ανατρέπουν την λογική του αιτίου και του αποτελέσματος και στη θέση του παθογόνου αιτίου βάζουν την προδιάθεση ή την ευπάθεια ως το δημιουργό αίτιο π.χ. της φυματιώσεως!

Ή, μήπως δεν είναι παράλογη η αντίθεσή τους στους προληπτικούς εμβολιασμούς; Όταν, όπως υποστηρίζουν, με τους εμβολιασμούς παρεμποδίζεται η ανοσοποιητική λειτουργία του οργανισμού ή, όταν αποδίδουν χρόνιες παθήσεις σε εμβόλια που έγιναν σε μακρότατο παρελθόν[33];

8. Η δράση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου

Αυτή εκδηλώνεται όταν, όπως λένε, επιτυγχάνεται η «συνήχηση» του δυναμοποιημένου φαρμάκου, με την συχνότητα της διαταραχής της εσωτερικής ζωτικής δυνάμεως του οργανισμού. Γι’ αυτό, καταβάλλεται μεγίστη επιμέλεια, ώστε να εκτιμηθούν επακριβώς τα μήκη των κυμάτων των εσωτερικών διαταραχών, και να βρεθεί η κατάλληλη εκείνη «δύναμη» του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, για να προκύψει «συνήχηση». Και το φάρμακο είναι πάντοτε «ένα». Αν δεν πετύχει π.χ. ο βαθμός αραιώσεως του φαρμάκου, θα πρέπει να αναζητηθεί άλλη αραίωση με την πιο ταιριαστή δυναμοποίηση. Και μάλιστα εκείνη η αραίωση, η οποία θα προκαλεί την «όμοια φαρμακευτική ασθένεια, σε ελαφρώς μόνον μεγαλύτερο βαθμό, από την βαρύτητα της αρρώστιας, την οποία καλείται να θεραπεύσει, τόσο ώστε μόλις να την υπερκαλύπτει», για να την εξουδετερώσει[1]. Διαφορετικά δεν θα επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Όμως, και η διαταραχή της ζωτικής δυνάμεως μεταβάλλεται συχνά και ταχύτατα. Η εργασία αυτή επομένως απαιτεί ικανότητες όχι τις «τυχούσες». Και είναι να απορεί κανείς αν μπορεί πράγματι να τις διαθέτει ένας άνθρωπος θεραπευτής που ενδέχεται να μην είναι καν γιατρός! Εκτός και αν, σήμερα, περιμένει από ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή, να του δώσει το… «σκονάκι»!

Να όμως που μπορεί να γίνει – όπως υποστηρίζουν – αυτή η «συνήχηση» των δύο ζωτικών δυνάμεων, εκείνης της διαταραγμένης ιδιοσυγκρασίας του οργανισμού με την άλλη, του δυναμοποιημένου ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Και τότε, εμφανίζεται «έξαρση» των συμπτωμάτων, η οποία αποτελεί κατ’ αυτούς το «αλάνθαστο κριτήριο, ότι σύντομα θα ακολουθήσει η απαλλαγή από την αρρώστια, και θα επέλθει η πλήρης και οριστική ίαση»[ΣΤ]. Η «έξαρση» όμως αυτή, ή η «θεραπευτική κρίση», μπορεί, κατά τους ίδιους, να είναι πολύ έντονη, να προκαλέσει «μέχρι και έμφραγμα» ή άλλως πως «να απειλήσει τη ζωή του ανθρώπου μέχρι και να αποβεί μοιραία»[33]. …..Ωστόσο, συμπληρώνει ο Winer στο βιβλίο του, …. «ο Βυθούλκας παρατηρεί ότι έχει δει πάνω από τριάντα χιλιάδες περιπτώσεις (έτσι, ολογράφως, για να «ζηλεύουν» όσοι έχουν και πτυχία ιατρικής), και ανάμεσά τους δεν υπάρχει ούτε μία στην οποία να απέβη μοιραία η κίνηση των συμπτωμάτων από την νοητική σφαίρα στη σωματική».[33]

9. Παρασπονδίες και αταξίες με το φάρμακο

Ο Hahnemann μιλούσε, από τότε, για «κυρίους της νέας αίρεσης, “μιγάδες” που κομπάζουν και εκμεταλλεύονται την ομοιοπαθητική, οι οποίοι δίνουν ακόμη και εικονικό φάρμακο (αφ.278)…. δεν κάνουν οι ίδιοι τις δοκιμασίες, αλλά τις αναθέτουν σε ασήμαντα άτομα που πληρώθηκαν και έτσι αποτυγχάνουν στα αποτελέσματα (αφ. 148)….  όταν μάλιστα δεν παρασκευάζουν το φάρμακο με τα ίδια τους τα χέρια, αλλά με μηχανικά μέσα, και τα χρησιμοποιούν σε μεγάλες δόσεις (δηλαδή υψηλές αραιώσεις), επειδή βιάζονται να έχουν ένα γρήγορο αποτέλεσμα». «Τότε, προκαλούν συχνά και κατά κανόνα μεγάλη συμφορά, θέτοντας σε κίνδυνο και τη ζωή του αρρώστου (αφ.276)»

Όταν δε αυτοί αποτυγχάνουν… «παρηγορούνται εύκολα για την μη ωφελιμότητα των ομοιοπαθητικών φαρμάκων, με την εφαρμογή αλλοπαθητικών θεραπευτικών μέσων» (αφ. 148). Αυτά τα έγραφε στο κλασικό του βιβλίο[1]. Έκτοτε, δε, αποτελούν καθημερινή πείρα όλων μας, όταν συμβαίνει να βλέπουμε τους τέτοιους αρρώστους[Ζ].  Και είναι επόμενο αυτό, επειδή οι ομοιοπαθητικοί  δεν είναι κατάλληλοι να εφαρμόσουν την κλασική ιατρική, την οποία και δεν κατέχουν, διότι «η ομοιοπαθητική είναι ενιαία χωρίς να διαθέτει ειδικότητες» π.χ. δεν υπάρχει ομοιοπαθητική παιδιατρική, ή ομοιοπαθητική καρδιολογία[4]. Το τεράστιο γνωσιολογικό αντικείμενο της κάθε μιας ειδικότητας της επιστημονικής ιατρικής, το αγνοούν σχεδόν όλοι οι ομοιοπαθητικοί. Αδυνατούν, επομένως να αντιμετωπίσουν τα χρόνια οργανικά νοσήματα, εφ’ όσον ούτε να τα προσπελάσουν δεν είναι σε θέση.

Για όλες τις αποτυχίες τους, όμως, υπάρχει η διαφυγή, και… «φταίει ο άρρωστος που δεν συνεργάσθηκε σωστά ή παρέβη τις οδηγίες» (αφορ. 253,255). Φταίνε όμως και «οι κακοί ομοιοπαθητικοί θεραπευτές» όταν, όπως γράφει και ο Kent στον πρόλογο του βιβλίου του[1], «σχεδόν όλα τα δόγματά της έχουν διαστρεβλωθεί από αρκετούς οπαδούς της και αφοσιωμένους λάτρεις της»[1]. Και όχι μόνον[33]. Ο Hahnemann το είχε πει από την αρχή: «η πείρα θα σας φέρει σε επαφή με μια μερίδα κακών ομοιοθεραπευτών. Και…. όποτε σημειώνεται αποτυχία, αυτή οφείλεται στο γιατρό, και όχι στο νόμο». Αναφερόμενος δε ο Kent στον αφορισμό 20 του Hahnemann, τονίζει: «Η ομοιοπαθητική πρέπει να ντρέπεται που τα ομοιοπαθητικά φαρμακεία συνιστούν τόσα φάρμακα για τη μια ή την άλλη ασθένεια χωρίς να έχουν ερευνηθεί οι ιδιότητές τους».

Όμως και ο ίδιος ο Hahnemann, δεν ήταν «άμοιρος αταξιών». Διέπραξε, μάλιστα, κατά το Winer, «το σοβαρό επιστημονικό σφάλμα να ανακοινώσει την ανακάλυψη μιας νέας χημικής ένωσης, η οποία όταν αναλύθηκε διαπιστώθηκε ότι, ήταν απλός βόρακας»…Σε άλλη δε περίπτωση, ότι «δημοσίευσε ανόητα ένα “μυστικό φάρμακο”, που μπορούσε να το αγοράσει κανείς έναντι μιας ορισμένης τιμής. Τελικά το μυστικό αποδείχθηκε ότι ήταν η χρήση της Bryonia για την οστρακιά… Ο τρόπος που το διαφήμισε δημιούργησε προβλήματα για την ευυποληψία της ομοιοπαθητικής», καταλήγει ο Winer[33].

10. Όσο για τα αποτελέσματά τους;

Πρόκειται για προσωπικές εμπειρίες, υποκειμενικές εντυπώσεις των ιδίων, ή και υποβολής των αρρώστων τους. Διότι:

1. Πολλά νοσήματα ή νοσηρές καταστάσεις από εκείνες στις οποίες έχουν «καλά αποτελέσματα» οι ομοιοπαθητικοί, είναι από εκείνες ή εκείνα τα οποία «αυτοϊώνται», θεραπεύονται δηλαδή από μόνα τους.

2. Στα λεγόμενα «ψυχοσωματικά ή νευρωσικά νοσήματα», τα ενοχλήματα εγκαταλείπουν τον άρρωστο σε ποσοστό μέχρι και 75%, με τον καιρό.[9] Σε τέτοια νοσήματα, η ομοιοπαθητική είναι ιδιαιτέρως επιτυχής δια της αυθυποβολής και μόνον, χάρη και στην προσοχή με την οποία ακούουν τον άρρωστο τους και την εμπιστοσύνη του που κερδίζουν. Τους αξίζει έπαινος. Τόσο περισσότερο δε όσο εμείς -οι της κλασικής ιατρικής- απομακρυνόμαστε από την «συνεργασία μιας εμπιστοσύνης  με μια συνείδηση», του αρρώστου με τον γιατρό. Αφήνοντας, έτσι….ευρύ πεδίο δράσεως στην ομοιοπαθητική. Η ευθύνη μας είναι μεγάλη!

3. Το «εικονικό» φάρμακο, το Placebo ή ψεύτικο, σε μεγάλη ποικιλία ασθενειών και διαφόρων παθολογικών καταστάσεων λειτουργικής φύσεως, φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα σε ποσοστό μέχρι και το 40%, και μάλιστα, συχνά πολύ γρηγορότερα από ό,τι το κανονικό φάρμακο. Ενεργεί δια της αυθυποβολής, και τέτοια θεωρεί η κλασική ιατρική τη δράση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου.[9] Δεν χρειάζεται όμως να κουρασθεί κανείς πάνω σ’ αυτό, όταν ακόμη και ο ομοιοπαθητικός Winer [33] γράφει στο βιβλίο του: «ο ασθενής μπορεί να ωφεληθεί από την ομοιοπαθητική μέθοδο μέσα από το φαινόμενο του πλασίμπο (placebo)».

Ο Kent[1] (παράγραφος 16) «για να αποφύγει ένα παρόμοιο φάρμακο έδωσε στον άρρωστο του Placebo, και στο τέλος της εβδομάδας αισθανόταν καλύτερα». Για άλλο δε άρρωστό του λέει, «τελικά τον καθησύχασα και του έδωσα Placebo, τον βεβαίωσα ότι θα αισθανόταν καλύτερα. Για 6 – 7 εβδομάδες έπαιρνε Placebo και η κατάστασή του είχε βελτιωθεί πολύ». Και στην παράγραφο 150 γράφει: θα συναντήσετε ασθενείς που θα σας επισκέπτονται για κάθε φύσημα ανέμου…. μπορείτε από καιρού εις καιρόν… να τους δίνετε Placebo, μερικά σκονάκια ζάχαρη…. και θα εκπλαγείτε να τους ακούσετε να λένε: Γιατρέ, η ενόχληση μου πέρασε μια χαρά. «Οι ομοιοπαθητικοί, κατά τον Winer, χρησιμοποιούν συνειδητά το φαινόμενο του πλασίμπο στην αγωγή των ασθενών τους και…. αναγνωρίζουν, ότι μπορεί να υπάρχει ένα σαφές φαινόμενο πλασίμπο στην ίδια τη θεραπευτική κατάσταση». Και (συνεχίζει ο Winer, σελ. 158 – 161), «θα μπορούσαμε να πούμε, ότι το πλασίμπο είναι το σπουδαιότερο φάρμακο που έχει ανακαλυφθεί ποτέ στην ιατρική. Το πλασίμπο [προσθέτει], επηρεάζει απ’ ευθείας τον αυτοθεραπευτικό, εσωτερικό ρυθμιστικό μηχανισμό του ανθρώπινου οργανισμού και προκαλεί μια αποκατάσταση της ισορροπίας. Η πληροφορία που μεταφέρεται (προσθέτει) από το πλασίμπο είναι: «θεράπευσε τον εαυτό σου», και κατά εκπληκτικό τρόπο ο ασθενής ανταποκρίνεται και κάνει αυτό ακριβώς»[33]. Έτσι, προφανώς, θεραπεύουν και με το ομοιοπαθητικό φάρμακο.

Άλλωστε, πολλοί φροντίζουν να πείσουν τους αρρώστους τους, ότι, για να γίνει κανείς καλά…. «πρέπει να πιστέψει βαθιά μέσα του, ότι μπορεί να θεραπευθεί, ώστε να κινητοποιηθούν, έτσι, πέρα από τους νοητικούς και οι ψυχικοί (δηλαδή οι συναισθηματικοί) μηχανισμοί». Κατά τον  Hahnemann μάλιστα, …. «πουθενά αλλού δεν εμφανίζεται η υπεροχή της ομοιοπαθητικής τεχνικής με ένα τόσο θριαμβευτικό φως, όσο στις παλιές ψυχικές (δηλ. συναισθηματικές) και διανοητικές ασθένειες», (αφορισμός 230). Αυτά θυμίζουν και τους Νεο-Εποχίτες, οι οποίοι υποστηρίζουν, ότι με τη «θετική σκέψη» μπορείς να σταματήσεις ακόμη και ένα τραίνο που τρέχει κατ’ επάνω σου, αρκεί να το…. πιστέψεις βαθειά μέσα σου.  

4. Οι ομοιοπαθητικοί, για να αντικρούσουν την άποψη αυτή του εικονικού φαρμάκου (Placebo), αναφέρονται (τελευταίως μάλιστα περισσότερο έντονα), στα διπλά τυφλά πειράματα θεραπείας του οξέος διαρροϊκού συνδρόμου σε παιδιά και βρέφη, που έγιναν στην Νικαράγουα, τον Ιούλιο του 1991[10]. Το επιχείρημα όμως είναι ανεπαρκές, διότι ένα διαρροϊκό σύνδρομο, εποχιακό και οξύ, σε βρέφη και παιδιά, είναι μια αυτοπεριοριζόμενη διαταραχή, ίσως και με κάποια δίαιτα, και μάλιστα σε βραχύ χρονικό διάστημα, πριν ίσως προλάβει να δράσει το οποιοδήποτε φάρμακο. Τα ανάλογα θα ελέγοντο και για το άλλο επιχείρημα του βρογχικού άσθματος[11], το οποίο παύει και αυτό να ενοχλεί όταν απομακρύνεται κανείς από τον αλλεργιογόνο παράγοντα, συνήθως και χωρίς καμία θεραπευτική αγωγή. Στο συμπέρασμα λοιπόν μιας τέτοιας μελέτης, με την οποία οι ομοιοπαθητικοί προσπαθούν να αποσείσουν το επιχείρημα του ομοιοπαθητικού φαρμάκου ως εικονικού (Placebo), αναφέρεται ότι: «Δεν προέκυψε ένδειξη στηρίξεως της ιδέας ότι η δράση του εικονικού εξηγεί πλήρως τις κλινικές ανταποκρίσεις στο ομοιοπαθητικό φάρμακο»[12]. Δέχονται δηλαδή ότι «τις εξηγεί αλλά…. όχι πλήρως», κάτι που δεν είναι υπέρ αυτών, ως επιχείρημα.

5. Η κλασική ιατρική θεωρεί απαράδεκτη τη θεωρία των «μιασμάτων» και αρνείται στην ομοιοπαθητική δυνατότητες θεραπείας αυτών των καταστάσεων, τις οποίες, τελείως αντιεπιστημονικώς, θεωρούν ως αποτέλεσμα καταπιέσεως εξανθημάτων ή δερματικών νοσημάτων. Μου θυμίζει και την «οργονομία» του Βίλχελμ Ράιχ[23]. Τα συμπεράσματα, πάντως, της Ομοιοπαθητικής, απέχουν από του να είναι αξιόπιστα[13].

11. Είναι επιστήμη η ομοιοπαθητική;

Μία θεωρία αποδεικνύεται και γίνεται επιστημονική γνώση, ή παραμένει αναπόδεικτη θεωρία προς απόδειξη. Άλλοτε δε…. απορρίπτεται ως μη αποδεικνυόμενη. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει με την ομοιοπαθητική. Ο Hahnemann δημιούργησε την θεωρία του βασιζόμενος στην «αυταπάτη του περί των ομοίων» και στην «δυναμοποίηση» η οποία, και για τους ίδιους ακόμη, παραμένει «μυστηριώδης» και «μεγάλο επιστημονικό παράδοξο», οπωσδήποτε δε, αναπόδεικτο.

Επιστήμη είναι η γνώση του επιστητού, δηλαδή εκείνου που μπορεί να γίνει γνωστό με την παρατήρηση και το πείραμα. Η Ιατρική, δε, ως θετική επιστήμη, πρέπει να υπακούει σε ορισμένες παραδοχές, όπως είναι οι εξής:

α) η πραγματική ύπαρξη των δεδομένων, β) οι φυσικές αισθήσεις, οι οποίες δίνουν μια αξιόπιστη αντίληψη του υπαρκτού φυσικού κόσμου, γ) το ότι τα παρατηρούμενα αποτελέσματα των φυσικών γεγονότων έχουν αιτίες, δ) το ότι ισχύουν οι κανόνες της λογικής και του ορθού λόγου.

Όταν απουσιάζει έστω και μία από αυτές τις αρχές, δεν μπορεί μια επιστήμη να θεωρηθεί ως θετική. Για τις θετικές επιστήμες υπάρχουν και κάποιοι περιορισμοί. Βασικός δε είναι ο περιορισμός στα μετρήσιμα γεγονότα. Ένας άλλος, βασικός επίσης, είναι ο περιορισμός στην έρευνα του τρόπου και όχι του σκοπού των φυσικών φαινομένων[14]. Διαφορετικά πρόκειται για σόφισμα, με λήψη του ζητουμένου ως αποδεδειγμένης αλήθειας.

Η Ομοιοπαθητική λοιπόν δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις αυτές των θετικών επιστημών και, επομένως, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ούτε ως θετική επιστήμη ούτε ως ιατρική επιστήμη. Ίσως, μόνον ως φιλοσοφική θεωρία, η οποία και είναι απαλλαγμένη από τις απαιτήσεις, τους περιορισμούς και τις προϋποθέσεις των θετικών επιστημών. Έχει δε πολύ διαφορετική αντίληψη περί της υγείας και της αρρώστιας από την κλασική επιστημονική ιατρική και δίνει διαφορετικούς ορισμούς από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, «ανατρέποντας τα καθιερωμένα»[1,3,4].

Απόδειξη για την απουσία της οποιασδήποτε επιστημονικότητας στην Ομοιοπαθητική, προσφέρεται από τους ίδιους, και μάλιστα με φαρδειά – πλατειά την υπογραφή τους και κατά τον πλέον επίσημο τρόπο:

Κατά τον «εμφύλιο πόλεμο» λοιπόν μεταξύ τους, όταν ξέσπασαν τα εις βάρος του Σπύρου Διαμαντίδη «σκάνδαλα», προέβησαν σε μια εξόχως αποκαλυπτική δήλωση, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό τους «Ομοιοπαθητική Ιατρική» (τεύχος 12, Μαρτίου – Ιουνίου 1995) ως «άρθρο της Συντάξεως», με τον τίτλο: «ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους». Η παράγραφος 3 σ’ αυτό, διαλαμβάνει επί λέξει τα εξής:

«3. Από ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης ο ιατρός Σπ. Διαμαντίδης χαρακτηριζόταν σαν καθηγητής της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής. Οφείλουμε να ενημερώσουμε το κοινό, ότι τέτοιος επίσημος τίτλος δεν υπάρχει, αφού σε καμιά χώρα, τουλάχιστον του ανεπτυγμένου κόσμου, δεν υφίσταται η Ομοιοπαθητική σαν επίσημη κρατική πανεπιστημιακή ιατρική ειδικότητα. Επομένως κάθε περαιτέρω αναφορά σε τέτοιους ψευδεπίγραφους τίτλους, απ’ όποιον και αν γίνεται, είναι εκ του πονηρού…»

Πρόκειται για μια ομολογία (!) η οποία διαψεύδει και τα όσα ισχυρίζονται περί δήθεν παγκόσμιας αποδοχής της ομοιοπαθητικής και κακώς, στο όνομα της τέτοιας «αποδοχής», ζητούν την αναγνώρισή της και από το Ελληνικό Κράτος.

Ενδιαφέρον είναι επίσης το ότι η πραγματικότητα διαψεύδει και πολλά άλλα των ομοιοπαθητικών, π.χ. για Σχολές και Πανεπιστήμια και Κολλέγια και Νοσοκομεία ομοιοπαθητικής, ανά τον κόσμο. Παράδειγμα, τα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Ο Winer[33], στο βιβλίο του (σ. 309) γράφει επί λέξει: «Δεν υπάρχει πια καμμία ομοιοπαθητική ιατρική σχολή στις Η.Π.Α.. Και από τους 15.000 ομοιοπαθητικούς γιατρούς το 1900, το Εθνικό Κέντρο Ομοιοπαθητικής, ο μοναδικός κλάδος που απέμεινε στις Η.Π.Α., το 1976 είχε μόνον 225 μέλη γιατρούς». Η μελέτη του θέματος είναι αποκαλυπτική.

Στην Βρετανία υπάρχουν 230 ομοιοπαθητικοί που είναι γιατροί, αλλά πολύ περισσότεροι, «αρκετές εκατοντάδες πρακτικοί», κατά την Μπέθ Μάκιον που ανήκει στους δεύτερους (ΝΕΑ της 11.6.1996). Συγκριτικώς, στην Ελλάδα με τους 200 (!) περίπου γιατρούς ομοιοπαθητικούς, δεν είναι γνωστό και πόσοι άλλοι, εκτός από τον «Δάσκαλο… της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής» Γ. Βυθούλκα, δεν είναι γιατροί.

Και κάτι ακόμη: Στο Πανεπιστήμιο Αθηνών υπάρχει έδρα Φαρμακολογίας. Η Φαρμακογνωσία είναι κλάδος της φαρμακευτικής επιστήμης, που μελετά τα κάθε είδους ακατέργαστα και επεξεργασμένα φάρμακα, μεταξύ των οποίων περιγράφονται και τα της ομοιοπαθητικής, εφ’ όσον υπάρχουν και αυτά. Η καθηγήτρια Αικ. Χαρβάλα στο βιβλίο της «Ομοιοθεραπευτική – Φυτοθεραπευτική» (1992), επικρίνει την ονομασία «αλλοπαθητική», που έδωσε ο Hahnemann στην Κλασική Επιστημονική Ιατρική, ως αυθαίρετη. Κάθε άλλο δε παρά «διδάσκεται» στο Πανεπιστήμιο η ομοιοπαθητική, όπως διατείνονται οι της ομοιοπαθητικής. Η Χαρβάλα ομιλεί περί αυτής λέγοντας: «οι ομοιοπαθητικοί ισχυρίζονται, …. πιστεύουν, … ο Hahnemann υποστήριξε,…. συνεπέρανε, … έκανε τις εξής δύο παρατηρήσεις, … έχοντας την πεποίθηση, … θεώρησε, …βάσισε,… δικαιολογούσε» κ.ο.κ., εκφράσεις δηλαδή που σημαίνουν κάτι διαφορετικό από αυτά που διατείνονται οι ομοιοπαθητικοί.

Η κλασική, επιστημονική, (ορθόδοξη και για τους ίδιους) ιατρική, απαξιεί να ασχοληθεί με την «ομοιοπαθητική», ως ανάξια λόγου. Μάλλον όμως θα έπρεπε να ασχοληθούν κάποιοι άλλοι… αυτεπαγγέλτως, όταν, εκ της εφαρμοζομένης θεραπευτικής, ανακύπτουν και προφανείς κίνδυνοι [6,22,26].

12. Μεταφυσικές προεκτάσεις και στηρίγματα

Η ομοιοπαθητική, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε, διακατέχεται από το σύμπλεγμα της μη αποδείξεως της «δυναμοποίησης» του ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Εμμένει όμως και μάλιστα με φανατισμό στις φτωχές και αναπόδεικτες θεωρίες της. Τόσο μάλιστα που, συνεχίζοντας την εχθρική στάση του Hahnemann, που τόσα έγραψε στους «Αφορισμούς» του εναντίον της κλασικής επιστημονικής ιατρικής, αλλά και του Kent[1], οι νεότεροι ομοιοπαθητικοί, εναρμονιζόμενοι προς τις αντιλήψεις της «νέας άποψης περί του φυσικού σύμπαντος» και τις «ολιστικές αντιλήψεις των νέο-εποχιτών»[7β,8,21-25], θεωρούν και ότι:…. «η δυτική, δηλαδή η κλασική, ιατρική… έχει φθάσει πλέον στα όριά της και οι συνέπειές της λαμβάνουν επικίνδυνες διαστάσεις»[15], προβλέποντας και μια «πλανητική καταστροφή». [8,Η] Αυτό βεβαίως είναι από τα πολύ επικίνδυνα για τη ζωή των ανθρώπων[6, 22], εκ μέρους των ομοιοπαθητικών ή της «εναλλακτικής» ιατρικής, όπως χαρακτηρίζουν και την ομοιοπαθητική τους[Θ].

Αναμασούν την γνωστή καραμέλα του «Καρτεσιανισμού»[3,7β,8,15] με το cogito, ergo sum (αναπνέω, άρα υπάρχω), και τον κατηγορούν, μαζί με την Νευτώνια Φυσική (με την οποία προσδιορίσθηκε η κίνηση των ουρανίων σωμάτων), ότι εξέθρεψαν δήθεν τον δυϊσμό, κάνοντας διαχωρισμό ανάμεσα στα πνευματικά (res cogitans) και τα υλικά (res extensa) πράγματα[24]˙ που οδήγησε – όπως κατηγορούν – στον εκκλησιαστικό παρωπιδισμό και στην αντιπαλότητα μεταξύ Θρησκείας, που δέχεται Θεό Κυβερνήτη, και της Επιστήμης ως υλιστικής. Πλάθοντας και ένα βιο-ιατρικό μοντέλο για την Δυτική Ιατρική, προφανώς για να υπάρχει και ένας λογικοφανής στόχος για την πολεμική εναντίον της, «για τα τόσα δεινά τα οποία, όπως την κατηγορούν, επεσώρευσε στην ανθρωπότητα».

Η ομοιοπαθητική τους, λοιπόν, αποτελεί κατ’ αυτούς την μεγάλη πρόοδο προς τελειοποίηση της ανθρωπότητας διότι…. «βοηθά, όπως διαλαλούν, στην καταστροφή του κακού με τη δημιουργία μιας αρμονίας στα όργανα του σώματος, δημιουργώντας έτσι ένα αγνό και καθαρό φορέα, μέσα στον οποίο μπορεί να λειτουργήσει η διάνοια και το πνεύμα»[4]. Υποστηρίζουν δε ότι, με τους «πνευματικά μυημένους θεράποντές της, φέρνει τον σωματικό και πνευματικό εξαγνισμό, για να ανεβάσει τα άτομα… στην Κλίμακα του Θεού» όπως γράφει ο Schmidt [31], ο οποίος είχε στενούς δεσμούς με τον Ινδουισμό. Οπότε, και το ερώτημα: Έχει, άραγε, και «μεσσιανικές αξιώσεις»;

13. «Μεσσιανικές»… αξιώσεις;

Ο Hahnemann, αναθρεμμένος από γονείς Διαμαρτυρόμενους με τον Προτεσταντισμό, ασχολήθηκε με τον Κομφουκιανισμό, θεωρώντας τον Κομφούκιο «ανώτερο και από αυτόν τον Χριστό» [!] τον οποίο έβλεπε ως ένα απλώς «ένθερμο συναισθηματία»[32]. Όμως, με την πάροδο του χρόνου «πείσθηκε ότι ο ζων και αγαθός Θεός τον επέλεξε ως εργαλείο του ώστε, μετά από αιώνες λαθεμένης τακτικής θεραπείας των ασθενειών, να καταδείξει την Αλήθεια (με το άλφα κεφαλαίο) μέσω μιας νέας θεραπευτικής μεθόδου… που θα έσωζε την ανθρωπότητα»[32], επομένως ως ένα είδος «σωτήρος εξ αποκαλύψεως». Οπότε, άρχισε πλέον να βλέπει την οποιαδήποτε δραστηριότητά του ως καθήκον απέναντι στο…. «Υπέρτατο Όν»[32]. Όσον αφορά τώρα το «ποιο ήταν αυτό το Υπέρτατο Όν», βρίσκουμε σε κείμενα ομοιοπαθητικών και το εξής: «Είναι σαφές ότι η είσοδος του στην τεκτονική στοά σε νεαρότατη ακόμη ηλικία, επηρέασε σημαντικά τις φιλοσοφικές και θρησκευτικές του αντιλήψεις»[32]. Κατά τον Γ. Βυθούλκα μάλιστα, «είχε και μεγάλη επίγνωση της αλχημείας»! (Αλχημιστικό, άλλωστε είναι και το παρασκεύασμά του Causticum). Προχώρησε όμως και σε κόσμους αποκρυφιστικούς[31].

Μελετώντας κανείς τα γραπτά των κλασικών ομοιοπαθητικών, διαπιστώνει, ότι οι θεωρίες τους έχουν μεταφυσικές προεκτάσεις.

14. Τι είναι όμως η μεταφυσική;

Η έννοια του «μεταφυσικού», μπήκε στη φιλοσοφία από τον Αριστοτέλη, ο οποίος ασχολήθηκε και με ό,τι είναι «Μετά τα Φυσικά», δηλαδή εκείνα που βρίσκονται στα «επέκεινα», πέρα από τα φυσικά και τα όρια της εμπειρικής αναζητήσεως, αναζητώντας και ο ίδιος τις «πρώτες αρχές και τα αίτια» της δομής του σύμπαντος, πλάθοντας και τις φιλοσοφικές του θεωρίες για τον κόσμο και τη ζωή. Η ορθή χρήση της λογικής, όμως, είναι ουσιαστική προϋπόθεση για κάθε θεωρητική διερεύνηση, κατά τους φιλοσόφους. Η αιτιότητα, η αποφυγή της αντίφασης, η ταυτότητα, η τελικότητα, αποτελούν λογικές ερμηνευτικές αρχές, στη μεταφυσική[16]. Επομένως, η Ομοιοπαθητική, ούτε τα απαραίτητα αυτά και υποχρεωτικά για μια φιλοσοφική θεωρία ικανοποιεί. Και τότε,… «πιάνεται» από όπου νομίζει ότι βρίσκει «στήριγμα».

15. Τα «Μετά τα Φυσικά» της ομοιοπαθητικής

1. Ο Hahnemann, «βαθύτατα θρησκευτικός και μελετητής της Παλαιάς Διαθήκης» κατά τον Βυθούλκα,… «δεν παραδεχόταν μεταφυσικές έννοιες επειδή, όπως έλεγε, αυτές δεν μπορούν να αποδειχθούν ή να εξηγηθούν με την παρατήρηση»[3]. Μυήθηκε όμως στον μυστικισμό από τον Emmanuel Swedenborg, φιλόσοφο και μύστη της εποχής του. Ενώ στο βιβλίο του, «Όργανον της Θεραπευτικής Τέχνης» με τους 291 κανόνες ή αφορισμούς της ομοιοπαθητικής, έγραφε: … «Έργο της ζωής μου έθεσα να ανακαλύψω τα αίτια των χρονίων ασθενειών, ώσπου ο Μεγαλοδύναμος Θεός μου επέτρεψε, σ’ αυτό το χρονικό διάστημα (από 1816 – 1827), να λύσω προοδευτικά αυτό το σπουδαιότατο πρόβλημα». Και επειδή πειραματιζόμενος είδε, κατά τον Βυθούλκα, το «θαύμα», θα πρέπει πλέον οι οπαδοί του…. «να βγουν και να κηρύξουν το Ευαγγέλιο της Ομοιοπαθητικής».

Ο Διαμαντίδης, τον αναφέρει, και αυτός, ως «βαθειά θρησκευόμενο και μεγάλο γνώστη των χριστιανικών γραφών»[4]. Για τους παράγοντες όμως της Εκκλησίας υπήρξε Μασόνος και τα βιβλία του για την ομοιοπαθητική τα εισήγαγε στην Ελλάδα το βιβλιοπωλείο «Πύρινος Κόσμος»[17]. Είναι η πηγή των βιβλίων της ομοιοπαθητικής.

2. Ο W.H. Schwartz, ιατρός αυτός, σε Παγκόσμιο Συνέδριο Ομοιοπαθητικής στις Η.Π.Α., εδήλωσε ότι: «Η Ομοιοπαθητική δεν επιδρά μόνο στη φυσική, αλλά και στην πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Βοηθά και στο να εξαλειφθεί το κακό από τον άνθρωπο, δημιουργώντας αρμονικές συνθήκες στον οργανισμό…. αλλά και τον κόσμο ολόκληρο, για την πνευματική του τελείωση»[3]. Για «τελειοποίηση της ανθρωπότητας με την ομοιοπαθητική» μιλά και ο Winer,… με την οποία θα «εισρεύσει η πνευματική και ουράνια ενέργεια» στον κόσμο[33].

3. Ο Kent έλεγε ότι: «ο άνθρωπος, με το να σκέπτεται και να δεχθεί το κακό, προετοιμάζει το σώμα του στο να δεχθεί την ασθένεια»[1]. Χρησιμοποιούν δε οι ομοιοπαθητικοί στα βιβλία τους [4] και το αγιογραφικό: «Τα οψώνια της αμαρτίας, θάνατος» (Ρωμ.6, σ.23).

4. Ο «Καθηγητής της Ομοιοπαθητικής» σε πολλά πανεπιστήμια του κόσμου Σπ. Διαμαντίδης, γράφει στο βιβλίο του: Ο όρος μεταφυσικό, για τα διάφορα φαινόμενα, ευδοκίμησε στα σκοτεινά χρόνια του μεσαίωνα, ενώ η σημερινή επιστήμη έριξε φως στα μεταφυσικά φαινόμενα και, πολύ συχνά, τα κατέγραψε και τα μέτρησε[4]. Μετά από αυτά όμως, είναι αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι αυτός ο ίδιος (πολυσυζητημένος μάλιστα τελευταίως για πολλά, τα οποία είδαν το φως της δημοσιότητας από τον Μάιο του 1995 και εξής), διαθέτει κεφάλαιο ολόκληρο στο βιβλίο του «Ομοιοπαθητική Ιατρική» με τίτλο: «Αναφορές στην Ορθόδοξη Χριστιανική Θρησκεία»[4]. Αναφέρεται σε Αγίους της Εκκλησίας, στον Απόστολο Παύλο, ακόμη και στον Ιησού Χριστό! Είναι, όπως γράφει, «γνωστός και ο ομοιοπαθητικός τρόπος αντιμετώπισης των ανθρώπων από τον Απόστολο Παύλο»! Αναφέρει δε το: .. «εγενόμην τοις Ιουδαίοις Ιουδαίος… τοις ασθενέσιν ως ασθενής, ίνα τους ασθενείς κερδήσω ۠ τοις πάσι γέγονα τα πάντα, ίνα πάντως τινάς σώσω» (Α’ Κορ. 9, 20-23). Αντιγράφοντας και τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, θεωρεί…. τον Ιησού Χριστό ως ομοιοπαθητικώς ενεργούντα [!], όταν: «…δια της πτωχείας του Θείου Λόγου ιατρεύθη η ιδική μας πτωχεία, δια του πάθους αυτού ιατρεύθησαν τα πάθη ημών, δια του θανάτου ο ιδικός μας θάνατος και δια της αυτού φθοράς, η ιδική μας εθεραπεύθη φθορά». Ομοιοπαθητικό δηλαδή και το «…θανάτω θάνατον πατήσας»! Και το «ώσπερ πελεκάν, τετρωμένος την πλευράν σου, Λόγε, σους θανόντας παίδας εζώωσας, επιστάξας ζωτικούς αυτοίς κρουνούς», των εγκωμίων της Μεγάλης Παρασκευής,…. χρησιμοποιώντας τα, όπως νομίζουν ότι τους «εξυπηρετούν»! Είναι δε αξιοσημείωτο το γεγονός ότι, όπως αναφέρει ο Διαμαντίδης στην «Εισαγωγή» του βιβλίου του[4], «τα ομοιοπαθητικά μονοπάτια της Ορθόδοξης Χριστιανικής Παράδοσης, του τα υπέδειξε ο κληρικός Ε.Κ.» (γράφει ολόκληρο το όνομά του), τον οποίο και θερμώς ευχαριστεί!

Πώς, αλήθεια, ο ομοιοπαθητικός αυτός συγγραφέας, ύστερα από τα «μεταφυσικά του μεσαίωνα», βρέθηκε να ανακαλύπτει… προδρόμους της Ομοιοπαθητικής μεταξύ των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας αλλά και στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και στη θυσία Του επί του Σταυρού! Πρόκειται για μεταστροφή πεποιθήσεων ή για «χρησιμοποίηση» της πίστεως προς άλλες επιδιώξεις;

5. Ο ομοιοπαθητικός γιατρός Παναγιώτης – Σωκράτης Λουμάκης[18], εξ αφορμής άρθρου μου στο περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία»[19], έγραψε σ’ αυτό τα εξής: «Υπάρχει αξιοσημείωτη ομοιότητα ανάμεσα στη θεραπευτική αρχή της Ομοιοπαθητικής και στον τρόπο, στη μέθοδο που ο Θεός επέλεξε για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους, να νικήσει δηλαδή τον θάνατο με τον θάνατο, να διαλύσει την φθορά με τη φθορά κ.λ.π. και - όπως συνεχίζει η επιστολή - … ο Θεός θέσπισε τον ομοιοπαθητικό νόμο ως συμβολισμό και απεικόνιση της βαθύτερης πνευματικής πραγματικότητας την οποία εγκαινίασε με τον Θάνατο και την Ανάστασή Του, με σκοπό τη σωτηρία μας»!

Δικαιούται, ύστερα από αυτά, να σκεφθεί κανείς: να θέλει άραγε τον Θεό και ως … ιδρυτή και θεμελιωτή της Ομοιοπαθητικής;

Μελετώντας κανείς τα μεταφυσικά των ομοιοπαθητικών, ανακαλύπτει και άλλα ενδιαφέροντα, πολλά δε και περίεργα:

α) «Η ψυχή – λένε – είναι μια φυσική οντότητα, η οποία ερευνάται από την επιστήμη, και καθημερινά προστίθενται καινούρια στοιχεία στη γνώση γύρω από αυτήν». Θεωρούν την ψυχή ως μια «ενεργειακή οντότητα… ένα είδος ενέργειας, από την οποία προέρχεται ο νους και το σώμα, με τη μεγαλύτερη στον νου και τη μεγίστη στο σώμα συμπύκνωση της ενέργειας». Και θα «πρέπει – λένε – να κινητοποιηθεί η ψυχική λογική για να κινητοποιήσει το… ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού»[4]. Προφανώς, πρόκειται για ιδιόμορφη αντίληψη περί ψυχής, δικής τους… εμπνεύσεως!

β) Πολλά τα «Μετά τα Φυσικά» παράδοξα της Ομοιοπαθητικής, στα οποία θα πρέπει να προστεθεί και η αντίληψή τους περί της «εξωτερικής εκείνης ζωτικής δύναμης», ή της «αδιευκρινίστου φύσεως, υπεύθυνης όμως, δύναμης» η οποία ρυθμίζει και την κίνηση των ουρανίων σωμάτων, τους γαλαξίες, το σύμπαν γενικά. Δεν υπάρχει κύτταρο (γράφει ο Kent[1]) στον ανθρώπινο οργανισμό που να μην  έχει την βούληση του, την νόησή του, την ψυχική ουσία του και την υλική ουσία του από την «απλή ουσία». Ο οποίος, ερμηνεύοντας την 9η παράγραφο του Hahnemann και αναλύοντας αυτή την «απλή ουσία», εξηγεί περί αυτής ότι, πρόκειται για «δυναμική ουσία που είναι προικισμένη με νοημοσύνη και κρατά σε τάξη τα πάντα, με συνεχή «εισροή» της από το πρώτο έως το τελευταίο πράγμα, και μέσα στον άνθρωπο, ως μια άυλη ζωτική αρχή ή απλή ενέργεια, που όμως δεν είναι ενέργεια, (σ.σ. τότε, τι είναι;), δίνοντας και νόηση και πνεύμα στα υλικά πράγματα, αφού μπαίνει παντού, και στα φάρμακά τους που τα ζωογονεί και σε κάθε υλικό σώμα[1]. Με την «απλή ουσία» όλα βρίσκονται σε αρμονία˙ και συνεχίζει: από αυτήν πηγάζει και ο συντονισμός «ώστε όλα να βρίσκονται σε τάξη μέσα στο σύμπαν, με την επενέργεια της «συμπαντικής» αυτής ουσίας, που τίποτε δεν μπορεί να την αλλάξει. «Αυτό το χάρισμα το έχει η Υπέρτατη Δύναμη, από την οποία ρέει συνεχώς ενέργεια από την πρωταρχική ουσία ως τα έσχατα, ώστε να τελειοποιούνται» (κατ’ ακριβή αντιγραφή από την σ. 63) [1], όμως «χωρίς καμμία σχέση με τον Θεό, με το Πνεύμα ή με τη Θεολογία», όπως αυτά τα γνωρίζουμε.

Τότε, όμως, με τι έχει σχέση αυτή η ζωτική δύναμη ενός υπερβατικού κόσμου[17],  «η προερχόμενη από κάποιο ενεργειακό πεδίο με ευρύτερη ενεργειακή δύναμη, η οποία διαπερνά και τα κύτταρα όλου του ανθρώπου»;[1,3,7β,8] Όλων αυτών, αξίζει μια στοιχειώδης, έστω, διερεύνηση.

16. Έχει σχέση με Ανατολικές Θρησκείες;

Υπάρχει, γράφει ο Γ. Βυθούλκας, μια διαρκής ροή ενεργείας ανάμεσα στον άνθρωπο και στο «κοσμικό» ή «συμπαντικό» περιβάλλον, διαμέσου της ικανότητάς του να ανταλάσσει ενέργεια μ’ αυτό. Ο καθένας μας, κατ’ αυτόν, αποτελεί μια συσκευή που δέχεται και αποκρυπτογραφεί κοσμικά ενεργειακά κύματα, από τα οποία εξαρτάται η ύπαρξή μας και μάλιστα από την ικανότητά μας να ανταλλάσσουμε ελεύθερα ενέργεια με το περιβάλλον. Σ’ αυτή τη διαδικασία, παρεμβαίνει ο ομοιοπαθητικός θεραπευτής, ο οποίος πρέπει να είναι πολύ καλά καταρτισμένος, ώστε να βοηθήσει τον θεραπευόμενο να αποκτήσει αυτογνωσία και να εξαρθεί σε «απελευθέρωση» από τον εαυτό του. Για ν’ ανοίξει μ’ αυτόν τον τρόπο την ύπαρξή του στην επίδραση του «κοσμικού» (ή συμπαντικού) πεδίου και στην αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή. Διότι τότε είναι που συντονίζονται οι συχνότητες, επιτυγχάνεται η συνήχηση και η καλύτερη δυνατή ποιότητα των δονήσεων. Για την όλη αυτή διεργασία, ο ομοιοπαθητικός γιατρός συμπαρίσταται ως ένας «πνευματικώς μυημένος» συντονιστής. Όλα αυτά, όμως, δεν σας θυμίζουν και ρόλο «ιερέως» (κάποιου είδους ιερατείου) ως ενδιάμεσου ή ενός «μέντιουμ», για τη μεταβίβαση (όχι «Θείας Χάριτος» βεβαίως, αλλά) της «κοσμικής» ενέργειας του σύμπαντος («συμπαντικής»), αλλά και «παγκόσμιας συνείδησης»;

Όλη αυτή η διεργασία – λένε – (για να επανέλθουμε στο θέμα), «προϋποθέτει τη βίωση του θεραπευτή μέσα από διάφορες τεχνικές, παραδοσιακές και νέες, τις οποίες ο δυτικός θεραπευτής φαίνεται να αγνοεί». «Οι ενεργειακές δε τεχνικές, όπως η Ομοιοπαθητική, ο Βελονισμός, τα μασάζ, η Οστεοπαθητική, η κινησιολογία, οι Ραϊχικές τεχνικές, οι αναπνοές, το Τάι – chi, ο διαλογισμός, η Yoga, η Gestalt, νέες ψυχοθεραπευτικές τεχνικές του Maslow, του Groff, η Βιοενεργειακή, κ.α. (κατά τους ομοιοπαθητικούς, που δίνουν τη βεβαίωση, πως τα φαινόμενα όπως ο μαγνητισμός, η ακτινοβολία, η διαίσθηση του θεραπευτή, είναι γεγονότα αντικειμενικά) [7β] είναι οι χαρακτηριζόμενες και ως «νεο-εποχίτικες» θεραπευτικές, περί των οποίων στο επόμενο κεφάλαιο υπάρχει σχετικός σχολιασμός.

«Ο θεραπευτής θα πρέπει να κατανοήσει, ότι αποτελεί απλά έναν αγωγό, που μέσα από τη σύνδεσή του με τον άρρωστο, κινητοποιεί την θεραπευτική δύναμη της ζωής. Αυτό δε διότι, κατά την Κινεζική σκέψη του Τάο…. αν δεν συμπεριφερθούν κατά τον (απόλυτα σε κάθε περίπτωση) συγκεκριμένο τρόπο, θα διαταράξουν τις σχέσεις.  Και γι’ αυτό απαιτείται ως προϋπόθεση να έχει ασκηθεί ο ομοιοπαθητικός θεραπευτής στην εσωτερική ακρόαση (Γ. Βυθούλκας), για να μπορεί να βλέπει τον άρρωστο…. σαν ον που έχει ατομική και παγκόσμια συνείδηση…. «ώστε μέσα από την άσκηση να μπορεί να βιώνει όλο εκείνο το φάσμα των συναισθημάτων, που κλιμακώνεται από τη γαλήνη μέχρι την έκσταση»[7β].

Ο Γ. Βυθούλκας, στη Νέα Διάσταση της Ιατρικής, θέτει το ερώτημα: Είναι η ομοιοπαθητική ένα τελεολογικό σύστημα για την εξιλέωση του ατόμου από το Προπατορικό Αμάρτημα;

Και απαντά ο ίδιος ως εξής: «Προφανώς η ομοιοπαθητική δεν είναι για όλους σ’ αυτό το σύγχρονο κόσμο,…. αλλά για εκείνους που αισθάνονται μια βαθιά και επιτακτική ανάγκη να γνωρίσουν τον εαυτό τους, να αντιμετωπίσουν τις αδυναμίες τους και να τις ξεπεράσουν…. Αλλού δε προσθέτει: «Όταν ο ασθενής μάθει ότι οι διαταραχές της υγείας του αντικατοπτρίζονται και στη συνειδητότητά του, μπορεί καθώς προχωρεί η αγωγή του να συνεχίσει να παρακολουθεί την εσωτερική του κατάσταση και να μάθει μ’ αυτό τον τρόπο να έρχεται σε επαφή με την θεραπευτική ενέργεια της ζωτικής δύναμης, όπως ακριβώς οι γιόγκι μαθαίνουν να ελέγχουν τις “ακούσιες” διαδικασίες στο σώμα τους…. Με τον διαλογισμό και την αυτοσυγκέντρωση, [συνεχίζει],  μπορεί και μάλιστα σχετικά αιφνίδια, να εισέλθει σε μια νέα κατάσταση συνείδησης ή ακόμη και υπερσυνείδησης». Οπότε και η καλή συμπαντική ενέργεια ρέει ανεμπόδιστα για την…. «Τελείωσή» του, που είναι μια διαδικασία, μέσα από την οποία εξελίσσεται ολοένα και περισσότερο στο πνευματικό και το ψυχικό επίπεδο, πλησιάζοντας συνεχώς ολοκληρωμένα πρότυπα, όπως τα Θεία πρότυπα .

17. Επιστρατεύουν και τα….. όνειρα;

Τα όνειρα, κατά τον Γ. Βυθούλκα, είναι είτε συμβολικά είτε προφητικά… και λειτουργούν, ώστε να καθαίρουν τη «συσκευή» για να μπορεί η «συμπαντική» ενέργεια, σε μια διαρκή ροή, να την διαπεράσει χωρίς να συναντήσει τα εμπόδια, που έχουν δημιουργηθεί κατά την περίοδο της εγρήγορσης. Αυτό, δε, γίνεται επειδή στον ύπνο «κολυμπάμε σε μια διαχεόμενη θάλασσα λεπτής ενέργειας». «Και θα πρέπει να μπορούμε με την αυτοΰπνωση να βγούμε από τον εαυτό μας, σε κατάσταση μάλιστα εκστασιασμού, ώστε να ερχόμαστε σε επικοινωνία άμεση με την συμπαντική αυτή ενέργεια, η οποία ελευθερώνει, λυτρώνει, αποκαλύπτοντας την Αλήθεια» (με το άλφα και πάλι κεφαλαίο). Και συνεχίζει: «Σε τέτοιες καταστάσεις, ανοίγει η ύπαρξη στην επίδραση του κοσμικού ή συμπαντικού πεδίου για αποτελεσματικότερη θεραπευτική αγωγή. Εδώ, επομένως, γίνεται συνδυασμός του διαλογισμού (γιόγκα) με την Ταοϊκή φιλοσοφία, για αρμονική συνεργασία, και την εμφάνιση, με τον συγκερασμό Ομοιοπαθητικής και Ταοϊσμού, ενός νέου τύπου ανθρώπου[8,24].

Ύστερα από αυτά, εντυπωσιάζει η αναφορά και μάλιστα από τον Γ. Βυθούλκα, προς τον οποίο παραλληλίζεται και ο Winer[33], στην ποικιλία των ονομάτων, υπό τα οποία φέρεται η «κοσμική» ή «συμπαντική» αυτή ενέργεια, κατά συνέπεια δε, και οι σχέσεις τους με την Ομοιοπαθητική:

Πράνα, από τους Ινδουιστές,

Θεραπευτική Δύναμη, από τον Ιπποκράτη,

Magnale, (Ειδαίον), από τον Παράκελσο,

Alcahest, από τον Βαν Χέλμοτ,

Αστρικό Φως, από τους Καββαλιστές,

Azorth, από τους Αλχημιστές,

Spiritus, από τον Fludd,

Οσμική Δύναμη, από τον Ράϊχενμπαχ,

Ζωικός Μαγνητισμός, από τον Μέσμερ,

Αιθερική Ενέργεια ή Βιοενέργεια, από τους μυστικιστές,

Ζωτική ενέργεια ή Ζωική Δύναμη, από τους Βιταλιστές (σ.σ. και Ομοιοπαθητικούς),

Οργόνη, από τον Ράϊχ,….. και άλλα, και άλλα.

Όλα αυτά ενεργούν με την «κοσμική» ή «συμπαντική» (δύο έννοιες ταυτόσημες) ενεργειακή δύναμη, η οποία μπαίνει με διαρκή ροή παντού, είναι πανταχού παρούσα ως η «άπειρη σοφία της Φύσης», αλλά δεν είναι ο προσωπικός Θεός. Αναγνωρίζεται επομένως ως θεότητα η Φύση,  με μια «πανθεϊστική» αντίληψη, η οποία «σκέπτεται», διαθέτει «σοφία» -και μάλιστα «άπειρη»- και είναι, μαζί με τόσα άλλα, και η «ενεργειακή θεραπευτική δύναμη». Έχουν άδικο λοιπόν όσοι αναγνωρίζουν στην Ομοιοπαθητική τα χαρακτηριστικά μιας ειδωλολατρίας της Φύσεως και ενός Παγανισμού, ή Ειδωλολατρικού Πανθεϊσμού;

18. Από μια Εκκλησιαστική Ημερίδα.

Σε πρόσφατη Θεολογική και Ιατρική Ημερίδα, με θέμα: «Η παραϊατρική δράση της Νέας Εποχής υπό το φως της Ορθοδοξίας και της Ιατρικής», από την Ιερά Μητρόπολη Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου, την 31 Μαρτίου 1996 [20], έγιναν ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις σχετικά με τις «ολιστικές θεραπευτικές μεθόδους,  μεταξύ των οποίων και η Ομοιοπαθητική[21,22,23]. Από τα πρακτικά της Ημερίδας, αντιγράφονται μερικά αποσπάσματα, από δύο εισηγήσεις:

1. Του ιερομόναχου Αρτεμίου Γρηγοριάτη (και «αριστούχου» Χημικού Πανεπιστημίου Αθηνών), με θέμα: «Ολιστική Ιατρική»[21], (υπό τις ευλογίες του Ηγουμένου της Μονής Γρηγορίου του Αγίου Όρους, Αρχιμανδρίτου π. Γεωργίου Καψάνη). Είπε μεταξύ άλλων: …. «Στο ολιστικό μοντέλο φαίνονται όλα γλαφυρά και όμορφα…. …..Πρόκειται για ένα παγανιστικό κίνημα…. Στους “νέο-εποχίτες”, όπως και για τους ανατολικούς λαούς, ο Θεός ταυτίζεται με τον κόσμο…Θεός είναι η “συμπαντική συνείδηση”[25]…. Ο Θεός δεν είναι ο δημιουργός, αλλά ο νους του σύμπαντος…. Συνιστούν το βιοενεργειακό μασάζ, τη χειροπρακτική, τη βοτανοθεραπεία….τη ρεφλεξολογία, την ομοιοπαθητική, τη γιόγκα, τον υπνωτισμό, τον βελονισμό, την ιριδολογία,… την χρωματοθεραπεία, την μακροβιοτική,…» και άλλα! «Όλες αυτές οι «εναλλακτικές μέθοδοι» στηρίζονται στη βασική ιδέα ότι κάθε άνθρωπος είναι φορέας της «συμπαντικής ενέργειας»[25], δηλαδή της θεότητας, σύμφωνα με τους μυστικιστές. Αυτή την ενέργεια ονόμασαν «βιοενέργεια» οι οπαδοί της «Οργονομίας»[23] του Βίλχελμ Ράϊχ και «ζωτική δύναμη» οι ομοιοπαθητικοί. Κατά συνέπεια, «ο θεραπευτής ελευθερώνει» αυτή την βιοενέργεια και ο άνθρωπος αισθάνεται… υγιής. Συγχρόνως, μιλούν για «κραδασμούς, συντονισμούς, ροή ενέργειας» κ.λπ.

Και διερωτάται κάποια στιγμή ο Μοναχός Αρτέμιος Γρηγοριάτης: «Το πρόβλημα εδώ ξεκινά από το πώς ο θεραπευτής ελευθερώνει τη βιοενέργεια. Διότι, πέρα από τον φυσικό τρόπο για την παρασκευή βοτάνων, χαπιών ή για την δακτυλοσυμπίεση ή βελονισμό ή γενικώς για κάθε θεραπεία εναλλακτική, χρησιμοποιούνται συνήθως και κάποιες φράσεις, επωδές, επικλήσεις και προσευχές. Και ασφαλώς δεν απευθύνονται στον Χριστό, ή στην Αγία Τριάδα, αλλά στην “συμπαντική ενέργεια”». Προσθέτει και το ερώτημα: «Τι άλλο μπορεί να χαρακτηρισθεί αυτό, παρά εισαγωγή στον μυστικισμό και στην πολυθεΐα;» Για να καταλήξει: «Κόσμος χωρίς τον Λόγο Χριστό, είναι τεμαχισμένος, διότι τίποτε άλλο δεν συνδέει τα όντα σε μια καθολική και έλλογη ενότητα, σε μια “ολιστική ” ενότητα!... Οι άγιοι πατέρες με κέντρο τον Χριστό ήσαν ολιστικοί, ήσαν πανεπιστήμονες…. Στην Ορθοδοξία, δεν υπάρχει καμιά συμπαντική ενέργεια μέσα στη φύση, καμμιά παγκόσμια συνείδηση, καμμιά “βιοενέργεια”, όπως αυτή των νεο-εποχιτών. Υπάρχουν οι άκτιστες ενέργειες του Θεού».

2. Ο παιδοψυχίατρος Αρχιμανδρίτης π. Αντώνιος Στυλιανάκης [22], στην εισήγησή του με θέμα: «Ψυχολογική θεώρηση των εναλλακτικών θεραπειών», απήντησε στα εξής τρία ερωτήματα: «α) τι είναι αυτό που κάνει σήμερα τους ανθρώπους να απευθύνονται ολοένα και περισότερο στην εναλλακτική θεραπευτική, β) αν είναι δυνατόν να εξηγηθούν, ψυχολογικά, θεραπείες στο χώρο αυτό και, γ) αν ένας χριστιανός μπορεί να δοκιμάζει χωρίς κίνδυνο τις θεραπείες αυτές. Συνοψίζοντας τις απαντήσεις, προκύπτουν τα εξής από την εισήγησή του:

α) Μια κατηγορία ανθρώπων που απευθύνονται στους εναλλακτικούς, είναι απογοητευμένοι από την κατάσταση της ασθένειας και πιστεύουν ότι τα περιθώρια βοήθειας στην ιατρική είναι πολύ στενά. Μελετώντας κανείς τις θεωρίες και τις επαγγελίες των θεραπειών αυτών διαπιστώνει ότι : 1ον) απευθύνονται, όπως λένε, σε ολόκληρο τον άνθρωπο (ολιστική θεώρηση) σαν σώμα, νου και ψυχή. Τι αντίκτυπο όμως μπορεί να έχει [ερωτά], στο ευρύ κοινό η ιδέα ότι μπορεί μια κάψουλα να θεραπεύσει και την ψυχή, αφού η θεραπεία είναι ολιστική; Μιλάμε δηλαδή – αποφαίνεται – για μια δαιμονική, εφεύρεση πρώτης γραμμής!

Προσθέτει δε: μιλάνε για δυνάμεις, που ουσιαστικά κάνουν θαύματα, είτε αυτές προέρχονται από το σύμπαν (Κοσμική δύναμη) είτε από τον άνθρωπο (ζωτική δύναμη). Και γιατί να μην είναι δυναμοποιημένο και το νερό που πέφτει φυσικά από τους καταρράκτες…;  Παρακάμπτοντας δε όπως είπε, «τον αποκρυφισμό, που φαίνεται απροκάλυπτα σε πολλές περιπτώσεις», επικεντρώθηκε στην ομοιοπαθητική περισσότερο, «επειδή φαίνεται η πιο αθώα και έχει ευρεία διάδοση, ασκείται από γιατρούς και δεν έχει ανάγκη από άλλα πιστοποιητικά για να δράσει ανενόχλητα». Επιγραμματικά αποφάνθηκε: «Η ομοιοπαθητική είναι κομπογιαννιτισμός με λίγα στοιχεία ιατρικής ή ψυχιατρικής ή υποβολής». Αρκεί πάντως, προσέθεσε, να σκεφθούμε ότι ο κ. Γ. Βυθούλκας, θεμελιωτής της ομοιοπαθητικής στην Ελλάδα, δεν γνώριζε καθόλου ιατρική αφού υπήρξε πολιτικός υπομηχανικός. Ανέφερε παραδείγματα της συμπεριφοράς αρρώστων, που ζητούν στο φάρμακο την «μαγική» λύση και υπενθύμισε το «ιαματικό νερό του Καματερού», που θεράπευε ακόμη και καρκίνους, για να πει ότι «με παρόμοιο τρόπο δρα συνήθως και το ομοιοπαθητικό φάρμακο». Και επεσήμανε: «κατά βάθος μερικοί το ξέρουν, θέλουν όμως να πιστεύουν στη θεραπεία με το “μαγικό” φάρμακο, απωθώντας τα άλλα προβλήματα, και τα ψυχολογικά, που έχουν». Διότι «πιο εύκολο είναι να καταπιείς μια κάψουλα, παρά να μιλήσεις για τραυματικές εμπειρίες πρόσφατες ή και παιδικές. Το πρώτο θα σε κάνει έναν ικανοποιητικό πελάτη της εναλλακτικής θεραπευτικής». «Έτσι  [προσέθεσε] ο ομοιοπαθητικός γίνεται άθελά του και ψυχίατρος και υποτίθεται, ότι θεραπεύει «πάσαν νόσον», φοβίες, κατάθλιψη, νευρώσεις, κ.λπ. έστω και αν δεν ειδικεύθηκε σε καμμία ειδικότητα της ιατρικής! Αυτό είναι αρκετά παράδοξο  [συνόψισε ] αν το καλοσκεφτεί κανείς!»

Επανερχόμενος στην δήθεν «ολιστική» αντιμετώπιση του ανθρώπου, έθεσε το εξής ερώτημα: «Πέστε μου τώρα εσείς αν, και άθελά του ακόμη, ο άνθρωπος δεν μπαίνει σιγά-σιγά σε ένα αποκρυφιστικό κανάλι, έστω και αν ο γιατρός του είναι Χριστιανός Ορθόδοξος». Και, αφού ανέφερε συγκεκριμένες περιπτώσεις κατέληξε: «Να και γιατί η εξάσκηση της νέας ιατρικής (αντι-ιατρικής θα την έλεγα) δεν είναι ακίνδυνη, όπως χαίρονται να διαδίδουν,….και δεν αρκεί να λες ότι βλέπεις συνολικά τον άνθρωπο πρέπει να ξέρεις κιόλας να το κάνεις, και η εναλλακτική θεραπευτική δεν μπορεί να το κάνει, απλά διότι δεν ξέρει!.... Αν διαβάσει κανείς τα ομοιοπαθητικά κείμενα, θα βρει περισσότερη θεωρία και δόγματα, παρά επιστήμη».

«Το φαινόμενο της ομοιοπαθητικής – συνέχισε ο πατήρ Αντώνιος Στυλιανάκης – έχει και πνευματικές επιπτώσεις από τη στιγμή που ο χριστιανός γνωρίζει ή απλά υποψιάζεται ότι παίρνει νεράκι δυναμοποιημένο – ταρακουνημένο, αντί για φάρμακο, και περιμένει από κάποια μυστηριώδη “δυναμοποίηση” να του δώσει τη θεραπεία. Ξέρω, είπε, ότι στο σημείο αυτό ίσως αγανακτήσουν μερικοί, λέγοντας ότι εμείς πήγαμε στην ομοιοπαθητική αλλά δεν σκεφθήκαμε έτσι…. οπότε, όπως τόνισε, εδώ είναι η μεγάλη παγίδα, που νομίζω δεν την είδαν και αρκετοί πνευματικοί, που ενθαρρύνουν τα τέκνα τους προς την ομοιοπαθητική, παρασυρόμενοι από το ανθρωπιστικό της προσωπείο». Επειδή δε αναφέρονται και «επώνυμοι» γέροντες, ως υπέρ της Ομοιοπαθητικής, ο πατήρ Αντώνιος παρέθεσε στην εισήγησή του τα εξής:

«Πριν λίγους μήνες ήμουν στο Άγιον Όρος και με ικανοποίηση έμαθα από αξιόπιστο μοναχό, επιστήμονα, ότι και ο γέρων Παΐσιος χαρακτήριζε τα ομοιοπαθητικά φάρμακα σαν δαιμονικό υποκατάστατο του αγιασμού και δεν δέχονταν αυτού του είδους θεραπείες.»

Επίσης, ανέφερε,  «είναι χαρακτηριστικό, ότι και ο άγιος γέρων Πορφύριος, δεχόταν μόνο την κλασική ιατρική και όχι τις λεγόμενες εναλλακτικές θεραπείες». Προσέθεσε δε : «τα λέω αυτά επειδή συχνά χρησιμοποιείται το επιχείρημα ότι και το Άγιον Όρος δέχεται την ομοιοπαθητική».

Ο πατήρ Αρτέμιος Γρηγοριάτης, στη δευτερολογία του, είπε και τα εξής: κάποιο πνευματικοπαίδι του, συμβουλεύθηκε τον γέροντα Πορφύριο, για το αν θα έπρεπε να ακολουθήσει η γυναίκα του την μέθοδο της ομοιοπαθητικής και η απάντησή του ήταν: «Όχι. Να μην πάτε σ’ αυτούς. Διότι θα της δώσουν κάποια ύποπτα χάπια. Τα μεν μικρά χάπια, είναι ακίνδυνα. Όμως το μεγάλο χάπι, που θα της δώσουν, είναι παραγγελία από εργοστάσιο της Ολλανδίας και έχει διαβαστεί από μάγους.

19. Επίλογος

Για την ιατρική, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου, λόγω του αυτεξουσίου και του δικαιώματος της αυτοδιαθέσεως, να ακολουθεί τη θεραπευτική μέθοδο της επιλογής του. Ουδείς ψόγος. Όμως:

1. Η Ομοιοπαθητική δεν ικανοποιεί τους όρους και τις προϋποθέσεις για να μπορεί να χαρακτηρισθεί ως Θετική Επιστήμη, όπως είναι η Ιατρική. Κάνει, επομένως, εκμετάλλευση της ιατρικής ιδιότητας, αλλά και αντιποίηση, όταν εφαρμόζεται, όπως και γίνεται, από ανθρώπους που δεν εσπούδασαν, δεν είναι, και «δεν χρειάζεται» όπως γράφουν, να είναι γιατροί[1,3,4,8]. Προσελκύει όμως μεταξύ των ευπίστων, που και εύκολα αυθυποβάλλονται ή εκείνων οι οποίοι φοβούνται τα φάρμακα ή έχουν παράπονα από την κλασική ιατρική, και πείθονται από τις άνετα προσφερόμενες υποσχέσεις, με το «χαμόγελο» της αυτοπεποιθήσεως, όπως κάποιοι τους περιγράφουν.

2. Παραμένει βεβαίως η ομοιοπαθητική μια αναπόδεικτη θεωρία, βασισμένη στην αυταπάτη του Hahnemann περί των «ομοίων», και στη «δυναμοποίηση» - φάντασμα του «μηδενός» της ομοιοπαθητικής ουσίας που, μετά τις τόσες αραιώσεις, δεν έχει μείνει ούτε μόριο από αυτήν στο μείγμα ή στο διάλυμα – μια δεύτερη αυταπάτη, αυτό. Με την «μυστηριώδη» όμως αυτή δυναμοποίηση, απελευθερώνεται, τάχα, η «εξωτερική ενεργειακή δύναμη», για να επιδράσει ως «μαγική ιαματική ενέργεια», (όπως ο ίδιος ο Hahnemann την χαρακτηρίζει) στην «εσωτερική ενεργειακή ζωτική δύναμη», που είναι η «βιοενέργεια», δηλαδή, μέρος της «Συμπαντικής Ενέργειας», κατά τους «Νέο-Εποχίτες», (χωρίς δε ουδεμία σχέση με τη σημασία που η επιστήμη της Βιολογίας, δίνει στον όρο αυτόν). Έχει όμως σχέση με τα «γιν» και τα «γιανγκ» του «Ταοϊσμού», στην προσπάθεια για την επίτευξη μιας «δυναμικής εξισορρόπησης» μεταξύ των δύο αυτών «δυναμικών»[25].

3. Η Ομοιοπαθητική όμως, δεν ευσταθεί ούτε και ως Φιλοσοφία, επειδή της λείπει «η ορθή χρήση της λογικής», μαζί με τα τόσα άλλα.

4. Η Ομοιοπαθητική, με τις περίεργες «ολιστικές» της θεωρίες, έχει προχωρήσει ακόμη περισσότερο και, εκ των πραγμάτων, έχει μεταφυσικές προεκτάσεις, έστω και αν οι ασχολούμενοι με αυτήν τις αρνούνται ή οι προσφεύγοντες στην ομοιοπαθητική δεν τις γνωρίζουν ή δεν τις αντιλαμβάνονται. Διότι θεμελιώνεται στη λειτουργία μιας Παγκόσμιας Υπερβατικής Ενεργειακής Δυνάμεως, η οποία, σύμφωνα με τις «ολιστικές» αντιλήψεις: α) κινεί το Σύμπαν και «διαπερνά τα κύτταρα όλου του οργανισμού του ανθρώπου», β) μπαίνει και μένει «κρυμμένη» και αποκοιμισμένη» (η ενεργειακή αυτή «ζωτική δύναμη»), σε ουσίες από τις οποίες, γ) «απελευθερώνεται με την ενεργοποίηση» οπότε, δ) συντελείται το θεραπευτικό «θαύμα» με την «μυστηριώδη» και για τους ίδιους, και «μαγική» κατά τον Hahnemann, αυτή «δύναμη», που εξακολουθεί να αποτελεί και γι’ αυτούς το «μεγάλο επιστημονικό παράδοξο», ε) ενεργεί ως δύναμη του «καλού» η «εξωτερική αυτή ζωτική δύναμη», αποκαθιστώντας την διαταραγμένη «εσωτερική ζωική δύναμη», που είναι το «μίασμα», το «κακό», η αρρώστια, και στ) «βοηθά στο να εξαλειφθεί το κακό από τον άνθρωπο και στην πνευματική τελείωση του κόσμου»…

Ένας γιατρός, επομένως, δικαιούται, αλλά και υποχρεούται, να διερωτηθεί: Τι, τέλος πάντων, είναι η «ομοιπαθητική;»[19,26]. Να προχωρήσει δε, ως ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, ακόμη περισσότερο και να θέλει να βρει απάντηση επί των εξής:

1. Τα της ομοιοπαθητικής, θυμίζουν κάπως θρησκείες των δυνάμεων του «Καλού» και του «Κακού», του «Φωτός» ή του «Ηλίου» από το ένα μέρος, και του «Σκότους» από το άλλο, ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους, ώστε να την χαρακτηρίζουν κάποιοι ως «Μανιχαϊσμό». Άλλοι την βλέπουν ως «Παγανισμό» (ειδωλολατρία), ενώ άλλοι ως «Αποκρυφισμό», επειδή και στα λεξικά ακόμη, η έννοιά της αναφέρεται ως: η ασχολία περί τας αποκρύφους δυνάμεις και της φύσεως και του πνεύματος, «απόκρυφος» δε ο από των άλλων κεκρυμμένος, ο τηρούμενος μυστικός, ώστε με τα τόσα «μυστικά» και «μυστηριώδη»  και «αποκεκρυμμένα» της «ενεργειακής δυνάμεως» στα ομοιοπαθητικά φάρμακα, θα έπρεπε να χαρακτηρισθεί η ομοιοπαθητική και «Αποκρυφισμός» και «Μυστικισμός». Μάλιστα δε Ανατολικός Μυστικισμός, πανθεϊστικών αντιλήψεων, ο οποίος εισάγεται από τους «Νεο-Εποχίτες» στην Επιστήμη[21,23,25,27], συνάμα προσφέροντας και το ανάλογο φιλοσοφικό πλαίσιο από τον Βουδισμό, τον Ινδουισμό και τον Ταοϊσμό. [21,24,25] Και  το ερώτημα: Τι είναι η Ομοιοπαθητική, από όλα αυτά;

2. Γιατί, όμως, και οι τόσες αναφορές σε Αγίους[4] και Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας; Πρόκειται για παρερμηνείες απλώς ή παρανοήσεις των κειμένων, ή μήπως υποκρύπτουν και κάποιες…. «σκοπιμότητες»;

3. Είναι μεν παιδαριώδης η διατύπωση, ότι «ο Θεός θέσπισε τον ομοιοπαθητικό νόμο». Μήπως όμως μετεξελίσσεται η ομοιοπαθητική και σε….Θρησκεία; Ιδρυτής της τότε θα ετίθετο ο Χριστός και πρωταπόστολος ο…. Hahnemann. «Βλάσφημο» θα πει κανείς ۠ και πολύ δικαιολογημένα. Ίσως όμως και…. «θράσος» τους. Μήπως ο Χάμπαρτ (L. Ron Hubbard), την Σαηεντολογία του (Scientology – Επιστημονισμός) δεν την ανήγαγε σε «Εφηρμοσμένη Θρησκευτική Φιλοσοφία»; Με Ναούς και Εκκλησίες και θρησκευτική Ιεραρχία;

4. Είναι ευρέως διαδεδομένο, πιθανόν και σκοπίμως, ότι… «το Άγιον Όρος είναι υπέρ της Ομοιοπαθητικής». Σε ραδιοφωνικό ρεπορτάζ από τον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος, που μεταδόθηκε στην εκπομπή του πατρός Κωνσταντίνου Στρατηγοπούλου στις 27/11/1994, δύο Αγιορείτες Μοναχοί, των οποίων δεν αναφέρθηκε όνομα, είπαν ότι: «Η ομοιοπαθητική ιατρική προσιδιάζει στον Μοναχισμό, διότι προσεγγίζει περισσότερο στην Αγιορείτικη Παράδοση…. και στο Χριστιανικό και Εκκλησιαστικό στοιχείο, περισσότερο από την άλλη ιατρική». (Προς επίρρωση δε, ανέφεραν και την περίπτωση του γέροντα τους, ο οποίος…. έγινε γρήγορα και τελείως καλά με την ομοιοπαθητική). Ατύχως, δεν ακούσθηκαν κατά την ανωτέρω εκπομπή (ενώ είχαν καταγραφεί) οι απόψεις των άλλων μοναχών. Νομίζω όμως ότι, επ’ αυτού, είναι αρκετά τα όσα αναφέρθηκαν στο προηγούμενο κεφάλαιο[21,22], για το Άγιον Όρος, για τον Πατέρα Παΐσιο και για τον Πατέρα Πορφύριο, των οποίων τα ονόματα τόσο πολύ έχουν κακομεταχειρισθεί οι ομοιοπαθητικοί. Ειδικότερα όμως για τον Γέροντα Πορφύριο (τον οποίο είχα και εγώ την ευλογία να γνωρίζω από το 1964, σχετικά με τις θέσεις του για την ομοιοπαθητική, γράφει κάτι περισσότερο ο εκ των θεραπόντων του, επίκουρος καθηγητής καρδιολογίας, Γ. Παπαζάχος[34].

Το παρόν πόνημα εγράφη με αίσθημα ευθύνης και επίγνωση του ιατρικού καθήκοντος, για αντικειμενική παράθεση δεδομένων και μαρτυριών. Έγινε και σχολιασμός των όσων στα βιβλία εξεχόντων ομοιοπαθητικών αναγράφονται ως πεποιθήσεις των, μάλιστα δε υπό μορφήν ερωτημάτων τα περισσότερα, όπως και αλλού [19,28-30]. Για τα «επέκεινα» όμως της Επιστήμης, για τα «Μετά τα Φυσικά» της Ομοιοπαθητικής, ο ρόλος ανήκει στην Διοίκηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά και στην Ορθοδοξία γενικότερα. Και θα πρέπει, εκτός από την Ιατρική, να αναλάβει και η Εκκλησία το μερίδιο της ευθύνης, που της ανήκει, από την πρόκληση που της γίνεται εκ μέρους της Ομοιοπαθητικής. Διότι… «έκαστος εφ’ ω ετάγη»! Είναι για τους Ταγούς της Εκκλησίας και ζήτημα χρέους, να ενημερώσουν, εκείνοι, καταλλήλως τους πιστούς Της!.... για τα «επέκεινα»και τα «Μετά τα Φυσικά» της Ομοιοπαθητικής.

Εν τω μεταξύ,… «αλωνίζουν» οι της ομοιοπαθητικής, βρίσκοντας ελεύθερο πεδίο δράσεως και μεταξύ ευπίστων, σε αμειγώς ορθόδοξα  χριστιανικά έντυπα, ώστε να προβάλλουν ανέτως και από εκεί τις θέσεις τους. Μερικοί μάλιστα αναφέρονται σ’ αυτά και ως πιστά τέκνα της Εκκλησίας. Άλλοι αναφέρουν και … «Δεσποτάδες, που πάνε στην Ομοιοπαθητική» ή «πνευματικούς (ελέχθησαν και ονόματα!) που στέλνουν τα πνευματικοπαίδια τους σε γιατρούς της ομοιοπαθητικής», που είναι και «άνθρωποι της Εκκλησίας». Παρουσιάζουν δε και σε επίσημα δημοσιεύματά τους ότι…το Άγιον Όρος, κυριολεκτικώς, κατέχεται από την Ομοιοπαθητική (Βλέπε: Ορθόδοξος Τύπος, 15.3.1996. Η Εκκλησία, βεβαίως, θα κάνει επ’ αυτών ό,τι εκείνη κρίνει σωστό, προς διαφύλαξη και του κύρους της. Είναι δικό της το θέμα.

Εις ό,τι όμως αφορά την Επιστήμη της Ιατρικής, ας λεχθεί και τούτο: Όλο και συχνότερα αναφέρονται οι Ομοιοπαθητικοί σε «αλληλοσυμπλήρωση» με την άλλο-παθητική ή ετερο-παθητική ή αντι-παθητική, όπως χαρακτηρίζουν την κλασική επιστημονική ιατρική (Βλέπε και «το θέμα της ημέρας», στο Dental Forum / 21 – 1995). Στο «Νέο Μοντέλο» (…ιατρικής) το οποίο προτείνουν, είναι εμφανές ότι ασπάζονται εκθύμως τις φιλοσοφικές αντιλήψεις των «Νεο-Εποχιτών», και συμπλέουν προφανώς με τον Capra[25] στην «αλληλοσυμπλήρωση» (αντί του πολέμου και της αντιπαραθέσεως), μεταξύ των ανατολικών θρησκειών (ιδιαίτερα του Ταοϊσμού), και της δυτικής επιστήμης. Προφανώς, κάτι ανάλογο διανοούνται και για την «αλληλοσυμπλήρωση» ή την «συνύπαρξη», περί της οποίας συχνά ομιλούν. Ποιων, «πραγμάτων» όμως; Διότι: από το ένα μέρος, υπάρχει η επιστημονικώς αστήρικτη και αναπόδεικτη θεωρία της Ομοιοπαθητικής, δομημένη στην αυταπάτη του Hahnemann περί των «ομοίων», μαζί με την (και για τους ίδιους) «μυστηριώδη» (και «μέγα επιστημονικό παράδοξο») και «μαγική ιαματική ενέργεια» του «δυναμοποιημένου» φαρμάκου – φάντασμα, (δεύτερη αυτή αυταπάτη – «νόμος» του Hahnemann). Ενώ, από το άλλο μέρος στέκεται η θεμελιωμένη βήμα προς βήμα και δια των αιώνων, συνεχώς δε ανανεούμενη και αναθεωρουμένη βάσει των ανακαλύψεων και των επιτευγμάτων των συναφών επιστημών, Κλασική Επιστημονική Ιατρική! Είναι ποτέ δυνατόν μια τέτοια «θεραπευτική», του «τίποτε» της ουσίας και του «μηδέν» της ενεργείας-φάντασμα, να έχει μια οποιαδήποτε σχέση με την Ιατρική Επιστήμη;

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Α) Για όλα αυτά, «πολεμήθηκε» από τους συγχρόνους του ο Hahnemann και, όπως γράφει, «υπέφερε πολλές καταδιώξεις» (αφ.265)[1]. Εξαιτίας αυτών και το άγριο μένος και η πολεμική εναντίον της κλασικής ιατρικής εκ μέρους του, (συνεχίζεται όμως και από τους οπαδούς του), με λοιδωρίες, ειρωνείες και χλεύη, άλλοτε με υπερφίαλη αλλαζονεία, πάθος και μισαλλοδοξία (φθάνοντας μερικοί να γίνονται και…. «βασιλικότεροι του βασιλέως»)!

Β) Μελετώντας κανείς τα φάρμακά τους, ιδίως τον τρόπο παρασκευής τους (που κατά τους «κανόνες» του Hahnemann πρέπει να πραγματοποιείται από τον ίδιο τον ομοιοπαθητικό που έχει τον άρρωστο), βρίσκεται συνεχώς προ εκπλήξεων: για την ποιότητα, την καθαρ(ι)ότητα κατά την Παρασκευή, την αλχημικότητα (παράδειγμα το Causticum που «εκτίθεται σε κόκκινη πηγή θερμότητος» όπως το θέλει ο Hahnemann, «χημικός με άριστα προσόντα και μεγάλη επίγνωση της αλχημείας» κατά τον Βυθούλκα˙ του οποίου Causticum, κατά τον Winer, … «η σύνθεση και η ισχύς είναι αβέβαιη»[33]). Εκπλήσσεται όμως κανείς ακόμη περισσότερο όταν μελετά τα «νοσώδη» [33] τα εκ του ζωικού βασιλείου: Το Lachesis, π.χ., από ένα δηλητηριώδες φίδι (το φίδι «συμβολίζει την αρχέγονη ενέργεια της ζωής»), το ανακάλυψε ο μεγάλος ομοιοπαθητικός Hering στην Ολλανδική Γουιάνα όπου ζάλιζε δηλητηριώδη φίδια κτυπώντας τα στο κεφάλι, έβγαζε το δηλητήριό τους πάνω σε λίγη ζάχαρη και ρουφούσε ο ίδιος ένα μέρος του. Έτσι και με το Lachesis. Όταν συνήλθε από την βαρειά δηλητηρίαση που έπαθε, …. «η γυναίκα του, του περιέγραψε όλα τα συμπτώματα που είχε παρουσιάσει». Έτσι έγινε και η «δοκιμή, το «Proving» του νέου φαρμάκου. Στα «νοσώδη» ζωικά συμπεριλαμβάνεται και η Lyssin από το σάλιο λυσσασμένου σκύλου, για τη λύσσα, και πολλές άλλες «νοσηρές ύλες». H Cantharis (κανθαρίδα, ισπανική μύγα) παρασκευάζεται από το χαλκοπράσινο σκαθάρι (αναφερόμενο από παλιά ως αφροδισιακό – από τους ομοιοπαθητικούς για διάφορα άλλα, όπως νεφροπάθειες), στο οποίο έχουν αποδοθεί πολλοί θάνατοι παλαιότερα.[33]

Κατά την καθηγήτρια φαρμακογνωσίας Αικ. Χαρβάλη, στα εκ του ζωικού βασιλείου συμπεριλαμβάνονται: α) Ολόκληρα ζώα, συνήθως νωπά, με εξαίρεση κάποιων μεταξύ των οποίων και οι κανθαρίδες που αποξηραίνονται και χρησιμοποιούνται ως σκόνη, β) αδένες και εκκρίσεις τους, γ) τοξίνες μικροβίων, δ) βιολογικά δείγματα από τον ίδιο τον άρρωστο π.χ. πύον, από διάφορα όργανά του. Όλα αυτά, κατ’ απαίτηση του Hahnemann, οφείλει να τα παρασκευάζει ο ομοιοπαθητικός….  μόνος του και, (ας μη το ξεχνούμε) για κάθε άρρωστο …. ξεχωριστά. Η παράβαση του  «κανόνα» θεωρείται «ασέβεια» προς τον … περίπου «θεοποιηθέντα από τους διαδόχους του… Μέγα Hahnemann!!!

Γ) Το 1881, ο Ιταλός φυσικός Αμαντέο Αβογκάντρο απέδειξε ότι ένα γραμμομόριο, δηλαδή το μοριακό βάρος οποιασδήποτε ενώσεως ή στοιχείου εκπεφρασμένο σε γραμμάρια, περιέχει 6 Χ 1023 μόρια. Είναι δε επιστημονικώς παραδεκτό ότι, μετά την αραίωση στην 10η δύναμη, δεν περιέχεται πλέον ούτε μόριο της ουσίας, σ’ αυτήν.    

Δ) Η Ομοιοπαθητική στην Ελλάδα, κατά τον Πρόεδρο του 4ου Συνεδρίου Ομοιοπαθητικής, γεννήθηκε ουσιαστικά με τη συνάντηση του Γ. Βυθούλκα και της Ειρήνης Μπαχά, στην Ελβετία. Τότε που ο Γ. Βυθούλκας συνόδευε ως προσωπικός γιατρός του (σ.σ. χωρίς ουδέποτε βεβαίως να έχει σπουδάσει ιατρική), τον Ινδό φιλόσοφο Κρισναμούρτι, στις περιοδείες του και στην Ευρώπη. Η Ειρ. Μπαχά, νευρολόγος – ψυχίατρος, ως θαυμάστρια της θεωρίας του Κρισναμούρτι, πήγε στην Ελβετία για να παρακολουθήσει τις διαλέξεις του. Εκεί, κατά τον Πρόεδρο του ανωτέρω Συνεδρίου, έγινε η μοιραία συνάντησή της με τον Γ. Βυθούλκα (σ.σ. μήπως… «γλώσσα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει»;). Μέχρι δε τον θάνατό της ήταν ο αντιπρόσωπος του Krisnamurti Foundation στην Ελλάδα.[7] Πάντως, ο Γ. Βυθούλκας χαρακτηρίσθηκε τότε «γεννημένος για την ομοιοπαθητική», και, κατά το οπισθόφυλλο του ομώνυμου βιβλίου του[3], «είναι κορυφαίος ομοιοπαθητικός, από τους διασημότερους αναμορφωτές της ομοιοπαθητικής κατά τον 20ο αιώνα»…. «οι μελέτες και οι έρευνές του παρουσιάσθηκαν σε διεθνή συνέδρια»… ίδρυσε, (- και τι δεν ίδρυσε (!)… ο πολιτικός αυτός υπομηχανικός, μη γιατρός μεν, αλλά «Βασιλιάς της Ομοιοπαθητικής», κατά το ανωτέρω οπισθόφυλλο. Έγραψε δε και βιβλίο ολόκληρο,  «για να καταδείξει (όπως πρώτο-πρώτο το γράφει στον πρόλογό του), ότι η καθιερωμένη ιατρική απέτυχε στην αποστολή της και είναι κατ’ εξοχήν υπεύθυνη για τον εκφυλισμό της υγείας του ανθρώπου». Η Ιατρική, βεβαίως, δεν ασχολείται μαζί του – αν και υπό κάποια ειδική έννοια θα έπρεπε. Στην Ελλάδα όμως «ο καθένας είναι ο,τι δηλώσει» (Τσαρούχης)… Είναι σαφέστατο, πάντως, ότι ασπάζεται και υιοθετεί τις αντιλήψεις των Ανατολικών Φιλοσοφιών, τον Ταοϊσμό, κυρίως, αλλά και τον Ινδουϊσμό, μεταξύ των πρώτων.

Ε) Σε τρία επίπεδα: α) το σωματικό ή φυσικό, β) το πνευματικό ή νοητικό και γ) το ψυχικό ή συναισθηματικό. Τα τρία αυτά πρέπει να αντιμετωπίζονται, συγχρόνως.

ΣΤ) Η Υπουργική απόφαση αρ. Υ6α/7881, (ΦΕΚ 918, 14.12.1994, τεύχος 2), προς εναρμόνιση της Ελληνικής νομοθεσίας με την Κοινοτική οδηγία 92/73 Ε.Ο.Κ του Συμβουλίου, ορίζει ότι: «Το ομοιοπαθητικό παρασκεύασμα πρέπει να περιέχει λιγότερο… από το 1/100 της μικρότερης δόσης που χρησιμοποιείται ενδεχομένως στην αλλοπαθητική….». Αυτή η ποσότητα όμως είναι ανίκανη να προκαλέσει μία οποιαδήποτε φαρμακευτική ενέργεια. Με την δυναμοποίηση δε της ουσίας «μηδέν» στις μεγαλύτερες αραιώσεις, γίνεται ένα «φάντασμα» εξωτερικής ενεργειακής δυνάμεως, από το οποίο προσδοκάται η θεραπεία ανθρώπων που είναι άρρωστοι. Ποιος άραγε είναι ο περισσότερο …..αφελής;

Ζ) Πρόσφατο, των ημερών αυτών, γεγονός, ενώ εδίδετο το «τυπωθήτω» του παρόντος, ο πονόλαιμος (μιας παλιάς μου άρρωστης) και ο εν συνεχεία πυρετός μαζί με όλα τα άλλα συμπτώματα, οδήγησαν τον «ομοιοπαθητικό γιατρό» της στο Bryonia. (Ο φαρμακοποιός «βούτηξε κάποια μπαλάκια» σ’ ένα υγρό – άλλοι τα ραντίζουν – και παρέδωσε το «φάρμακο»). Μετά μερικές ημέρες, ο γιατρός «τροποποίησε» τη θεραπεία και, αφού «είδε και απόειδε», ….έγραψε το αντιβιοτικό της «αλλοπαθητικής» AMOXIL, 500mg. ανά 8ωρο, και αντιπυρετικό…. «κατά βούληση» (Paracetamol, 1-2 δισκία κάθε φορά). «Μα αυτό δεν είναι ομοιοπαθητική», διαμαρτυρήθηκα στην άρρωστη όταν, τα μεσάνυχτα της 22.5.1996, … δεν έβρισκε τον ομοιοπαθητικό της και, με το 39Ο, 8…. θυμήθηκε τον παλιό της γιατρό… τον «αλλοπαθητικό»! (Χρόνια γνωστοί. Είχε πολλά «νευροφυτικά». Σχεδόν ποτέ δεν της έδωσα κάποιο ειδικό φάρμακο, εκτός από λίγο INDERAL για φλεβοκομβική ταχυκαρδία. Φοβόταν όμως και τα φάρμακα. Ήθελε τα «αθώα», τα «φυσικά», τα «μη βιομηχανικά»). Συζητήσαμε και, μετά από την εξέταση, αρνητική για αντικειμενικά ευρήματα, διέκοψα «τα πάντα», αφήνοντας να πάρει μόνον δύο χάπια…. «παρασεταμόλ» - PONSTAN για την ακρίβεια, αυτά δηλαδή που της έδωσε ο «ομοιοπαθητικός της». Απεχώρησα «διακριτικά»˙ όμως και με ερωτηματικά για τον «ομοιοπαθητικό». Το πρωί, η άρρωστη ήταν απύρετη, οι εργαστηριακές αρνητικές και, στην απορία της (αφού επί ημέρες, έκτοτε, με τελεία απυρεξία -36ο,4- επέμενε να μάθει)…. «πώς έγινε αυτό;», απάντησα: «Με την επίψαυση», ….εξηγώντας (αφού είχα το τέτοιο θάρρος) ότι και το «χάιδεμα» το χρησιμοποιούν ως «ενεργειακή θεραπευτική δύναμη», οι της ομοιοπαθητικής.

Η) Τρομοκρατούν δε τον κόσμο, διαδίδοντας πλείστα όσα αναληθή εις βάρος της κλασικής, ορθόδοξης δε, ακόμη και γι’ αυτούς, επιστημονικής ιατρικής, θεωρώντας την και υπεύθυνη για… καρδιοπάθειες, σακχαρώδη διαβήτη, πνευμονικό εμφύσημα, υπέρταση, αρθρίτιδες, καρκίνο, ψυχικές ασθένειες και πολλά άλλα, διαστρέφοντας ασύστολα την πραγματικότητα.

Θ) Ίσως μάλιστα θα έπρεπε κάποιοι να επιληφθούν, αναλαμβάνοντας, όπως οφείλουν, και τις ευθύνες τους, όταν φθάνουν να κατηγορούν «την οργανωμένη ιατρική με την Φαρμακοβιομηχανία και τα Νοσοκομεία, ότι τάχα στραγγαλίζουν την υγεία, και μάλιστα, σε εθνικό επίπεδο»[33].

Βιβλιογραφία

1α. Hahnemann Samuel: Organon der Rationallen Heilkunde. Μετάφραση στην Ελληνική υπό Γ. Παπαφιλίππου: Όργανον της Θεραπευτικής Τέχνης. Αθήνα, 1989. Εκδ. ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.

β. Kent J.T.: Διαλέξεις πάνω στη Φιλοσοφία της Ομοιοπαθητικής. Εκδ. Ιατρικού Κέντρου Ομοιοπαθητικής Κύπρου. Λευκωσία, 1992.

2. Ιωακείμογλου Γ: Φαρμακολογία και Συνταγολογία. Εκδ. Π.Α. ΔΙΑΛΗΣΜΑ, 1943, Τόμος 1ος, σ. 16.

3. Βυθούλκας Γ: Ομοιοπαθητική. Εκδ. FOTOSET ΕΠΕ, 6η εκδ. 1985. Επανέκδοση, 1992. Εκδ. ΑΔΑΜ.

4. Διαμαντίδης Σπ.: α) Ομοιοπαθητική Ιατρική. Εκτύπωση PARALAX III.

β) Κώδικας Δεοντολογίας και Ηθικής της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής. Πρακτικά 4ου Πανελληνίου Συνεδρίου,  βλέπε Νο 7, σ.72-77.

5. Bourkas P.D.: The measurements of the Homoepathic Remedies. The European J. of Classical Homeopathy, Vol. 1, No 3-4, p.34. (From the Teachers’ Meeting at the International Academy of Classical Homoepathy in Alonissos, August, 1995).

6. Τσαντήλας Δ.: Οι κίνδυνοι των εναλλακτικών μεθόδων επί χειρουργικών παθήσεων. Εισήγηση στην «ημερίδα», Νο 20.

7. Πρακτικά 4ου Πανελληνίου Συνεδρίου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής. Αθήνα, 29-30 Νοεμβρίου 1986. α) Πρόλογος του Προέδρου, σ.11-12.

β) Καλαϊτζάκη Λόπη: Μια νέα οπτική στην παιδεία του θεραπευτή, σ.58-64.

8. Βυθούλκας Γ.: Η Νέα Διάσταση στην Ιατρική. Εκδ. ΑΔΑΜ, Αθήνα 1994.

9. Πούλος Λοΐζος: Κατά την τρίωρη «Συζήτηση Στρογγυλής Τραπέζης» στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος, 20.10.1991. Συντονιστής: πατήρ Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος.

10. Jacobs J. et al: Treatment of acute childhood diarrhea with homeopathic medicine. A randomized clinical trial in Nicaragua. Dediatrics Vol. 93, No.5, May 1994, p.719.

11. Reilly D. et al: Is evidence for homoepathy reproductible? The Lancet, Vol.344, Dec.10, 1994, p.1601

12. Reilly D. : Is homoepathy a placebo response? Controlled trial of homeopathic potency with pollen in hayfever as model. The Lancet Vol. II, Oct. 1986, p.881.

13. Kleijnen J., Knipschild P. Gerbenter Riet: Clinical trials of homeopathy. B.M.J. Vol. 302, 9 Febr. 1991, p.316.

14. Φράγκος Απ.: Η συνωμοσία της σιωπής, Αθήνα, 1993.

15. Μποτής Σωτ.: Η επιστήμη της Ομοιοπαθητικής Ιατρικής και οι ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου. Περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία», 1996.

16. Μποζώνης Γ.: Περί τα «Μετά τα Φυσικά» του Αριστοτέλους. Προσωπική επικοινωνία, Μάιος, 1996.

17. Στρατηγόπουλος Κ.: Συντονιστής της Ραδιοφωνικής Εκπομπής του Νο.9.

18. Λουμάκης Παν.-Σωκρ.: επί του άρθρου στο Νο.19. Περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία», Μάιος 1996.

19. Αβραμίδης Β. Αθ.: Η ομοιοπαθητική είναι «επιστήμη» ή (και) «κάτι άλλο»; Περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία», Ιαν. 1996.

20. Ιερά Μητρόπολις Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου: Η παραϊατρική δράσις της «Νέας Εποχής», υπό το φως της Ορθοδοξίας και της Ιατρικής. Θεολογική και Ιατρική ημερίδα. Αρναία (Χαλκιδική), 31 Μαρτίου, 1996.

21. Γρηγοριάτης Αρτέμιος, Μοναχός: (της Μονής Γρηγορίου Αγ. Όρους) Το ολιστικό πρότυπο. Εισήγηση στην ανωτέρω «ημερίδα», Νο. 20.

22. Στυλιανάκης π. Αντώνιος, Αρχιμανδρίτης, Παιδοψυχίατρος: Ψυχολογική θεώρηση των εναλλακτικών θεραπειών. Στην ανωτέρω «ημερίδα», Νο. 20.

23. Βλιαγκόφτης Αρσένιος, Μοναχός (Εντεταλμένος της Μητροπόλεως Κασσανδρείας): Η «Οργονομία». Εισήγηση στην ανωτέρω «ημερίδα», Νο.20

24. Κάπρα Φρίτγιοφ (Capra Fritjof): Το Τάο και η Φυσική. Μετάφραση: Μ. Βερέττας. Εκδ. ΩΡΟΡΑ. Αθήνα, 1982.

25. Κάπρα Φρίτγιοφ (Capra Fritjof): Η Κρίσιμη Καμπή. Επιστήμη, Κοινωνία και απαρχή ενός νέου πολιτισμού. Μετάφραση: Μ. Βερέττας. Εκδ. ΩΡΟΡΑ. Αθήνα, 1984.

26. Sneed D. και Sneed S: Κριτική στην ιατρική της Νέας Εποχής. Μετάφραση: Κώστας Ναουμάκης. Εκδ. ΣΤΕΡΕΩΜΑ.

27. Αλεβιζόπουλος Αντ.: Αποκρυφισμός. Γκουρισμός, «Νέα Εποχή». Αθήναι, 1993.

28. Αβραμίδης Β. Αθ.: Τι είναι τέλος πάντων η Ομοιοπαθητική; Επιστήμη ή Αποκρυφισμός; «Ορθόδοξος Τύπος», 15.9.1995. Πρβλ με: «Ορθόδοξος Τύπος», 8 και 15 Μαρτίου 1996, την «απάντηση» της Εταιρείας της Ομοιοπαθητικής. Και τον σχετικό… «επίλογο» στα φύλλα του: 22,29 Μαρτίου και 5,12 Απριλίου 1996.

29. Αβραμίδης Β. Αθ.: Σχολιασμός και απάντηση επί των Νο 15 και 18 της παρούσης βιβλιογραφίας και άλλων επιστολών ομοιοπαθητικών, επί του άρθρου του Νο 19 της παρούσης. Και ερωτήματα: α) ερωτήματα προς την Ομοιοπαθητική β) προς την Διοίκηση της Ελλαδικής Εκκλησίας και της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία», τεύχος Μαΐου, 1996.

30. Αβραμίδης Β. Αθ.: Ομοιοπαθητική – Βελονισμός. Εισήγηση στην «ημερίδα» η οποία αναφέρεται στο Νο 20 της παρούσης βιβλιογραφίας.

31. Schmidt P.: Το προνόμιο της απελευθέρωσης μέσω της Ομοιοπαθητικής. «Ομοιοπαθητική ιατρική» Τεύχος 2, 1992.

32. Λέφας Μ.: «Η προσωπικότητα και η θεραπευτική στάση του S. Hahnemann. «Ομοιοπαθητική ιατρική», Τεύχος 5, 1993.

33. Winer M.: Το πλήρες βιβλίο της Ομοιοπαθητικής. Εκδ. «Διόπτρα», 1992.

34. Παπαζάχος Γ.: Ο Γέροντας Πορφύριος ως άρρωστος και ως γιατρός. Στο βιβλίο του Κλείτου Ιωαννίδη: Ο Γέρων Πορφύριος. Έκδοση Ιερού Γυναικείου Ησυχαστηρίου «Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος». Αθήνα, 1993. Β΄ έκδοση, σ. 219 – 225.

ΘΑ ΠΩ ΚΑΙ ΓΩ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΑΝ ΚΑΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ..

ΕΚΑΝΑ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΚΙ ΕΓΩ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΩΣ ΘΑ ΔΩ ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΧΑ ΕΙΤΕ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ, ΕΙΤΕ ΣΩΜΑΤΙΚΟ, ΕΙΤΕ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΚΟ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΔΙΑ ΜΑΓΙΑΣ! ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΕΡΜΗΝΕΥΣΟΥΝ ΑΥΤΟ.. ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΜΕΙΝΕΙ ΑΦΩΝΗ!!ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΘΟΥΜΕΝΑ ΓΙΝΟΜΑΙ ΚΑΛΑ ΑΠΛΑ ΜΕ ΚΑΤΙ ΧΑΠΙΑ (ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΒΛΑΒΗ) ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΕΦΑΠΑΞ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ? ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕΤΕ ΑΝ ΕΙΧΑ ΣΟΒΑΡΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ.. ΕΙΧΑ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ Η ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΟΥΤΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΙΣ ΔΙΑΓΝΩΣΕΙ!

εκανε κανεις ομοιοπαθητικη για την ακμη???

Αξιότιμε κ. Αβραμίδη,

Να σας θέσω λοιπόν μία ερώτηση που αν μπορείτε, με την ευρύτητα των γνώσεων που φαίνεται να κατέχετε, να μου δώσετε μία εμπεριστατωμένη απάντηση: Έχω ένα γιό 5 μηνών που μετά από τα εμβόλια που έκανε, ως είθιστε σε βρέφη αντίστοιχης ηλικίας, απέκτησε βρογχικό άσθμα. Σημειώστε ότι δεν εξετάζω το αν η εμφάνιση του άσθματος οφείλεται στην χορήγηση των εμβολίων αλλά το αναφέρω ως παρατήρηση. Εν' συνεχεία και κατόπιν των οδηγιών που εδόθησαν από την παιδίατρο μας χορηγήσαμε Aerolin και Flixodine σύμφωνα με τις οδηγίες. Πράγματι τα συμπτώματα υποχώρησαν και μετά από 2 εβδομάδες, κατόπιν οδηγίας της παιδιάτρου, διακόψαμε σταδιακά την χορήγηση τους. Μετά από δύο ημέρες το μωρό χειροτέρεψε και έπαθε κρίση άσθματος οπότε αναγκαστήκαμε να επιστρέψουμε στην προηγούμενη θεραπεία. Βλέποντας ότι το σκηνικό επαναλαμβάνετε αποφασίσαμε να επισκεφτούμε παιδίατρο-ομοιοπαθητικό και να ξεκινήσουμε ομοιοπαθητική θεραπεία, διακόπτοντας ταυτόχρονα την χρήση των αλλοπαθητικών φαρμάκων. Η βελτίωση ήτα ραγδαία και σήμερα ο γιος μου είναι απόλυτα υγιείς και χωρίς να ξαναπαρουσιάσει κανένα σύμπτωμα. Είναι αυτό φαινόμενο placebo; πως εξηγείται η θεραπεία σε βρέφος 5 μηνών. Είναι σύμπτωση. Θεωρώ, με όλο το σεβασμό, ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες προφεσόρων, αυτοί που κερδίζουν από χρηματοδοτήσεις φαρμακοβιομηχανιών και είναι τα παπαγαλάκια τους και αυτοί που έχουν παρωπίδες και αναφέρονται μονομερώς στην βιβλιογραφία που τους βολεύει αποκρύπτοντας αντίστοιχες μελέτες που είναι υπέρ της ομοιοπαθητικής. Μπορείτε εσείς και όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά να εντοπίσει αυτές τις έρευνες από το καταπληκτικό εργαλείο που ονομάζεται internet.

Ένα έχω να πω...Είναι πραγματικά ντροπή να πυροβολούμε την ομοιοπαθητική αποκλειστικά και μόνο γιατί θίγει τα συμφέροντα των κλασσικών ιατρών και των φαρμακοβιομηχάνων που θέλουν τους ασθενής τους έρμαια στον βωμό του χρήματος!!!  Η ομοιοπαθητική ΕΧΕΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ και δεν μιλάω ούτε σαν επιστήμονας, σαν γιατρός ούτε με αφορούν οι κατευθυνόμενες έρευνες.  Μιλάω μόνο σαν ασθενής 29 ετών που η κλασσική ιατρικη επι σειρά ετών δεν έκανε τίποτα άλλο για μένα πέρα από το να με βάλει σε ένα φαύλο κύκλο...Να παίρνω φάρμακα για το χ πρόβλημα και στην συνέχεια  να παίρνω άλλα 10 φάρμακα για να διορθώσω αυτά που χάλασε το πρώτο...κ.ο.κ.  Με την ομοιοπαθητική δεν βρήκα μόνο απαντήσεις στα ιατρικά ζητήματα...Βρήκα τον εαυτό μου!  Και ποσώς με ενδιαφέρει αν αυτό λέγεται placebo (όπως υποστηρίζουν ορισμένοι) ή όπως αλλιώς θέλετε να το λέτε...Αρκετά με τους κατήγορους της Ομοιοπαθητικής...Λέτε να μην ξέρουμε τα συμφέροντα που εξυπηρετείτε?

Θα ήθελα το σχόλιο σας για το φαινόμενο του plasebo στα ζώα και τα φυτά δεδομένου οτι υπάρχουν ομοιοπαθητικοί κτηνίατροι και ομοιοπαθητικοί γεωπόνοι.

Προφανώς τα ζώα υπνωτίζονται και πιστεύουν οτι θεραπεύονται για τα φυτά δεν έχω βρεί ακόμα πώς αυθυποβάλονται.

Συγνώμη για το κοροϊδευτικό μου ύφος αλλά λίγη σοβαρότητα και λογική βρε παιδιά.

Το τι πιστεύει ο κάθε ένας δεν με αφορά (πίστη=δόγμα) αλλά απ' την στιγμή που λειτουργεί στα φυτά και τα ζώα???

Eίμαι 50 χρονων..στα 42 παρουσιασα στηθαγχη..1 χρονο επαιρνα φαρμακα κ βελτιωση μηδεν.Δεν μπορουσα ουτε το χαλι να τιναξω,μ επιανε ο πονος και καθομουν με το υπογλωσσιο μεχρι να μου περάσει..Εκανα ομοιοπαθητική 3 χρονια εντατικα..να μην τα πολυλογω..μεσα στον χρονο μειωθηκαν οι κρισειςκ στην συνεχεια εγινα εντελως καλα!Το Θαλιο που εκανα ήταν πεντακαθαρο..

Τωρα οχι απλα τιναζω χαλια..αλλα ανεβαινω κ στον Ολυμπο ανα τακτα διαστηματα..

Αλλη σκηνικο τωρα με τις κορη μου που υπεφερε απο κολπιτιδες..το ρημαξαν το παιδι στις αντιβιωσεις κ προκοπη δεν εβλεπε..εκανε ομοιοπαθητικη κ δεν εχει πλεον κανενα προβλημα..

Επισης κτηνίατρος ομοιοπαθητικος θεραπευσε την γατουλα μου απο νεφρική ανεπάρκεια στα πρωτα σταδια της νοσου..εκει που ο κλασικος μου συνεστησε ευθασια για ννα μην τυρανιεται και καλα το ζωακι..μια χαρα ειναι η κουκλινα μου..Τιποτα δεν εχει...οταν την πηγα μετα απο 6 μηνες να την δει ο -να την κανουμε ευθανασία-δεν πιστευε στα ματια του οτι ειναι αυτη..Δεν δεχτηκε οτι εγινε καλα με την ομοιοπαθητικη..μιλησε οτι υπαρχει ενα μικρο ποσοστο αυτοιασης..οτι ναναι δηλαδη..τελως παντων ας μη κανω αλλη καταχρηση του χωρου..Αυτα ειχα να καταθεσω και οποιος εχει κ την παραμικρη αμφιβολια μπορω να του ποσταρω ολες μα ολες τις εξετασεις κ τα αποτελεσματα.